29 Μαΐου 1453 – 29 Μαΐου 2020

Έχουν περάσει τόσοι αιώνες από την αποφράδα εκείνη ημέρα όταν η Πόλις των πόλεων αλώθηκε από τις ορδές των Μογγόλων και ξεκινούσε μια μακρά περίοδος ερέβους για το Ελληνικό έθνος. Μια περίοδος η οποία ακόμη και στις μέρες μας υφίσταται.
Όμως τα κοινά σημεία των δύο αυτών περιόδων είναι πολλά. Οι Έλληνες μπορεί να έπαθαν αλλά δυστυχώς δεν έμαθαν. Έτσι λοιπόν βλέπουμε την ιστορία να επαναλαμβάνεται με διαφορετικά πρόσωπα αλλά να καταλήγει στα ίδια αποτελέσματα.
Πρώτα – πρώτα εκείνη την εποχή έχουμε έναν αυτοκράτορα πιστό σε κάποια ιδεώση, σε αρχές, στην Πατρίδα και στο λαό! Ορκισμένο να υπερασπισθεί τη χώρα του με κάθε κόστος.
 Έπειτα έχουμε – αν όχι όλο το λαό – τη συντριπτική πλειοψηφία του, δίπλα στον αυτοκράτορα, να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει κάθε πρόκληση που θα παρουσιασθεί από την πλευρά των εχθρών. 
Ακόμη, έχουμε τους ευγενείς, κάποιοι εκ των οποίων είτε για προσωπικούς λόγους είτε διότι θεωρούν μάταιο τον αγώνα, αδιαφορούν και ειρωνεύονται τον αυτοκράτορα. Και ενώ εκείνος αγωνίζεται στα τείχη της Πόλης, εκείνοι απέχουν από το ύψιστο καθήκον τους. 
Υπάρχουν και αρκετοί πολίτες οι οποίοι αδιαφορούν μπροστά στην επερχόμενη καταστροφή, διότι θεωρούν ότι μόνο τα πρόσωπα και οι τίτλοι θ αλλάξουν. Δεν τους ενδιαφέρει αν αυτούς που τους κυβερνάει θα αποκαλείται αυτοκράτορας, ή σουλτάνος, αν οι τοπικοί διοικητές θα αποκαλούνται πασάδες. 
Όλοι αυτοί όμως που δεν ενδιαφέρονταν για τα επερχόμενα γεγονότα αγνοούσαν ότι ο σουλτάνος δε θα έφερνε μόνο τυπικές αλλαγές, αλλά θα επέτρεπε τις σφαγές αθώων ανθρώπων, τις αρπαγές περιουσιών, τις πάσης φύσεως λεηλασίες, τους βιασμούς γυναικών και την ένταξη νεαρών κοριτσιών και αγοριών σε χαρέμια και στο στρατό. Στην περίπτωση των αγοριών επιβαλλόταν ο εξισλαμισμός τους. 
Τέλος έχουμε τους προδότες. Εδώ συμπεριλαμβάνονται όχι μόνο όσοι οικειοθελώς προσχώρησαν στον εχθρό. Είναι και εκείνοι που σκοπίμως ασπάσθηκαν το σχήμα του μοναχισμού ώστε να απαλλαγούν από τη στράτευση (και που δεν είχαν καμία σχέση με όσους πραγματικά ήθελαν να γίνουν μοναχοί), μια ομάδα εμπόρων οι οποίοι προκειμένου να αυξήσουν τα κέρδη τους, προκάλεσαν τεχνητή έλλειψη τροφίμων με αποτέλεσμα την αύξηση των τιμών στα είδη πρώτης ανάγκης.
Σήμερα η χώρα μας βιώνει παρόμοιες καταστάσεις. Ένα μέρος των πολιτών αδιαφορεί, νομίζοντας ότι δεν πρόκειται να επαναληφθεί η ιστορία και ευελπιστούν ότι δεν πρόκειται να αντιμετωπίσουμε αντίστοιχους κινδύνους. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η εξασφάλισή τους και είναι έτοιμοι να απωλέσουν τα πάντα. 
Υπάρχουν οι πράκτορες τους εχθρού και οι ανθέλληνες οι οποίοι μέσω της αριστεράς (σε όλες τις αποχρώσεις της) προωθούν σχέδια αφελληνισμού του λαού μας. Στο όνομα του διεθνισμού προσπαθούν να μας αποκόψουν από τις παραδόσεις μας και κάθε στοιχείο που μας καθιστά μοναδικούς ως έθνος. Στο όνομα του ανθρωπισμού είναι πρόθυμοι να δεχθούν πάσης φύσεως λαθρομετανάστη που θα ξεμείνει στη χώρα μας ή που θα έρθει κατευθυνόμενος από την κυβέρνηση Ερντογάν (εδώ να θυμίσουμε μια δήλωση του Ερντογάν πριν από χρόνια: «Θα πνίξω την Ευρώπη στους μουσουλμάνους»).
Υπάρχουν οι πολιτικοί που στο όνομα του φιλελευθερισμού και της προόδου δέχονται τις εντολές της Ευρώπης των κεφαλαιοκρατών οι οποίοι στο όνομα του κέρδους θα ισωπεδώσουν τα πάντα και τους πάντες.
Υπάρχει όμως και ένα ακόμη κομμάτι του λαού. Υγιώς σκεπτόμενο, με σθένος, που δε δέχεται να προσκυνήσει τους δυνάστες της Πατρίδος. Που αντιστέκεται και παλεύει με όλες του τις δυνάμεις. Αυτό το κομμάτι είμαστε εμείς οι Χρυσαυγίτες που έχουμε μείνει όρθιοι και αγωνιζόμαστε! Που δε θα δεχθούμε τίποτα λιγότερο από τη νίκη. Είμαστε όλοι εμείς οι εθνικιστές που η αγάπη για το Έθνος μας είναι αυτή που μας οδηγεί σε έναν όμορφο αγώνα. Και φυσικά σημείο αναφοράς αυτού του αγώνα δεν μπορεί να είναι ο Αρχηγός μας ο Νικόλαος Μιχαλολιάκος!
Και σε όλους αυτούς που μας ζητάνε να προσκυνήσουμε τον κατακτητή, απαντάμε «Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοι δοῦναι, οὔτ’ ἐμόν ἐστιν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ· κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν».
Γιώργος Πιτσάκης