ΤΟ ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ

Από τό 2010, η Ελληνική Πολιτεία απεδέχθη (αφρόνως σύμφωνα με τόν Λόρδο Βύρωνα) τήν «μετατροπή» τού δημοσίου εξωτερικού χρέους τής χώρας από «τραπεζικό» σε διακρατικό, δηλαδή από χρέος έναντι ξένων ιδιωτών-ομολογιούχων (τράπεζες, pension funds κ.τ.λ.) σε χρέος έναντι Ευρωπαίων φορολογουμένων.

Ειδικότερα, από τήν επιβολή τού πρώτου «μνημονίου» (2010), όσον αφορά στο μείζον μέρος αυτού τού χρέους έκτοτε, οι «ξένοι δανειστές» τής Ελλάδος είναι πρακτικά (in effect) οι Κυβερνήσεις μελών τής «Ευρωζώνης» (όχι ξένες τράπεζες), κυρίως τό Γερμανικό κράτος και τό Γαλλικό κράτος, δεδομένου ότι Γερμανικές και Γαλλικές ήσαν οι τράπεζες που διεσώθησαν από τήν εν λόγω «μετατροπή»: Οι ξένες τράπεζες (και δι’ αυτών οι ξένοι ομολογιούχοι) «ξεφορτώθηκαν» τά Ελληνικά ομόλογα τό 2010-2012, ήτοι διά τού Μνημονίου Α΄, PSI, κ.τ.λ., απομείωσαν τότε και έκτοτε δραστικά τήν πιστοδοτική έκθεσή τους (credit risk exposure) έναντι τού κινδύνου χρεωκοπίας (default) τής Ελληνικής Οικονομίας.

Οσάκις μάλιστα οι «μνημονιακές κυβερνήσεις» προωθούν μείζονος σημασίας νομοσχέδια με «συνοπτικές διαδικασίες» (ωσάν η χώρα να ήτο εμπόλεμος), ή προσφεύγουν συστηματικά σε «πράξεις νομοθετικού περιεχομένου» (Προεδρικά διατάγματα βάσει στρεβλής εφαρμογής εν ειρήνει τού «Δικαίου τής Ανάγκης»), ή σε άλλες «εσπευσμένες» και αδιαφανώς μεθοδευμένες πράξεις τής Εκτελεστικής Εξουσίας και τής Διοίκησης, ή και σε παρασκηνιακές μεθοδεύσεις κοινοβουλευτικής «αποστασίας» (Συμφωνία τών Πρεσπών κ.τ.λ.), πάντα σε προσχηματικό πλαίσιο (δήθεν) «κατεπείγοντος», χωρίς δηλαδή να προηγηθεί επαρκής δημόσια και τεχνοκρατική διαβούλευση—επαρκής χρονικά και ουσιαστικά, όπως συνάδει με μια ευρύθμως λειτουργούσα δημοκρατική Πολιτεία—τότε πίσω από τέτοιες μεθοδεύσεις υποκρύπτονται (ή και καταφαίνονται) εντολές, σχέδια, και παρεμβατικές πιέσεις ξένων παραγόντων (των ξένων δανειστών, κυβερνήσεων, διεθνών οργανισμών κ.τ.λ.). […]

Μ.Γ.