«ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΣΗΚΩΘΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΨΗΛΟΤΕΡΑ»

Άρθρο  στην εθνική εφημερίδα «Εμπρός»

Αν ο λαός μας άγεται και φέρεται χρόνια τώρα, παλινδρομώντας  μεταξύ των δυο «άκρων» του «συνταγματικού τόξου», δηλαδή ενός ανθελληνικού νεοφιλελευθερισμού και ενός διαλυτικού προοδευτισμού – αριστερισμού, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι είναι πνευματικά αδιαπαιδαγώγητος, κοινωνικά αδιαμόρφωτος και πολιτικά ανώριμος. Και αυτό με τη σειρά του είναι ασφαλώς αποτέλεσμα ξένης παρέμβασης, αλλά είναι και ευθύνη όλων εκείνων που καταλαβαίνουν τι γίνεται αλλά δεν κάνουν τίποτε για να το αλλάξουν. 
Εκείνων που έχουν το προνόμιο να αποτελούν τις άγρυπνες συνειδήσεις του έθνους μας, να ταξιδεύουν στο ηθικό στερέωμα της ιστορίας και να μπορούν να φωτίσουν με το αχνό μα τόσο εμψυχωτικό τους φως τους οδοιπόρους της μακράς νύχτας, αλλά που δεν αποφασίζουν να το κάνουν, αρκούμενοι απλώς σε κάποιες αρνητικές και μεμψίμοιρες προφητείες.
Η μοίρα όμως που μας έταξε να ζήσουμε σε μια Πατρίδα σε εποχή ακραίας πνευματικής ερήμωσης και υπαρξιακής αμφισβήτησης, δεν αφήνει περιθώρια για ολιγωρίες. Έχουμε ηθική υποχρέωση προς το αίμα των προγόνων μας, τις μελλοντικές γενιές, αλλά και την ίδια την ατομική μας ύπαρξη να επιδείξουμε σθένος, μαχητικότητα και ανιδιοτέλεια, μένοντας μακριά από θρηνητικές εικασίες που ανακυκλώνουν την παρακμή.
Έχουμε ηθική υποχρέωση να καταδείξουμε ότι ακόμη κι αν με κάποιο μαγικό τρόπο μπορούσε να λυθεί το οικονομικό πρόβλημα της χώρας, αυτό δεν θα ήταν αρκετό για να ανακόψει την πορεία της προς την παρακμή και την ιστορική της εξαφάνιση, ίσως και να την επιτάχυνε.
Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι η πραγματική αντίθεση του κόσμου μας, είναι εν τέλει η αντίθεση χρήματος (υλισμού) και πνεύματος. Μια θεωρία ή μια επανάσταση, ακόμη κι αν έχει αγαθές προθέσεις δεν μπορεί να φέρει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα αν θεωρεί ότι η αναγέννηση θα έρθει μέσα από την  σωστότερη ή εξυπνότερη ανακατανομή του χρήματος σε συνδυασμό με την αύξηση της «πίτας», όπως ευαγγελίζονται τα κόμματα του «συνταγματικού τόξου». Γιατί η βελτίωση της οικονομίας είναι το αποτέλεσμα (το παράπλευρο όφελος) και όχι η αιτία της ανάκαμψης. Και γιατί, όπως η ιστορία έχει δείξει, μια απλή οικονομική ανάκαμψη δεν θα οδηγούσε παρά στη γέννηση μιας νέας ολιγαρχίας.
Η εξουδετέρωση λοιπόν του ισχυρού που κάνει κατάχρηση της ισχύος του είναι μεν δύσκολη αλλά δεν είναι ανέφικτη. Όμως αυτό από μόνο του δεν θα έδινε τη λύση του προβλήματος. γιατί αυτό που θα πετυχαίναμε σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν απλά το χρήμα να αλλάξει χέρια συνεχίζοντας να διαδραματίζει τον ίδιο ρόλο.
Σε αντίθεση με όλα αυτά ο ελληνικός Λαϊκός  Εθνικισμός δεν είναι ένας «οικονομισμός». Δεν έχει στο επίκεντρό του μια απλώς καλύτερη οικονομική διαχείριση, ενταγμένη και αυτή στον κόσμο του «Βάαλ» του χρήματος, όπως τα κόμματα του «συνταγματικού τόξου». Ο ελληνικός Λαϊκός Εθνικισμός μιλάει για ποιότητα ανθρώπων που διακατέχονται από το αξεδίψαστο πάθος να υπερβούν το χρόνο. Που θέλουν να ζήσουν με απόλυτο σεβασμό προς τη διαδοχή των γενεών και όχι σαν αριθμητικά στοιχεία μιας μαζικής κοινωνίας.

Ανθρώπων που δεν έχουν κίνητρα ωφελιμιστικά. Που απορρίπτουν την τρυφηλότητα, την ηδονοθηρία, την ευμάρεια, την άνεση και την ασφάλεια. Που δίνουν όλη την προσοχή τους στην εκτέλεση του έργου και καμία προσοχή στο όφελος που μπορεί να έχουν από αυτό. Που θα μπορούσαν να θυσιάσουν και τη ζωή του ακόμη για τις ιδέες τους, αλλά την προσωπικότητά τους ποτέ. Που αγωνιούν να συλλάβουν την ουσία πίσω από τις προφάνειες, ενδιαφερόμενοι πάντα για την αλήθεια με κάθε κόστος. Ανθρώπων που θεωρούν σκοπό της ύπαρξής τους την ενεργοποίηση της συνείδησης και τη διεύρυνση της γνώσης για την αποκάλυψη της αλήθειας.
Μια γνώση που βρίσκεται στους αντίποδες του σύγχρονου ανθρωπολογικού προτύπου που μας έρχεται από την «πολιτισμένη Δύση». Του ανθρώπου δηλαδή που δεν έχει πραγματική όραση της ιστορίας ή έχει “καταπιεί αμάσητα” τα στρεβλά ιστορικά συμπεράσματα στα οποία καταλήγουν οι κατά παραγγελία «επιστημονικές» έρευνες των πανεπιστημίων. Των πανεπιστημίων εκείνων που έχουν συνδέσει την έρευνά τους με την εξυπηρέτηση των αναγκών της αγοράς, πουλώντας με το αζημίωτο  «επιστημονική» τεκμηρίωση δοτών συμπερασμάτων. Ή του ανθρώπου που ζει τη ζωή του σαν ένα παιχνίδι «ριάλιτι», εγκλωβισμένος (σαν το πουλί μεσ’ το κλουβί του) σε μια ατομικότητα που τον οδηγεί στο να θεωρεί ότι ζει κοσμογονικές καταστάσεις, εντός όμως των ορίων των «ιστορικών νικών» (τα κάγκελα του κλουβιού), που ορίζουν τα «ριάλιτι» της τηλεοπτικής σαπίλας.
Ο άνθρωπος αυτός, μοιραία, είναι αδύνατο να καταλάβει που οδηγεί ο μαρασμός της δημόσια σφαίρας που σήμερα συντελείται στο όνομα δήθεν του εκσυγχρονισμού. Ότι η απώλεια της χρονικής όσο και της τοπικής αναφοράς του ατόμου, η απο-εδαφοποίησή του, είναι εν τέλει απώλεια της ίδιας της υπόστασης και της ουσίας του Εγώ. Και ότι η παραθεώρηση της εθνικής του ετερότητας δεν είναι παρά μια απόκρυψη από το πραγματικό, μια μεταφυσική και ιδεοκρατική εκλογή που κρύβει έναν απολυτοποιημένο ναρκισσισμό, που μας ξαναγυρίζει στο μηδέν. Αλλά τόσος κόπος προς τι; Για να ξαναγίνουμε αυτό που ήμασταν πριν να υπάρξουμε;
Αν είναι παγωμένες οι καρδιές των φρουρών στους προμαχώνες, είναι γιατί όλοι το ξέρουν: δεν υπάρχουν αθώοι εντός του «συνταγματικού τόξου». Όλοι τους συλλήβδην ευθύνονται για την καθήλωση της χώρας στο σημερινό τέλμα. Και σε κάθε περίπτωση ένα είναι βέβαιο: Η Μεταπολίτευση με τους ανάξιους ηγεμόνες της (εκ του αποτελέσματος τεκμαιρόμενο συμπέρασμα), θα καταγραφεί από τον ιστορικό του μέλλοντος σαν μια από τις μελανότερες περιόδους στην ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Του έθνους, που παρά την πρόσκαιρη επικράτηση  των κατά «συρροή δολοφόνων» της Ελληνικότητας, θα συνεχίσει να υπάρχει.
Έχει λοιπόν πολλά μερόνυχτα ακόμη να τοξεύει ο Απόλλων το στρατόπεδο των Αχαιών. Και μια μόνο ελπίδα υπάρχει: ν’ αποκτήσει η νέα γενιά την κοινή αίσθηση του ιστορικού της χρέους, να ανακαλύψουν εκ νέου όλοι οι Έλληνες  την πιο φωτεινή τους πλευρά.
….Μέχρι να βρούμε την Ελένη
Μέχρι ν’ ανθίσουν οι ’μυγδαλιές
Μέχρι να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα !

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ