Ταγματάρχης Ιωάννης Βελισσαρίου

Στις 26 Νοεμβρίου του 1861, γεννήθηκε από Έλληνες γονείς στο Πλοέστι της Ρουμανίας ο Ιωάννης Βελησσαρίου.
Αξιωματικός του Πεζικού, Ήρωας των Βαλκανικών Πολέμων και μία από τις σπουδαιότερες στρατιωτικές φυσιογνωμίες της νεώτερης Ελλάδας.
Σε ηλικία 19 ετών, ήρθε στην Ελλάδα και υπηρέτησε ως εθελοντής στον Ελληνικό Στρατό και ύστερα από την φοίτηση του στην σχολή υπαξιωματικών, ως Ανθυπολοχαγός Πεζικού.
Υπήρξε διμοιρίτης στο ατυχή πόλεμο του 1897, όπου και διακρίθηκε όταν στη μάχη της Μελούντας δεν εγκατέλειπε παρά μόνο όταν πήρε γραπτή διαταγή και ύστερα από ενημέρωση πως όλες οι Ελληνικές δυνάμεις είχαν εγκαταλείψει προ πολλού τις θέσεις τους, όσο και στη μάχη της Δερβέν Φούρκας όπου και κάλυψε άριστα την υποχώρηση των Ελληνικών τμημάτων, εγκλώβισε δε τον τούρκο διοικητή που δεν μπορούσε να προχωρήσει, νομίζοντας ότι έχει να κάνει με υπέρτερες δυνάμεις επιπέδου ταξιαρχίας, γι’αυτό και δέχτηκε τα εύσημα από τον ίδιο τον διάδοχο Κωνσταντίνο.
Στον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο ήταν πλέον ταγματάρχης.
Στην μάχη του Σαρανταπόρου προώθησε γρήγορα το τάγμα του και βρέθηκε στα μετόπισθεν του εχθρού, σπέρνοντας τον πανικό και συμβάλλοντας στην γενική υποχώρηση των Οθωμανικών δυνάμεων. Αργότερα ως διοικητής του 9ου Τάγματος του 1/38 Συντάγματος Ευζώνων πολέμησε στο μέτωπο της Ηπείρου και πολιόρκησε τα Ιωάννινα όταν και βρήκε μπροστά του τα ανίκητα οχυρά του Μπιζανίου.
Τον Φεβρουάριο του 1913 τα Ευζωνικά Τάγματα των Βελισσαρίου και Ιατρίδη διείσδυσαν γρήγορα και απέκοψαν τις επικοινωνίες μεταξύ Ιωαννίνων και Μπιζανίου κάνοντας την Οθωμανική διοίκηση της πόλης να πιστέψει ότι τα οχυρά είχαν πέσει και ότι ολόκληρος ο Ελληνικός Στρατός ήταν προ των πυλών.
Μια τουρκική αντιπροσωπεία του έδωσε την επιστολή παράδοσης της πόλης εκ μέρους του Εσάτ Πασά.. Ήταν τότε που ο διάδοχος Κωνσταντίνος τον ασπάστηκε και του είπε:
«Βελισσαρίου, είσαι άξιος ραπίσματος, αλλά και φιλήματος. Εγώ αρκούμαι εις το φίλημα».
Έκτοτε, ο Βελισσαρίου έγινε θρύλος…
Ο Β’ Βαλκανικός Πόλεμος βρήκε παρόντα τον Ιωάννη Βελισσαρίου.. Στην μάχη του Κιλκίς-Λαχανά κατέλαβε εξ εφόδου ένα κρίσιμο λόφο για την έκβαση της μάχης, ενώ συνέχισε να καταδιώκει του Βούλγαρους ώσπου βρέθηκε με την μονάδα του στα στενά της Κρέσνας.
Στις 13 Ιουλίου του 1913, σε μια από τις φονικότερες μάχες του Ελληνοβουλγαρικού Πολέμου, πάνω στο θρυλικό ύψωμα 1.378, μια βουλγάρικη οβίδα βρήκε τον Ιωάννη Βελισσαρίου εμάχετο όρθιος και τον έριξε σοβαρά τραυματία. Λίγο αργότερα ο Ηρωικός Ταγματάρχης άφησε την τελευταία του πνοή με την φράση:
»Στην Σόφια»…
Όταν ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος πληροφορήθηκε το θάνατό του λέγεται ότι είπε:
«Ήταν επόμενο. Τέτοιοι ήρωες δε ζουν πολύ».
Στο συλλυπητήριο τηλεγράφημα που συνέταξε και απέστειλε προς τη σύζυγό του Χαρίκλεια έγραφε τα εξής:
«Χαιρετίζω τον Ήρωα των Ηρώων»..