Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

Γράφει ο Νικόλαος Λιόκος    

Στην προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία που υπάρχει σαν πολίτευμα στην Ελλάδα είναι γνωστό πως οι πρόεδροι που εκλέγονται από το κοινοβούλιο, εκτός από μια συμβολική θεσμική θέση, δεν έχουν καμία αρμοδιότητα στην ασκούμενη κυβερνητική πολιτική. Έτσι λοιπόν αβίαστα και για συγκεκριμένους λόγους τακτικής η ΝΔ επέλεξε ως νέα πρόεδρο της δημοκρατίας τη Δικαστικό Σακελλαροπούλου    

Τα πρώτα δείγματα ξύλινης γλώσσας που έχουμε συνηθίσει από τους εκάστοτε προέδρους χρησιμοποίησε λοιπόν και η νέα πρόεδρος. Πριν καν καλά καλά ορκιστεί τοποθετήθηκε στο φλέγον θέμα της λαθροεισβολής λέγοντας τα εξής κατά λέξη «Πρέπει να διαφυλάξουμε τα σύνορά μας επιτελώντας το ανθρωπιστικό μας καθήκον απέναντι σε ταλαιπωρημένους ανθρώπους». Για το θέμα αυτό θα προτιμούσαμε από την αρχηγό του κράτους (τιμητικός τίτλος) να στηρίξει τις δυνάμεις ασφαλείας, τον στρατό και τους ακρίτες μας παρά να αναμασάει την προπαγάνδα περί κατατρεγμένων. Θα πρέπει να καταλάβει πως ο λόγος του προέδρου πρέπει να είναι Εθνικός και όχι διχαστικός. 

Στις ανούσιες και τυπικές τοποθετήσεις της καθώς και στις ευχαριστίες της προς τον απερχόμενο αξίζει να σχολιάσουμε και τα λεγόμενα της σχετικά με τη γυναίκα, τα οποία κατά λέξη είναι τα εξής. «η εκλογή της πρώτης γυναίκας στη θέση της Προέδρου της Δημοκρατίας να βελτιώσει τη θέση της γυναίκας στην οικογένεια και την κοινωνία» ώστε οι γυναίκες «να μην αντιμετωπίζουν εμπόδια επειδή απλώς γεννήθηκαν γυναίκες». Ακούγοντας κάποιος ξένος παρατηρητής τις δηλώσεις αυτές θα πίστευε πως στην Ελλάδα οι γυναίκες μαστιγώνονται και υπόκεινται σε χιλιάδες διακρίσεις. Φυσικά δεν είναι αυτό, είναι η ίδια προπαγάνδα περί πολιτικής ορθότητας και ψευτοφεμινισμού που εκμεταλλεύεται εδώ και δεκαετίες συστηματικά η σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία. Τονίζουμε με τη σειρά μας πως η γυναίκα είναι απόλυτα σεβαστή μόνο σε ένα Εθνικιστικό Κράτος στο οποίο επιτελεί τον ρόλο που όρισε η φύση. Τα περί σκοταδισμού και διακρίσεων που αναμασάει η αριστερή προπαγάνδα και αβίαστα υιοθετεί η νέα πρόεδρος μας προκαλούν μόνο θλίψη στο βαθμό που επηρεάζουν ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού.

Δεν αμφισβητούμε φυσικά ούτε στις σπουδές της νέας προέδρου, ούτε την προσωπικότητα της, ούτε μας ενδιαφέρει να κρίνουμε στην παρούσα τοποθέτηση τον επαγγελματικό της βίο και τις αποφάσεις που έλαβε ως δικαστικός, αλλά αμφισβητούμε όσα εκφράζουν τα πρόσωπα που εκπροσωπούν το θεσμό και που αποτελούν μέρος μιας απλής παπαγαλία και μιας κωδικής καθεστωτικής ξύλινης γλώσσας.

Τέλος θα θέλαμε να νιώθαμε σεβασμό τόσο προς το πολιτικό προσωπικό όσο και προς τον πρόεδρο της ‘’δημοκρατίας’’ από τη στιγμή όμως που εδώ και χρόνια απέκλειαν την Τρίτη πολιτική δύναμη, διέφθειραν το λαό και επέβαλαν μια οικονομική κατοχή με διάρκεια στο διηνεκές, απέφυγαν να εκφράσουν δυο λόγια συμπαράστασης προς τους γονείς των αδικοχαμένων μας και άγρια δολοφονημένων Συναγωνιστών και έδειχναν τη χαιρεκακία τους τους προς τους διωγμούς και τις φιμώσεις των Εθνικιστών δηλώνουμε πως κανένα σεβασμό δεν έχουμε σε έναν ή μια πρόεδρο που δεν είναι όλων των Ελλήνων παρά μόνο των εκλεκτών.