ΠΟΙΑ ΦΟΒΕΡΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΕΚΡΥΒΕ Ο ΧΑΡΤΟΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΣΟΛΙΝΙ;

Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται 74 χρόνια από την σύλληψη και την εκτέλεση με συνοπτικές διαδικασίες του Μουσσολίνι, κοντά στα σύνορα με την Ελβετία. Όλως περιέργως δε, εξαφανίστηκε ο χαρτοφύλακας που είχε μαζί του ο Μουσσολίνι. Μήπως γιατί έκρυβε μέσα κάποια φοβερά μυστικά;

Αναφέρει σχετικά στο βιβλίο του «Επιχείρησις Barbarossa – Ως τις πύλες της Μόσχας» και στο κεφάλαιο «Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος και ο ρόλος του Μουσσολίνι» ο διαπρεπής ιστορικός Γεώργιος Δημητρακόπουλος:

«Γιατί βιάστηκαν να τον εκτελέσουν;

Το τέλος του Μουσσολίνι ήταν ακόμα πιο ύποπτο από τους ύμνους του Τσώρτσιλ! Συμφώνως με τον Τσώρτσιλ «στις 25 Απριλίου 1945, ο Μουσολίνι ζήτησε από τον Καρδινάλιο Αρχιεπίσκοπο του Μιλάνου να τον φέρει σε επαφή με την παράνομη Στρατιωτική Επιτροπή του Ιταλικού Εθνικού Απελευθερωτικού Κινήματος». Προφανώς, για να παραδοθεί! Ωστόσο, όλως περιέργως, οι Ιταλοί «παρτιζάνοι» απορρίπτουν το αίτημά του! Αντιλαμβανόμενος ότι δεν υπάρχει πλέον διέξοδος, ο Μουσσολίνι, η ερωμένη του Κλάρα Πετάτσι και κάποια μέλη της συνοδείας του ενώνονται με γερμανική αυτοκινητοπομπή, η οποία κατευθύνεται στα ελβετικά σύνορα. Προφανώς, ο Μουσσολίνι είχε σκοπό να καταφύγει στην ουδετέρα Ελβετία. Όμως, πριν η πομπή φτάσει στα σύνορα, πέφτει σε ενέδρα των κομμουνιστών «παρτιζάνων», οι οποίοι αναγνωρίζουν και συλλαμβάνουν τον Μουσσολίνι. Από το σημείο αυτό αρχίζουν τα παράδοξα! Αντί να τον οδηγήσουν σε ασφαλές μέρος και εν συνεχεία να τον επιδείξουν στα πλήθη ως «τρόπαιο» και να τον «δικάσουν» πομπωδώς (όπως συνέβη με όσους ανωτάτους αξιωματούχους του χιτλερικού καθεστώτος συνελήφθησαν), τον εκτελούν βιαστικά την επομένη ημέρα, λες και θέλουν να του κλείσουν το στόμα! Και βέβαια, η δολοφονία Μουσσολίνι δεν μπορεί επ’ ουδενί λόγο να αποδοθεί σε «ακραία» και «ανεύθυνα» στοιχεία. Διότι, ακόμα κι ήταν τέτοιοι αυτοί που τον συνέλαβαν, σιγουρότατα ενημέρωσαν την διοίκηση των «παρτιζάνων», η οποία με την σειρά της ενημέρωσε τους Βρετανούς «συνδέσμους» (συμφώνως με κάποιους ιστορικούς, Βρετανός αξιωματικός – σύνδεσμος με τους «παρτιζάνους», ήτο παρών κατά την σύλληψη του Μουσσολίνι…), κι αυτοί τους προϊσταμένους των. Άρα, η φαινομενικώς παράλογη απόφαση της δολοφονίας, ήρθε από «ψηλά», προφανώς διότι κάποιοι είχαν σοβαρούς λόγους να φοβούνται τα όσα θα έλεγε ο Μουσσολίνι στην δίκη που θα ακολουθούσε! Ο δε χαρτοφύλακας που είχε μαζί του ο Μουσσολίνι, εξαφανίζεται και το περιεχόμενό του παραμένει άγνωστο μέχρι σήμερα. Τι περιείχε ο χαρτοφύλακας; Μήπως έγγραφα που απεδείκνυαν την συνεργασία του Μουσσολίνι με την αόρατη αρχή που εξουσίαζε τον κόσμο, έγγραφα τα οποία νόμιζε πως θα του εξησφάλιζαν το ακαταδίωκτο; Ή μήπως την αλληλογραφία του με τον Τσώρτσιλ, που όπως λέγεται συνεχιζόταν μέχρι τέλους; Αναφέρει επ’ αυτής ο ιστορικός Στάθης Ευσταθιάδης, σε άρθρο του υπό τον τίτλο «Αυτός ο πόλεμος είναι δικός μου πόλεμος» και υπότιτλο «Τι αποκαλύπτει το “Ημερολόγιο” του γαμπρού του Μουσολίνι, ΓκαλεάτσοΤσιάνο, για την ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδας», στην εφημερίδα «Το Βήμα», της 28/10/2009: «Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι ορισμένες σελίδες που αναφέρονται στην εκστρατεία εναντίον της Ελλάδας δεν είδαν ποτέ το φως της δημοσιότητας, και Βρετανοί ιστορικοί «πιστεύουν» ότι λείπουν σελίδες (σ.σ. εννοεί από το Ημερολόγιο του Τσιάνο) που αναφέρονται στην αλληλογραφία Τσόρτσιλ- Μουσολίνι, την ύπαρξη της οποίας με πάθος διέψευδε ο τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας και με τόση βεβαιότητα μιλούσαν οι Γερμανοί φον Ρίμπεντροπ και φον Πάπεν, οι Ιταλοί αντάρτες, και γράφουν Αγγλοσάξονες πανεπιστημιακοί». Ο δε Νικόλαος Μιχαλολιάκος, αναφέρει στο βιβλίο του «Από τις στάχτες του Βερολίνου στην Παγκοσμιοποίηση»: «Πρόσφατα κυκλοφόρησε στην Ιταλία ένα βιβλίο, στο οποίο αναφέρεται ότι ο Μπενίτο Μουσσολίνι διατηρούσε αλληλογραφία με τον Τσώρτσιλ μέχρι το… 1943 (!) και ότι αυτοί οι οποίοι τον συνέλαβαν δεν ήταν παρτιζάνοι, αλλά άνθρωποι της Ιντέλιντζες Σέρβις, που ήθελαν να τον κάνουν να σιωπήσει».