BELLA CIAO

Γράφει ο Νικόλαος Παπαδιονυσίου

Θυμόμαστε και γελάμε. Δηλαδή τι γελάμε, ξεκαρδιζόμαστε. Την Κυριακή στις 25 Ιανουαρίου του 2015, τον Αλέξη Τσίπρα στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου με το όραμα της εξουσίας πλέον να γίνεται πραγματικότητα, να διακηρύσσει σε στόμφο και «Παπική» μεγαλοπρέπεια το τι επρόκειτο να πράξει.

Θα καταργούσε τον ΕΝΦΙΑ μ’ ένα νόμο.

Θα επανάφερε τους μισθούς και τις συντάξεις στα όρια που ήταν πριν το 2008 μ’ ένα νόμο.

Θα μείωνε τη δυσβάστακτη φορολογία μ’ ένα νόμο.

Θα επαναδιαπραγματεύονταν το χρέος.

Θα απαιτούσε από την Ευρώπη κούρεμα του χρέους, φθάνοντας και μέχρι του σημείου της μονομερούς καταγγελίας της δανειακής σύμβασης.

Θα πάγωνε τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας. Κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη.

Θα μείωνε τον ΦΠΑ, μ’ ένα νόμο.

Θα κυνηγούσε επιτέλους τους φοροφυγάδες της λίστας Λαγκάρντ.

Θα φορολογούσε όλους αυτούς που είχαν τεράστια ακίνητη περιουσία.  

Και…. Και… Και…

Ο ευρωπαίος «ΤσέΓκεβάρα» είχε ξεδιπλώσει την μαυροκόκκινη σημαία και απειλούσε με την «κοινωνική επανάσταση» το διεθνές κεφάλαιο και τους Ευρωπαίους οικονομικούς δυνάστες, όλους τους θιασώτες της ταξικής και άνισης κοινωνίας, ενώ από τα μεγάφωνα παιάνιζε το «bellaciao», ένα ιταλικό λαϊκό τραγούδι που μιλάει για αντάρτες, επανάσταση, τιμημένο θάνατο και ελευθερία.

Και οι κακομοίρηδες από κάτω, τα ταλαίπωρα και δυστυχή ανθρωπάκια έβλεπαν στο πρόσωπο του έναν νέο Μεσσία. Όπως ο λαός του Ισραήλ ανάμενε τον Μεσσία για να τον απελευθερώσει από τους Ρωμαίους δυνάστες, έτσι και ο Αλέξης θα λύτρωνε τους οικονομικά υπόδουλους Έλληνες από τον ζυγό της νέας Ρώμης.

Bellaciao, λοιπόν, «Και αν πεθάνω σαν αντάρτης», όπως λένε οι στίχοι «Εσύ πρέπει να με θάψεις εκεί στο βουνό». Και ερωτούμε. Τώρα που τους είδαμε, τους γνωρίσαμε και τους αηδιάσαμε, όταν φέρνουμε στο νου μας εκείνη την βραδιά δεν νιώθουμε να μας διακατέχει μια άκρατη θυμηδία;; Ένα σατυρικός σαρκασμός;;  Μια Καβαφική ειρωνεία;;;.

Ποιοι να πεθάνουν σαν αντάρτες;;; Ο Αλέξης; Ο Τσακαλώτος;; Ο Παπάς;;; Ο Δραγασάκης και οι λοιποί;; Τα γιουσουφάκια της Μέρκελ και των Ευρωπαίων δανειστών; Οι καλύτεροι θεράποντες των συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης;;; Τα πειθήνια όργανα των ανθελληνικών κύκλων;;; Αυτοί που εκποίησαν την Μακεδονία και ετοιμάζονται τώρα να εκποιήσουν τη Δυτική Θράκη, τα νησιά και τη Νότια Ήπειρο;;;

Bellaciaoλοιπόν. «Αυτό εδώ είναι το λουλούδι» πού φυτρώνει επάνω στον τάφο «του αντάρτη που πέθανε για την ελευθερία μας» θα λένε οι περαστικοί.

Εδώ είναι που αν συνειρμικά συνδυάσουμε αυτόν τον στίχο με τις φυσιογνωμίες του Πολάκη, του Φίλη, της Χριστοδουλοπούλου, του Γιαβρόγλου και πολλών άλλων, όπως λέει και ο λαός, θα κάνουμε νέο συκώτι από τα γέλια.

Καταλάβατε λοιπόν τι συνέβη;;;

Όλη αυτή η πολιτική «comediadelarte» ή ελληνιστί «καραγκιόζ μπερντέ» , όχι μόνο μας ενέπαιζε αρχής εξαρχής, αλλά μας ενέπαιζε μετά μουσικής. Με τον πλέον δόλιο και ανέντιμο τρόπο ο κύριος Τσίπρας εκμεταλλεύτηκε τις οδύνες, τη δυστυχία, την ανασφάλεια και την απελπισία του ελληνικού λαού, εξαργυρώνοντας σε ψήφους τις ψευδείς ελπίδες και τις κίβδηλες υποσχέσεις που του πούλησε. Και για να είναι η παράσταση πιο εντυπωσιακή την εμπλούτισε λυρικά με το bellaciao.  

Πάντως η μουσική υπόκρουση που αναμφισβήτητα θα ταίριαζε εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου είναι το άσμα του αείμνηστου Γιώργου Ζαμπέττα με στίχο «Γιαννάκη ομορφόπαιδο, Γιαννάκη λεβεντόπαιδο, παμπόνηρε και παραμυθατζή», με μόνη αλλαγή το όνομα του ήρωα. Αντί Γιαννάκη, Αλέξη.

Άλλωστε και στιχουργικά ταιριάζει.