«ΧΙΛΙΩΝ ΓΚΙΑΟΥΡΗΔΩΝ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΔΕΝ ΣΒΗΝΟΥΝ ΕΝΑ ΜΙΣΟΣ»

Άρθρο στην εφημερίδα «Εμπρός»

Στον απόηχο της επαίσχυντης συμφωνίας των Πρεσπών (αλήθεια ποιος συμφωνεί από τον λαό;) και στον βομβαρδισμό πληροφοριών που δεχόμαστε καθημερινά από τα ΜΜΕ, για να συνεχίσει ο λαός επαλλήλως και αδιακόπως να αποπροσανατολίζεται, να αποχαυνώνεται από τα ουσιώδη θέματα, έχουμε την επίσκεψη του πρωθυπουργού μας στην Τουρκία.
Προφανώς και δεν πηγαίνει να επισκεφτεί την γείτονα, που η δυσοίωνος μοίρα μας έφερε να συνορεύουμε ανατολικά, με βάση το απόφθεγμα του Σουν Τζου που αναφέρει ότι αν δεν γνωρίζεις τον εχθρό σου, είσαι καταδικασμένος να χάνεις σε κάθε ρήξη που θα έχεις μαζί του. Τουναντίον, δεν ενδιαφέρεται γι’αυτά ο Τσίπρας, καθώς όπως έχει δηλώσει στο παρελθόν η θάλασσα δεν έχει σύνορα, ανάμεσα σε άλλες εξίσου διασκεδαστικές αλλά και συνάμα επικίνδυνες δηλώσεις. Πάει να συναντήσει τον Τούρκο σουλτάνο, όπως αναφέρεται συχνά-πυκνά, μιας ταξικότατης κοινωνίας, η οποία ποτέ δεν έπαψε να εκφράζει με οιονδήποτε τρόπο την επεκτατικότητα και την επιθετικότητα της διαχρονικά, εις βάρος μας.
Θα προσπαθήσω αγαπητέ αναγνώστη να ιχνηλατίσω την νεότερη ιστορία επιγραμματικά,  δίνοντας σου μια πρόγευση της συνολικής λαοψυχολογίας των Τούρκων, για να καταλάβεις ποιους πήγε να συναντήσει και το μέγεθος του προβλήματος, των ακόρεστα λυσσαλέων κατά του Ελληνισμού, γειτόνων μας.
Δεν θα αναφερθώ πάρα από το 1922 και έπειτα όπου μετά την καταστροφή της Σμύρνης, εντάθηκε η εκδικητικότητα που ανέπτυξαν οι Τούρκοι από την συνθήκη των Σεβρών και την αναθάρρησή τους στην συνθήκη της Λωζάνης, τρία χρόνια αργότερα, το 1923.
Συνεχίζοντας λοιπόν την ενδοτική στάση των πρωθυπουργών της πατρίδας μας, με τα «η Κύπρος κείται μακράν», τις κουμπαριές και τα ζεϊμπέκικα με τους γείτονες, επισκέπτεται την Πόλη και γενικότερα την Τουρκία, συζητώντας για την Κύπρο του 1.5 εκατομμυρίων Ελλήνων, την Κύπρο όπου Έλληνες όπως ο λοχαγός Σταυριανάκος από το Σκουτάρι Λακωνίας, ο Μανώλης Μπικάκης, η Α’ Μοίρα Καταδρομών με 29 νεκρούς καταδρομείς, πότισαν τα χώματα της Κύπρου με το αίμα τους, πέφτοντας ηρωικά μαχόμενοι, για να έρθει μερικές δεκαετίες μετά ο Τσίπρας να πει ότι πρέπει να δημιουργηθούν προϋποθέσεις διαμόρφωσης ενός κλίματος ασφαλείας, ειρήνης και συνεργασίας στο Αιγαίο που θα είναι προς όφελος των δύο χωρών και ως προς το Κυπριακό, την ανάγκη δίκαιης και βιώσιμης λύσης προς όφελος του κυπριακού λαού. Την προσοχή σου αγαπητέ αναγνώστη. Λέγοντας Κυπριακό λαό, συνεχίζει: Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους που θα καθιστούν την επανενωμένη ομοσπονδιακή Κύπρο μια κανονική χώρα.
Αψηφά τους θανάτους του Μπαλταδώρου μόλις πέρυσι, του Ηλιάκη και πόσων άλλων, συζητά για το Αιγαίο με ποιούς; Με αυτούς που εδώ και δεκαετίες, δεν έχουν σταματήσει ποτέ, εκτός από τις περιόδους που μπορούσε η Ελλάς να τους αναχαιτίσει, την αρπακτικη τους διάθεση.
Για να αντιληφθείς αγαπητέ αναγνώστη το πνεύμα που τους διακατέχει, καθώς και τα φιλικά τους αισθήματα προς εμάς, θα σου κάνω γνωστό το ποίημα του Αμπντί Ιπεκτσί με εβραϊκές ρίζες και καταγωγή από την Θεσσαλονίκη (donme Τούρκος), ο οποίος έχει δώσει και το όνομα του στο περίφημο βραβείο της ελληνοτουρκικής φιλίας, που δίνεται στο δημοσίευμα, άρθρο ή μελέτη που θα προσεγγίζει τα προβλήματα των δύο χωρών με προσοχή και κατανόηση συμβάλλοντας εποικοδομητικά στην σύσφιξη των σχέσεων των δύο χωρών. Η σύλληψη αυτής της ιδέας έγινε από τον πολιτικό μηχανικό Ανδρέα Πολιτάκη που με επιστολή του προς τον διευθυντή της εφημερίδας Ελευθεροτυπία, Σεραφείμ Φυντανίδη του ζητησε να αναλάβει την πρωτοβουλία. Με το συγκεκριμένο βραβείο έχουν τιμηθεί εξέχουσες προσωπικότητες φυσικά. Η Διδώ Σωτηρίου, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Μίκης Θεοδωράκης, η Λιάνα Κανέλλη κλπ.

Πάμε όμως στο ποίημα που τιτλοφορείται «Το μίσος»
Όσο υπάρχει ο πρόστυχος ο Έλληνας σ’ αυτόν τον κόσμο,
δεν βγαίνει μα τον Θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.
Σαν στέκομαι και τον κοιτάζω τον σκύλο,
δεν βγαίνει μα τον Θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.
Χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.
Εκδίκηση να πάρω είναι ο μοναδικός μου στόχος.
Σαν αναμετρηθώ στης μάχης το πεδίο,
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια να κλαδέψω σε μια μέρα,
δεν βγαίνει μα τον Θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.
Χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.
Τα κεφάλια τριάντα χιλιάδων να πολτοποιούσα,
τα δόντια δέκα χιλιάδων με την τανάλια να έβγαζα,
εκατό χιλιάδων τα πτώματα να σκορπούσα στις ρεματιές,
δεν βγαίνει μα τον Θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.
Χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.
Ο κόσμος όλος ξέρει πόσο ανώτερος είναι ο Τούρκος
και πόση κακοήθεια φωλιάζει στο μυαλό του Έλληνα.
Πέντε χιλιάδων τα πτώματα να έκαιγα στους κλιβάνους,
δεν βγαίνει μα τον Θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.
Χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.
Σαράντα χιλιάδες τους να σούβλιζα με την λόγχη μου,
ογδόντα χιλιάδες τους να έστελνα στη κόλαση,
εκατό χιλιάδες τους να κρεμούσα στο σκοινί,
δεν βγαίνει μα τον Θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.
Χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος!
Σε απάντηση αυτών λοιπόν η Χρυσή Αυγή, δίνει μόνο δύο λέξεις: Μολών λαβέ!


Κων/νος Παπαχρήστου