ΘΡΑΣΥΤΑΤΟΙ ΟΙ ΚΟΥΚΟΥΕΔΕΣ, «ΤΙΜΟΥΝ» ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΑ… ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥΣ!

«Τη ζωή, τη δράση και την αλύγιστη στάση του Νίκου Πλουμπίδη, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ», «τίμησε» το… τιμημένο κουκουέ, σε μνημείο που έχει στηθεί στον τόπο εκτελέσεώς του, στο Δαφνί.

Μάλιστα, όπως μας πληροφορεί η κουκουεδία, ο ομιλητής «στάθηκε ιδιαίτερα στη στάση που κράτησε στο στρατοδικείο, όπου δικάστηκε με την κατηγορία της κατασκοπείας», χαρακτηρίζοντας τον θάνατο του Πλουμπίδη «ηθικό θρίαμβο των κομμουνιστών, των αρχών μας, της ιδεολογίας μας».

Έχουν φοβερό θράσος οι σπάγκοι του Περισσού, διότι αυτοί ήταν που έστησαν τον Πλουμπίδη στο εκτελεστικό απόσπασμα! 

Θα κάνουμε μια σύντομη αναφορά στην υπόθεση, για να καταλάβετε τι εννοούμε…

Ο Νίκος Μπελογιάννης, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ,  επέστρεψε κρυφά στην Ελλάδα από το Παραπέτασμα τον Ιούνιο του 1950, με αποστολή την ανασυγκρότηση των διαλυμένων οργανώσεων του παρανόμου ΚΚΕ. Λίγο αργότερα συνελήφθη και μαζί με άλλα στελέχη του ΚΚΕ παρεπέμφθη σε δίκη, για παράνομη κομμουνιστική δραστηριότητα, βάσει του Α.Ν. 509/1947. Κατεδικάσθη εις θάνατον, αλλά ανακοινώθηκε ότι η ποινή δεν θα εκτελεσθεί. Όμως, στις 16 Νοεμβρίου 1951 ανακαλύπτονται γιάφκες με ασύρματους, στις περιοχές Καλλιθέας και Γλυφάδας και ο Μπελογιάννης – παρεπέμφθη σε νέα δίκη, αυτή την φορά με την κατηγορία της κατασκοπείας.

Η νέα δίκη άρχισε στις 15 Φεβρουαρίου 1952 και ολοκληρώθηκε την 1η Μαρτίου. Η απόφαση ήταν καταδίκη εις θάνατον για τον Μπελογιάννη και τους υπολοίπους επτά κατηγορουμένους.   

Αλλά, στο χρονικό διάστημα που ακολούθησε, σε αναμονή της απόφασης του Συμβουλίου Χαρίτων που είχαν προσφύγει οι θανατοποινίτες, ο ασύλληπτος Πλουμπίδης απέστειλε ανοικτή επιστολή στον τύπο (συνοδευόμενη από τα δακτυλικά του αποτυπώματα, για επιβεβαίωση) στην οποία αναφέρει ότι αυτός ήτο ο επικεφαλής του παρανόμου μηχανισμού κι όχι ο Μπελογιάννης, προσφερόμενος να παραδοθεί στις αρχές για να δικασθεί!

Άλλες όμως ήταν οι βουλές του ΚΚΕ! Το οποίο, κατόπιν εντολής του «Έλληνα Στάλιν» Ν. Ζαχαριάδη, ανακοινώνει από τον ραδιοφωνικό του σταθμό «Φωνή της Αλήθειας», που τότε είχε την έδρα του στο Βουκουρέστι, ότι η επιστολή είναι «πλαστή και κατασκεύασμα της ασφάλειας»,  ο δε Πλουμπίδης είναι «χαφιές», «πουλημένο τομάρι», «πράκτορας του φασισμού και της Δεξιάς», «πράκτορας της ασφάλειας» και άλλα τέτοια και ανακοίνωσε την διαγραφή του από το ΚΚΕ.

Λίγο καιρό αργότερα, ο Πλουμπίδης συνελήφθη και τον Ιούλιο του 1953 καταδικάστηκε εις θάνατον από το έκτακτο στρατοδικείο Αθηνών. Εκτελέστηκε δε την 14η Αυγούστου του 1954. Μετά την εκτέλεσή του, Ο Ζαχαριάδης υποστήριξε από την «Φωνή της Αλήθειας», ότι ο Πλουμπίδης δεν εκτελέστηκε, αλλά τον έστειλαν στην Αμερική, όπου «γεμίζει τις μέρες και τις τσέπες του με το πικρό αντίτιμο της προδοσίας».

Στην εποχή μας, το κουτσουμπαριό έχει «αποκαταστήσει» και το θύμα (τον Πλουμπίδη), αλλά και τον θύτη (τον Ζαχαριάδη). Το ίδιο έχει πράξει και στην περίπτωση του Άρη Βελουχιώτη, τον οποίο επίσης αποκήρυξε ο Ζαχαριάδης, χαρακτηρίζοντάς τον «χαφιέ», «πράκτορα» και τα συναφή! Λέτε οι σταλινόβιοι του ΚΚΕ να «τιμήσουν» και τον… Τρίτσκυ, τον οποίο ξεπάστρεψε με παγοκόφτη ένας Μεξικανός πράκτορας του αγαπημένου τους Στάλιν; Με τόσο θράσος που έχουν, τίποτα δεν αποκλείεται!