ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ

Κείμενο από την εφημερίδα «Χρυσή Αυγή»

Κοιτώντας πίσω στο χρόνο και γυρίζοντας στην μετεφηβική μου νεότητα, μοιάζουν όλα ίδια. Εκεί στα φοιτητικά χρόνια της αθωότητας και της αμφισβήτησης, κάπου εκεί στην Πολυτεχνική Σχολή του Αριστοτελείου, ίσως στον πιο αφιλόξενο πολιτικά χώρο, φύτρωσε ένα μικρό δεντράκι. Το δεντράκι μεγάλωσε γρήγορα ποτισμένο από την Ιδέα και τρεφόμενο από την Πίστη, έγινε πολύ γρήγορα δέντρο ψηλό. Έβγαλε βαθιές και στέρεες ρίζες και δεν λύγισε στους αέρηδες. Μήτε στους βοριάδες, μήτε στους νοτιάδες, μήτε στους γαρμπήδες των μπουρινιών.

Δίπλα του φύτρωναν κάπου κάπου κι άλλα δεντράκια. Έμπλεκαν τα κλαδιά τους, σηκώνονταν, μεγάλωναν και θέριευαν. Πολλά μικρά δεντράκια, που άλλα έγιναν δέντρα, στο δάσος της Πίστης κι άλλα, φαρμακωμένα από σκουλήκια και παράσιτα, μαράθηκαν και σάπισαν.

Το δάσος και τα δέντρα του ακόμα κρατούν, ακόμα τα μαστιγώνουν καταιγίδες και αέρηδες και δίπλα τους όλο και φυτρώνουν νέα μικρά δεντράκια, μπολιασμένα από τα ίδια υλικά, από την Ιδέα και την Πίστη, όπως τότε τη δεκαετία του ’80. Κι όσο οι καιροί είναι κόντρα, τόσο τα μικρά δέντρα ζωντανεύουν και μεγαλώνουν. Κοιτάζουν τον ζωοδότη Ήλιο κατάματα και θεριεύουν. Αυτή η αέναη μάχη με τους καιρούς δεν είναι τίποτα άλλο από τη φυσική μάχη.

Ο πολιτικός μας αγώνας στις τάξεις του Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος και στον εκφραστή του Λαϊκό Σύνδεσμο άντεξε πολλά. Κι όπως το δάσος το χτυπούσαν οι καιροί, έτσι κι εμείς περάσαμε πολλά…κυνηγητά, δολοφονίες και φυλακές. Το αίμα των ηρωικών μας νεκρών, του Μίκη, του Γιώργου, του Μάνου και του Κωνσταντίνου, ποτίζουν τις ρίζες των δέντρων του δάσους μας.

Οι μάχες που δίνει το Κίνημα συνεχίζονται και η ΝΙΚΗ είναι ο μόνος και αναμφισβήτητος προορισμός μας. Πατρίδα, Πίστη κι ελευθερία, παραμένουν έμπνευση και οδηγοί του Αγώνα μας. Θα συνεχίσουμε έτσι αλύγιστοι και πιστοί στην Ιδέα και στον Αρχηγό μας γιατί, ξέρουμε πως δεν υπάρχουν χαμένες μάχες. Χαμένες μάχες είναι μόνο αυτές που δεν δόθηκαν ποτέ.

Ζήτω η ΝΙΚΗ!

ΚΙΜΩΝ ΡΩΜΑΝΟΣ