Η ΡΟΜΦΑΙΑ ΤΗΣ ΕΥΘΥΚΡΙΣΙΑΣ

Γράφει ο Σπυρίδων Καραχάλιος 

Η συγχώρεση είναι αποτέλεσμα τής μεταμέλειας. Η ανοχή τής ατιμωρησίας δεν είναι συγχώρεση, είναι η απόδειξη τής συνενοχής. Οι πληγές που άνοιγαν οι πολιτικοί τής αστικής δημοκρατίας στο κορμί τού ελληνικού λαού υπήρξανε χρονίζουσες και εξαργυρώσιμες με εκλογικό μπαξίσι. Αλλά τώρα το μαχαίρι άγγιξε τη σάρκα τού ευκολόπιστου ραγιά που αποφάσισε να αρνηθεί ξένες ευθύνες.

Τι είναι εν τέλει η δημοκρατία των κομμάτων; Είναι η παροχή ασύλου προς τον κλέφτη τής Πατρίδος και τον δολοφόνο τής Φυλής που λαμβάνει με τα λόγια την λαϊκή έγκριση και με την ψήφο τη ζωή τού ψηφοφόρου. Μια ακάλυπτη επιταγή, μια ακράτεια δωσιλογισμού, μια άρνηση τής διακριτής ταυτότητας των λαών. Αυτή είναι η ασύνορη παγκοσμιοποίηση την οποία ενέδυσαν με το ένδυμα τής δημοκρατίας για να πάρουν από το δήμο, από το λαό δηλαδή, το σπίτι του και τα ιδανικά του, ώστε να τα δώσουν σε γυρολόγους τυχοδιώκτες.

Κάθε λαός γεννιέται στον Οίκο τής Φυλής που όρισε ο ίδιος ο Θεός με τον δικό του χαρακτήρα, την δική του πίστη, την κοσμοθεωρία και την βιοθεωρία του, την συναντίληψη που καλλιεργεί η όμαιμη φυλετική του κοινότητα. Άλλοι ζουν με τις παρακαταθήκες Θεού και Ηρώων. Άλλοι θεοποιούν αλαζονικά το εγώ τους, επιδεικνύοντας εγωπάθεια και αχαριστία. Άλλοι λαοί φτιάχνουν πολιτισμό με τα δικά τους χέρια. Άλλοι πάλι λαοί γκρεμίζουν πολιτισμούς, απλώς και μόνο διότι οι ίδιοι είναι ανίκανοι να χτίσουν. Και στο σωστό, πιστό και ευφυή λαό εναπόκειται το ιερό χρέος τής ευθυκρισίας και τής δικαιοσύνης που διακρίνει τον ζωντανό και χρήσιμο λαό.

Το γνώθι σ’ αυτόν και η τήρηση τής Παράδοσης συμπυκνώνουν τον αδιαπέραστο θώρακα τού Ελληνισμού. Να ζήσουμε με τα ιδανικά και τα αγαθά, υλικά και πνευματικά, που διαθέτει η ιερή γη και η ευλογημένη ψυχή τής Φυλής μας. Να σπάσουμε τα δεσμά και να πετάξουμε τούς φαύλους και τούς περιττούς με την πύρινη ρομφαία τής ευθυκρισίας έξω από την ζωή τής πολιτείας και τής κοινωνίας μας. Οι χρήσιμοι, οι δίκαιοι, οι ευλογημένοι, οι μαχητές τής ζωής, το Ελληνικό Αίμα που βράζει και πάλλεται για κυριαρχία και ισχύ, αυτός είναι ο καθάριος Ελληνισμός μας.

Το δίκαιο και το συμφέρον δεν έχουν πολλούς θρόνους και μορφές για να εγκατασταθούν. Έχουν μια και μόνη όψη. Το Ελληνικό Έθνος θα ζήσει και θα επικρατήσει με τούς δικούς του ανθρώπους στην αιχμή τού δόρατος. Θα πάρουμε τις τύχες μας στα δικά μας χέρια και θα σηκώσουμε για μια ακόμη φορά τον άνθρωπο στα πόδια του, δείχνοντάς του την αρετή και την τόλμη ως πηγή τής ζωής. Είναι η εργασία υπέρ τής εθνικής κοινότητος και η διατήρηση τής θείας νομοτέλειας ως πανανθρώπινος πολιτισμός που λάβαμε από τον Θεό και διαδώσαμε ως Ελληνικό Πολιτισμό, η ανίκητη Ελληνοορθοδοξία μας.  

Ο Ελληνισμός δεν δίδει καμία εξουσιοδότηση σε κανένα κενόδοξο υλιστή. Ο Ελληνισμός μας δεν εκχωρεί τις αποφάσεις στα χέρια των διωκτών μήτε των αδιάφορων τής Φυλής του. Ο Ελληνισμός ασκεί τις εξουσίες στο κράτος και την κοινωνία άμεσα και ενεργητικά. Είναι ο πολίτης – οπλίτης που δίδει χώρο μονάχα στην αγάπη και την προσήλωση στην Πατρίδα και την αξία της. Είναι ο Έλλην που σηκώνει τον κόσμο στο πόδι κάθε φορά που ο αδερφός του πονά, κατακτώντας την δικαιοσύνη με το ξίφος τού νικητή. Κι αυτός ο Ελληνισμός είναι ενωμένος σαν ένα σώμα, για ένα και μόνο σκοπό, την ανάπτυξη και την αυθυπαρξία τής Φυλής μας.

Ο δικός μου Έλλην δεν είναι πολιτικός. Ο δικός μου Έλλην είναι Εθνικός Αγωνιστής. Ο δικός μου Έλλην δεν κινείται σαν την σκιά μες τα σκοτάδια. Ο δικός μου Έλλην ενεργεί στο φως τής ημέρας, διαλύοντας τα σκοτάδια. Ο δικός μου Έλλην δεν υπακούει σε νέες τάξεις μήτε χωρίζεται σε τάξεις συγκρουόμενες. Ο δικός μου Έλλην δημιουργεί έργα ενός νέου Ελληνικού Πολιτισμού που τον εξαπλώνει με την δύναμη τού Κοινοτισμού του, τον υψώνει ως Πανελληνισμό στην κορφή τού κόσμου.