ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ – ΑΝΙΕΡΑ ΤΕΚΝΑ ΜΙΑΣ ΣΑΠΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΜΗΤΡΑΣ.

 

Άρθρο στην εφημερίδα «Χρυσή Αυγή»

Στη σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη οικονομική πραγματικότητα είναι γεγονός πως την πρωτοκαθεδρία στην οικονομική πολιτική κατέχουν οι νέο- φιλελεύθερες ιδέες, του άναρχου χρηματοπιστωτικού κανιβαλισμού και της δικτατορίας των αγορών. Η αλήθεια είναι πως τόσο οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές «ιδεολογίες» όσο και οι σοσιαλδημοκρατικές, ή νεοαριστερές, αποτελούν τα ανίερα τέκνα της ίδιας πολιτικής θεώρησης των πραγμάτων, δηλαδή του υλισμού.

Οι λιμπεραλιστές υποστηρικτές του δόγματος του σοκ, υπερασπίζονται τις θέσεις τους θεωρώντας πως η μη εφαρμογή νεοφιλελεύθερων πολιτικών οδηγεί στη διαφθορά του γραφειοκρατικού κρατικού μοντέλου και υποστηρίζουν την ιδιωτικοποίηση όλων των δομών μιας κοινωνίας προς όφελος του ανταγωνισμού και της οικονομικής ευμάρειας.

Από την άλλη μεριά η μαρξιστική υλιστική θεώρηση των πραγμάτων, με τη δήθεν κοινοκτημοσύνη των μέσων παραγωγής, οδήγησε στη δημιουργία των πλέον αυταρχικών και εγκληματικών καθεστώτων, στα οποία μια κομματική ελίτ καρπώνονταν την υπεραξία της εργασίας.

Η επικράτηση του νεοκαπιταλιστικού μοντέλου οδήγησε στη μεταφορά του πλούτου στα χέρια μιας μικρής ελίτ. Απέναντι σε αυτό το μοντέλο η νεοαριστερά χωρίς να θέλει να ξεκόψει από τις μαρξιστικέ της ρίζες, οδηγήθηκε σε μια μεταστροφή θεωρώντας πως το αντιπαραβαλλόμενο μοντέλο θα είναι μια ανέξοδη πολιτική των κινημάτων, της πάλης και της στείρας αντιπαράθεσης, χωρίς όμως να υπάρχει η δυνατότητα υλοποίησης μιας ρεαλιστικής πολιτικής οδηγώντας τελικά σε μια ομιχλώδη και δυστοπική κατάσταση.

Η αδυναμία των δύο οικονομικών μοντέλων να δώσουν λύσεις στα καθημερινά προβλήματα των ανθρώπων οδήγησε στην άνθηση εκ νέου της εθνικιστικής κοσμοθέασης των πραγμάτων. Η κατηγορίες που εξαπολύονται από όλες τις κατευθύνσεις για δήθεν στήριξη του συστήματος από τους εθνικιστές προκαλούν μόνο θυμηδία και αυτό γίνεται αντιληπτό πλέον από τους πολίτες, οι οποίο ζουν στο πετσί τους την οικονομική καταστροφή των βρικολάκων της wall street και των ρομαντικών κινηματιών για τα δικαιώματα των μειονοτήτων κάθε μορφής.

Βρισκόμαστε μπροστά στην πλήρης διάλυση της πάλαι ποτέ σοσιαλδημοκρατίας, η οποία τα τελευταία χρόνια ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, στην ανικανότητα της αριστεράς να προσφέρει λύσεις στα θέματα ασφάλειας, λαθρομετανάστευσης (στηριζόμενη σε μια ανέξοδη κινηματική και επιδοτούμενη φιλανθρωπία) και στα οικονομικά προβλήματα καθώς και στην κοσμοπολίτικη αντίληψη των νεοφιλελεύθερων για μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία που οι πολίτες είναι μόνο καταναλωτές χωρίς δεσμούς με τις αξίες και την παράδοση.

Στην Ελλάδα δυστυχώς ένας νεοαριστερός παίζει τον πρωθυπουργό σε μια διανομή ρόλων που επιβλήθηκε από τους τοκογλύφους, προσκύνησε τον καπιταλισμό και συμμάχησε με γνωστές οικογένειες παρασίτων που οδήγησαν στην αλληλοσφαγή των ευρωπαϊκών εθνών εδώ και αιώνες και την ίδια στιγμή έχει το θράσος να κατηγορεί τους εθνικιστές. Από την άλλη, ένας φοβικός κεντροδεξιός προσπαθεί να γίνει πρωθυπουργός χωρίς όμως να διαθέτει τη στόφα του ηγέτη, αλλά εγκλωβισμένος στα ενοχικά σύνδρομα του ίδιου και τη παράταξής του επιτίθεται από κοινού με τους αριστερούς στην ορθοδοξία, στην ασφάλεια και στην κοινή λογική κατηγορώντας για ορμπανοποίηση της πολιτικής ζωής.

Ως Εθνικιστές είμαστε ευτυχείς για την αποκάλυψη πλέον τις ανίερης συμμαχίας των εθνομηδενιστών και των πολιτικών τους. Δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν το αρχέγονο αίσθημα των ανθρώπων να θέλουν να ζουν με τις παραδόσεις της Λαϊκής τους κοινότητας, με τα μέλη της φυλής τους, μέσα σε ένα αίσθημα ασφάλειας και παραγωγικής εργασίας και αυτό θα το πληρώσουν σύντομα στην νέα εποχή που ανατέλλει.

ΛΙΟΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ