Η ΝΕΑ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ… ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

 

 

Άρθρο στην εφημερίδα «Χρυσή Αυγή»

Πριν από λίγους μήνες παρουσιάστηκε το νέο μουσικό κομμάτι των Αγγέλακα-Παυλίδη σηματοδοτώντας μια συνεργασία των ερμηνευτών των δύο ροκ συγκροτημάτων ΤΡΥΠΕΣ και ΞΥΛΙΝΑ ΣΠΑΘΙΑ του Ελληνικού Βορρά, που στιγμάτισαν την αντικομφορμιστική, πολιτικοποιημένη μουσική των 10ετιών 80-90 επηρεασμένοι ίσως από την φαινομενικά «αθώα» νεοαριστερή επιδημία της μεταπολίτευσης. Το νέο τραγούδι, το οποίο δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο έχει τον τίτλο «η νέα βαρβαρότητα». Ένα άκρως αντιμνημονιακό, αντιαστικό και αντικαπιταλιστικό τραγούδι, μέσα από τους στοίχους του οποίου, κατά τη γνώμη μας επιτίθεται στην παρακμή της μεγαλοαστικής τάξης, στην βάρβαρη επέλαση της παγκοσμιοποίησης και την αναρχοκαπιταλιστικής ασυδοσίας.

Στη προσπάθεια τους να επισημάνουν τη νέα μορφή βαρβαρότητας αναφέρονται στα νέα όπλα και στις νέες στολές των σύγχρονων επιδρομέων, στολές και μέσα πολύ πιο ύπουλα από τους επεκτατικούς πολέμους των βαρβάρων, αιώνες πριν. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στους παρακάτω στοίχους

«η νέα βαρβαρότητα φοράει μανικετόκουμπα

χρυσάφι αγορασμένο απ’ τη Λειψία

κουμπώνει το σακάκι της

και μπρος στο καθρεφτάκι της

προβάρει την καινούργια πανοπλία»

Είναι εμφανής η αναφορά στην ελιτιστική διάστασης της μεγαλοαστικής τάξης, που μέσα από τη διαφθορά το ξεπούλημα και τις αγαστές σχέσεις συνεργασίας με το πολιτικό σύστημα κυβερνάει στην ουσία τον τόπο. Με τα ελεγχόμενα ΜΜΕ του τίποτα και της τηλεοπτική προπαγάνδας, αποχαυνώνουν στην ουσία το Λαό, οδηγώντας τον σε μια φάση απολιτικοποίησης, ώστε να εξυπηρετούνται τα συμφέροντά της. Οι πολιτικοί κομπάρσοι έχουν καταστεί οι μαριονέτες της ελίτ αυτής, που μέσα από μνημόνια και «χρυσό αγορασμένο απ’ τη Λειψία» συντηρούν τα μνημόνια, τις άθλιες συνθήκες εργασία και τους μειωμένους μισθούς όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στους παρακάτω στοίχους

«παλιά γαλέρα με καινούργιους σκλάβους

γυρίζει τη σελίδα αλλάζει πια ενότητα

χορεύει και κυκλοφορεί με μπράβους»

Οι αριστερών πεποιθήσεων καλλιτέχνες, σύμφωνα με τις δηλώσεις τους, επανέρχονται και ενώνουν τη φωνή τους σε ένα τραγούδι που σίγουρα στηλιτεύει την παρακμή στην οποία μας οδήγησε ο μεταπολιτευτικός πολιτικός θίασος. Επηρεασμένοι ίσως και οι ίδιοι στη νιότη τους από την δήθεν επαναστατική ρητορική της νεοαριστεράς κατάλαβαν όπως δήλωσαν σε συνεντεύξεις τους πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αριστερά και πως το ΚΚΕ, όπως σατιρίστηκε με καυστικό χιούμορ από τον Αγγέλακα-Πανούση, δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο παρά την παρακμιακή παράγκα λοβοτομημένων εργατοπατέρων πλουσιοπάροχα αμειβόμενων μιας απολιθωμένης, παραθρησκευτικής κάστας.

Δυστυχώς για τους απογοητευμένους «αριστερούς από συνήθεια» καλλιτέχνες η αριστερά ήταν πάντα αυτό που είναι και σήμερα, ένα στήριγμα του καπιταλισμού, μέλος του «συνταγματικού τόξου», σύμμαχος και δεκανίκι της παρακμιακής ψευτοδεξιάς της ΝΔ και πάνω απ’ όλα η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.

Οι Έλληνες Εθνικιστές μέσα από τον αγώνα μας δεν επιτρέψαμε στους εαυτούς μας να συμβιβαστούμε και τελικά αποδράσαμε από τις παγίδες που μας στήσανε, αφήνοντας άδεια τα κλουβιά των φυλακών μη μπορώντας να μας αγγίξουν ούτε οι ίδιες τους οι σφαίρες. Τους αφιερώνουμε λοιπόν το ρεφρέν… αλλάζοντας το πολύχρωμα πουλιά με το «πουλιά της καταιγίδας»

«θα ταξιδέψουμε λοιπόν μια μέρα μακριά

θα μείνουν άδεια τα κλουβιά που χτίσατε

και οι παγίδες που μας στήσατε

θα διαλυθούν με τον καιρό από του χρόνου τη σκουριά

δε θα μας φτάνουν πια εδώ οι σφαίρες σας

είμαστε άγνωστα πουλιά της ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ»

ΛΙΟΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ