Ο ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΟΙ ΔΗΛΗΤΗΡΙΩΔΕΙΣ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ (Α’ ΜΕΡΟΣ)

Σκοπό της παρούσας ανάλυσης αποτελεί η προσπάθεια να εξηγηθεί η σύνδεση γεγονότων φαινομενικά ασύνδετων μεταξύ τους, τα οποία όμως έχουν σε τελική ανάλυση απόλυτη σχέση, με μοναδικό στόχο την μαζοποίηση (με την έννοια της αντιμετώπισης των ανθρώπων ως μάζα προορισμένη να κυβερνάται από μια πολιτική και διανοητική ελίτ) των ανθρώπων και την προσπάθεια μιας παγκοσμιοποιημένης νέας κουλτούρας μαζικής υποτέλειας. Θα ασχοληθούμε με την άγνωστη σε πολλούς κίνηση του λεγόμενου «πολιτιστικού μαρξισμού»  (Cultural Marxism), μιας κοινωνικής μηχανικής, η οποία προσπαθεί τεχνηέντως και σε συνεργασία πάντα με τις πολιτικές ελίτ να επιβάλει τη δηλητηρίαση στις πολιτιστικές, φυλετικές και εθνικές ρίζες με κύριο στόχο σε πρώτη φάση την Ευρώπη και το λεγόμενο «δυτικό- ευρωπαϊκό  πολιτισμό». Με τον όρο δυτικό πολιτισμό, θα θεωρήσουμε, χάριν ευκολίας, τον ευρωπαϊκό πολιτισμό λόγω της ιστορικής του συνέχειας και της διαμόρφωσης μέσα στην ευρωπαϊκή ήπειρο εθνικών κρατών με κοινό ως επί το πλείστων πολιτισμό και κοινή θρησκευτική πιστή τον Χριστιανισμό. 

    Η πρωτίστως κρίση αξιών την οποία βιώνουν οι Λαοί της σύγχρονης Ευρώπης, είναι το αποτέλεσμα μιας καλά οργανωμένης προσπάθειας ατόμων με πολιτική, πολιτιστική και ακαδημαϊκή επιρροή της λεγόμενης μοντέρνας αριστεράς ή νεοαριστεράς. Οι ρίζες του πολιτιστικού μαρξισμού ανάγονται στην περίοδο του μεσοπολέμου, με εκφραστή την επονομαζόμενη σχολή της Φρανκφούρτης. Στοχαστές και διανοούμενοι του ινστιτούτου κοινωνικών μελετών του Πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης,  διατείνονταν με μια κριτική διάθεση τόσο απέναντι στον κλασσικό μαρξισμό, όπου η προσπάθεια να επιβάλει μια κοσμογονική κοινωνική αλλαγή με το πείραμα του Σοσιαλισμού Σοβιετικού τύπου αποδείχτηκε εκ των υστέρων ότι είχε ολέθρια αποτελέσματα, όσο και απέναντι στο καπιταλισμό και την τελική μετεξέλιξη του στο τερατούργημα του άναρχου χρηματοπιστωτικού συστήματος εκμετάλλευσης φυσικών πόρων και ανθρώπων χωρίς ηθικούς φραγμούς.

    Οι σκέψεις αυτές, γνωστές ως «κριτική θεωρία» (ένα think tank της αποχής) άρχισαν να υλοποιούνται με συστηματικό τρόπο προσπαθώντας να επιφέρουν μικρές αλλαγές με μακροχρόνιο ορίζοντα ώστε να μην γίνουν άμεσα αντιληπτές. Αν και η λεγόμενη κριτική θεωρία αφορά ένα μεγάλο εύρος ιδεών, ατόμων και προσεγγίσεων η προσπάθεια είχε στόχο να χρησιμοποιηθούν οι εν λόγω σκέψεις και ιδέες ώστε να επιφέρουν έναν κοινωνικό μετασχηματισμό. 

    Κύριος εκφραστής της εν λόγω προσπάθειας ήταν ο επονομαζόμενος και «πατέρας της νέας αριστεράς» Γερμανοεβραίος Herbert Marcuse. Τα μισαλλόδοξα και αρρωστημένα συμπεράσματα του εν λόγω μαρξιστή «διανοούμενου» έχουν ριζώσει στην ευρωπαϊκή πανεπιστημιακή κοινότητα κυρίως από τη δεκαετία του 1960 ως σήμερα. Η ιδιαιτερότητα της Ελλάδας ως προμαχώνα και υπερασπιστή της Ευρώπης για χιλιάδες χρόνια από επεκτατικές εισβολές της ανατολής είχε ως αποτέλεσμα μέσα και από την κλασσική παιδεία, τη φυλετική συνέχεια με τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό και την προσήλωση στην ορθόδοξη Χριστιανική θρησκεία, οι εν λόγω θεωρίες να αρχίσουν να έχουν κάποια μικρή στην αρχή επίπτωση από τη δεκαετία του 1980 και μετά ελέω σοσιαλιστικού ΠΑ.ΣΟ.Κ.

    Το σχέδιο ήταν απλό στη σύλληψη του και συνάμα δόλιο. Η κλασσική μαρξιστική θεωρία στηρίζεται στη συνεχή πάλη των οικονομικών τάξεων, την λεγόμενη οικονομική ελίτ και τα  φτωχά εργατικά στρώματα και την προσπάθεια δημιουργίας ενός ουτοπιστικού και τελικά δυστοπικού όπως αποδείχτηκε κοινωνικού μοντέλου. Το μοντέλο αυτό τελικά οδήγησε στην επικράτηση ενός αυταρχικού συγκεντρωτικού και γραφειοκρατικού μοντέλου διακυβέρνησης, όπου όλοι εξισώνονται προς τα κάτω ως αποτέλεσμα της απολυταρχικής διακυβέρνηση μιας κομματικής ελίτ, η οποία απολαμβάνει τον πλούτο που αφαιρεί από την κοινωνία. 

   Εφόσον λοιπόν στην κλασική μαρξιστική θεώρηση υπάρχουν πάντα καταπιεστές και καταπιεζόμενοι στον πολιτιστικό μαρξισμό οι καταπιεζόμενοι «προλετάριοι» αντικαθιστούνται από τις πάσης φύσεων κοινωνικές μειονότητες, οι οποίες (όπως υποστηρίζουν αυτοί που τις απαρτίζουν)  δογματικά και στερεοτυπικά καταπιέζονται από τις πλειοψηφίες. Δεν εξετάζεται αν οι πλειοψηφίες με όρους κοινής λογικής ζουν και δρουν μέσω αρχέτυπων άγραφων ηθικών αρχών, αλλά ο στόχος είναι η συνέχιση της κοινωνικής (αντί ταξικής) πάλης και την αποσάθρωσης των κοινωνιών με στόχο στο τέλος μέσω αντιδράσεων και εξεγέρσεων να μην υπάρχουν πλέον άλλες αντοχές για αντιδράσεις. Οι όποιες αντιδράσεις μετά την επιβολή της άποψης των κοινωνικών μειοψηφιών και της προσπάθειας επιβολής του τρόπου ζωής που πρεσβεύουν θα πατάσσονται μέσω νόμων, οι οποίοι θα επιφέρουν ποινικές κυρώσεις.

   Ο πολιτιστικός μαρξισμός παρουσιάζεται ύπουλα με ονόματα, που είναι γνωστά στους περισσότερους, χωρίς όμως να εμβαθύνουν στις επιπτώσεις φαινομενικά αθώων λέξεων για την εξέλιξη των κοινωνιών. Λέξεις όπως δικαίωμα στην διαφορετικότητα, ισότητα των φύλων, προοδευτικές δυνάμεις, φεμινισμός, πολυπολιτισμός δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά εργαλεία επιβολής μέσω μαζικής κοινωνικής λοβοτομής, ώστε οτιδήποτε διαφορετικό από τα δικαιώματα των μειονοτήτων να θεωρείται αυτομάτως κατακριτέο.

    Ας  προσπαθήσουμε τώρα με ειλικρινή διάθεση  να δούμε πραγματικά την πρακτική εφαρμογή του πολιτιστικού μαρξισμού στη σύγχρονη Ελλάδα και την ύπουλη διείσδυση των νεοαριστερών  στις δομές της ελληνικής κοινωνίας.

   Κύριος σκοπός των νεοαριστερών-σοσιαλδημοκρατών, σκοπός που υιοθετείται και από τη σύγχρονη νεοφιλελεύθερη κεντροδεξιά στα πλαίσια ενός «κράτους δικαίου» τον ορισμό του οποίου κανείς δεν μπορεί να δώσει με σαφήνεια, είναι η συνέχιση της πάλης και αφού πλέον ταξική πάλη με κυρίως οικονομικούς όρους των αρχών του αιώνα δεν υφίσταται στον ίδιο βαθμό (αν και η ακραία φτώχια την οποία επιβάλουν ελέω μνημονίων θα έχει τα αντίθετα αποτελέσματα για αυτούς) πρέπει να συντηρηθεί η κοινωνική πάλη και ο διχασμός της κοινωνίας, αρχές με τις οποίες γαλουχήθηκαν στις μαρξιστικές πανεπιστημιακές αίθουσες της μεταπολίτευσης.

   Έτσι λοιπόν η πάλη θα συντηρείται αν θεωρήσουμε ότι:

  1. Οι ετεροφυλόφιλοι είναι καταπιεστικοί
  2. Οι άντρες είναι καταπιεστικοί
  3. Οι λευκοί είναι καταπιεστικοί 
  4. Οι Χριστιανοί είναι καταπιεστικοί
  5. Οι μη χρήστες κάνναβης είναι καταπιεστικοί …και ο κατάλογος μοιάζει να είναι ατελείωτος.

     Όσοι δεν εμπίπτουν στις ανωτέρω κατηγορίες, είναι εκ των πραγμάτων οι καταπιεζόμενοι και ως εκ τούτου πρέπει να επιβληθούν ως μειονότητα στην πλειοψηφία ώστε να αναλάβουν οι ίδιοι στο τέλος το ρόλο του καταπιεστή σε έναν αέναο χορό κοινωνικής πάλης.

    Έτσι εφόσον οι ετεροφυλόφιλοι είναι καταπιεστές είναι θεμιτό και τελικά επιβεβλημένο να προωθηθούν άλλες μορφές σεξουαλικού προσανατολισμού, εφόσον οι λευκοί ευρωπαίοι (και όταν λέμε λευκοί εννοούμε το χρώμα του δέρματος και όχι την φυλετική ανωτερότητα ή κατωτερότητα) είναι καταπιεστικοί πρέπει  να δεχτούν στις κοινωνίες τους ανθρώπους άλλου χρώματος, άλλου πολιτιστικού υπόβαθρου και  παθητικά να θεωρήσουν τελικά τους εαυτούς τους κατώτερους γεμάτοι ενοχικά σύνδρομα.

    Εφόσον οι άντρες είναι καταπιεστικοί πρέπει να επιβληθούν οι γυναίκες και εφόσον οι χριστιανοί είναι καταπιεστικοί πρέπει να δεχτούν τη μειοψηφική  (προς το παρόν) θρησκεία του Ισλάμ και το κοινωνικό μοντέλο που επιβάλει ή ακόμα και η αθεΐα ως μορφή αμφισβήτησης του Θεού και του δεσποτισμού που υποτίθεται πως επιβάλει. Η θέση μας σχετικά με τους Λαούς, τους Πολιτισμούς και της Θρησκείες είναι ξεκάθαρη και διατυπώθηκε σε έντυπα της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και συγκεκριμένα αναφέρουμε: «Πιστεύουμε στην ελευθερία των λαών μέσα από την αυτοδιαχείριση τους και τη διατήρηση της Εθνικής τους ταυτότητας, γιατί η ποικιλότητα των Λαών, των Φυλών και των Πολιτισμών πλουτίζει και στολίζει την ανθρωπότητα (σαν ένα υπέροχο παγκόσμιο μωσαϊκό) ενώ η παγκοσμιοποίηση και η ομογενοποίηση την φτωχαίνει και την καταδικάζει». 

     Όσον αφορά τα κινήματα της «ελεύθερης μαστούρας» είναι αυταπόδεικτο πως η μείωση των αντιδράσεων μέσω της χρήσης ναρκωτικών ουσιών αποτελεί για το σύστημα (το οποίο υποτίθεται πολεμούν) το απόλυτο όπλο για τη διαιώνιση της εξουσίας του. 

    Σημαντική η συμβολή λοιπόν της σχολής της Φρανκφούρτης στην κατάρρευση των ηθικών και αξιακών κοινωνικών δομών, καθώς για τα ανωτέρω αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αποτελεί η τοποθέτηση του Γερμανοεβραίου και αρχικού μέλους της σχολής Theodor Adorno. Ο εν λόγω «διανοούμενος» στα πλαίσια μιας έρευνας ψυχοδυναμικής προσέγγισης του «ρατσισμού» και κατά κύριο λόγο της «φασιστικής» ιδεολογίας και της ελκτικής της δύναμης, διατυπώνει  μέσω του αυθαίρετου προσδιορισμού της «απολυταρχικής προσωπικότητας» πως η τάση των ατόμων να στρέφονται προς τις παραδόσεις τους, να διακατέχονται από φιλοπατρία, να σέβονται τους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων και να είναι θρησκευόμενοι, αποτελεί ένα «ψυχοπαθολογικό φαινόμενο» κάτι το οποίο ενσταλάχτηκε στη νεολαία της αμφισβήτησης της δεκαετίας του 1960 και στα κινήματα της αντίδρασης με σπόνσορα τελικά την νεοαριστερά και άτομα τύπου Daniel Cohn-Bendit (Γερμανικό πράσινο κόμμα και πράσινα άλογα). Σύμφωνα με τα οποία ακόμα και οι σεξουαλικές σχέσεις με μικρά παιδιά (όπως αυτές προπαγανδίζονταν σε αριστερά περιοδικά) πρέπει να είναι αποδεκτές!!  Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Adorno σε μια κρίση ειλικρίνειας όταν και ο ίδιος έγινε θύμα οργισμένων φοιτητών ανέφερε: Με την πιο γενική έννοια της προοδευτικής σκέψης, ο Διαφωτισμός επεδίωξε πάντοτε την απελευθέρωση του ανθρώπου από τον φόβο και την εγκαθίδρυσή του ως κυρίαρχου. Πλην όμως στην πλήρως διαφωτισμένη γη μας ακτινοβολεί ο θρίαμβος της καταστροφής. 

Συνεχίζεται

    

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΛΙΟΚΟΣ