ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΧΟΥΝΤΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΠΟΥ ΤΗΡΕΙ ΙΣΕΣ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΑΡΜΕΝΙΑ ΚΑΙ ΑΖΕΡΜΠΑΪΤΖΑΝ – ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ ΤΗΣ!

Ως γνωστόν, η χούντα Μητσοτάκη τηρεί ίσες αποστάσεις στη διαμάχη Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν, γιατί επιφανή στελέχη της (π.χ. Ντόρα) κάνουν μπίζνες με τους Τουρκοαζέρους.

Και όχι μόνον η χούντα Μητσοτάκη, αλλά και τα κόκκινα δεκανίκια της, οι δισεκατομμυριούχοι της ΚΚΕ Α.Ε.

Σύμφωνα, λοιπόν, με ανακοίνωση των θησαυροφυλάκων του Περισσού, για την διαμάχη ευθύνεται η διάλυση της… ΕΣΣΔ, οι αστικές τάξεις και των δύο κρατών, τα μονοπώλια, οι ΗΠΑ, η Ρωσσία, η Ε.Ε. και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, ο εθνικισμός, τα καπιταλιστικά συμφέροντα κι ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε! Χάριν παιδιάς, διαβάστε –αφού πρώτα οπλιστείτε με… μεγάλα κουράγια και… γαϊδουρινή υπομονή- την σχετική ανακοίνωση-κήπο των κολαούζων του Μητσοτάκη:

«Δύο λαοί, που για 70 χρόνια, στο πλαίσιο της Σοβιετικής Ένωσης, έζησαν μαζί και προόδευσαν ειρηνικά, βάζοντας τις βάσεις μιας νέας κοινωνίας, χωρίς την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, βρίσκονται για ακόμη μια φορά στα πρόθυρα γενικευμένου πολέμου.

Η “πληγή” που άνοιξε με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης στις σχέσεις των δύο λαών, “κακοφόρμισε” ακόμη περισσότερο τις τελευταίες δεκαετίες, όπως δείχνουν οι συγκρούσεις στην περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ, εξαιτίας των συμφερόντων των αστικών τάξεων των δύο χωρών, εν μέσω παρεμβάσεων άλλων δυνάμεων, όπως οι ΗΠΑ, η ΕΕ και η Ρωσία, που προωθούν τα δικά τους συμφέροντα.

Οι πληροφορίες που φτάνουν, όσο και οι εκτιμήσεις που μπορούν να γίνουν, δείχνουν πως οι πολεμικές επιχειρήσεις ανάμεσα στο Αζερμπαϊτζάν και την Αρμενία συνδέονται με την “αλυσίδα” των ενδοϊμπεριαλιστικών αναμετρήσεων στη Συρία, στη Λιβύη, στην περιοχή του Καυκάσου, της Κεντρικής Ασίας, των Βαλκανίων, της Ανατολικής Μεσογείου, όπου συγκρούονται ισχυρά μονοπώλια και ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που έχουν διαφορετικούς σχεδιασμούς.

Οι συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης, η αύξηση των κοινωνικών αδιεξόδων στις καπιταλιστικές κοινωνίες, η εμφάνιση διαθέσεων κοινωνικής διαμαρτυρίας, γίνεται προσπάθεια να κατευθυνθεί στο στείρο και επικίνδυνο έδαφος των εθνικισμών και της αλληλοσφαγής των λαών, ώστε να μην κλονιστεί η εξουσία των αστικών τάξεων.

Οι λαοί της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν, που πληρώνουν με το αίμα τους την προώθηση εκείνων ή των άλλων -αλλά πάντα ξένων- καπιταλιστικών συμφερόντων, πρέπει να διδαχθούν από την ιστορία τους, να υψώσουν μέτωπο τόσο στις ξένες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, όσο και στα συμφέροντα των αστικών τάξεων. Να οικοδομήσουν το δικό τους “τείχος” ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, να χαράξουν στρατηγική σύγκρουσης με το καπιταλιστικό σύστημα, που γεννά κρίσεις, πολέμους, προσφυγιά».