ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΙΑΛΕΓΟΥΜΕ ΠΑΤΡΙΔΑ

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδος «ΕΜΠΡΟΣ», Ειρήνης Δημοπούλου, στην στήλη «Εγέρθητι»


O κόσμος όλος είναι ρευστός και βρίσκεται σε ανακατάταξη. Είναι σημαντικό να το αντιληφθούμε, να το χωνέψουμε, να το ενστερνιστούμε και να ενεργήσουμε αναλόγως. Η αποδοχή αυτή θα μας απελευθερώσει. Σε ένα Σύστημα Παγκοσμιοποιητικό, που διατείνεται ότι τα έχει (και πολλά, πράγματι, έχει υπό έλεγχο, έλεγχο τον οποίον οι ίδιοι οι πολίτες παραδίδουν χάριν της ευκολίας και της βολής τους), είναι ευοίωνο και εν μέρει αναμενόμενο να αναπτύσσονται αντίρροπες δυνάμεις.
Σήμερα, τίποτε δεν είναι αδύνατον, ούτε να χαθεί αλλά ούτε και να κερδηθεί. Η ευθύνη η δική μας είναι να προσανατολιστούμε. Από την μια να  επιδιώξουμε την προστασία όσων ήδη έχουμε, δηλαδή, να φροντίσουμε να μην χάσουμε, και παράλληλα, να αναζητήσουμε, να σχεδιάσουμε και να υλοποιήσουμε  τρόπους πολιτικής αντεπίθεσης που θα μας δώσουν την νίκη.

Φτώχεια, αποικισμός και εθνική αντίσταση

Οι αιτίες  της νέας κατάστασης που υφαίνεται και ξετυλίγεται σαν χαλί, δεν είναι αμιγώς οικονομικές. Πράγματι, η φτώχεια εξαπλώνεται στην Ευρώπη και, για πολύ καιρό, μέχρι να κάνει την εμφάνισή του ο πολιτικός τυφώνας, Τραμπ, και να επιβάλλει τομές στην εργασία (ίσως όχι τόσες και τέτοιες που υποσχόταν, αλλά πάντως αρκούντως δραστικές) καταβρόχθιζε και τις ΗΠΑ. Όμως δεν είναι η ίδια φτώχεια που έσπρωχνε σε περασμένους αιώνες τους Ευρωπαίους να μπουν στα καράβια και, με τις ευλογίες του κράτους και των ευγενών που πολύ ήθελαν να ξεφορτωθούν τα αντιδραστικά στοιχεία, να απλωθούν στις εσχατιές του πλανήτη. Η τρέχουσα μετακίνηση δεν έχει κοινά με την Ελληνική περιέργεια και την φιλομάθεια που έστειλαν τον Περσέα στην Θούλη , τον Οδυσσέα στις Ηράκλειες Στήλες και τον κρητικό Νέαρχο στις εκβολές του Ινδού ποταμού, ούτε και με την πληθυσμιακή έκρηξη που οδήγησε τους Έλληνες στον αποικισμό της Μεσογείου, εκεί όπου ακόμη οι ντόπιοι καυχώνται για την ελληνικότητα της Νεάπολης, του Ρηγίου  και της Μασσαλίας.
Ετούτη η κρίση έχει χαρακτήρα καίρια φυλετικό και πολιτισμικό. Για αυτό και οι αντιπαραθέσεις που εξάπτει είναι βαθιές και ακραίες, και οι μάχες που θα προκαλέσει, θα είναι πρωτοφανούς ωμότητας.
Από την μιαν άκρη στην άλλη της υφηλίου, τα ερωτήματα είναι αμείλικτα. Μας κατακτούν ή τους αποκρούουμε. Μας σκοτώνουν ή αντιστεκόμαστε. Τελικά, ή εμείς ή αυτοί. Είναι τραγελαφικό και ταυτόχρονα ενδεικτικό της διαστροφής και του παραλογισμού που κυβερνά την σκέψη των Παγκοσμιοποιητών, να θεωρείται απάνθρωπη η παρουσία των Ευρωπαίων στην Αφρική και στην Ασία, εκεί όπου έχτισαν κράτη και δημιούργησαν τάξη και πλούτο, αλλά να είναι ανθρωπισμός η διακίνηση ανθρώπων, το σύγχρονο σκλαβοπάζαρο του trafficking.

Το όχημα είναι το Ισλάμ, ο οδηγός είναι άλλος

Κάποιοι είναι πιο ακραίοι, πιο άμεσοι, και πιο αποτελεσματικοί στην προσπάθεια να ελέγξουν και να περιορίσουν τον χείμαρρο των φτωχών που ξαμολήθηκε από την Ασία και την Αφρική, με πληρωμένα όλα τα έξοδο στην αναχώρηση αλλά και στον προορισμό, από την Ανοιχτή Κοινωνία που σχεδιάζει και εκτελεί το σχέδιο της Μεγάλης Αντικατάστασης των Πληθυσμών.
Στην Ασία, οι Κινέζοι δημιουργούν στην Σινγιάνγκ, στο ανατολικό Τουρκεστάν, Κέντρα κράτησης για «εκπαίδευση», όπου προσπαθούν να ελέγξουν το 1 εκατομμύριο  Μουσουλμάνων Ουιγούρων, τουρκογενών που ζουν στην Ανατολική και Κεντρική Ασία. Στα πανεπιστήμια της Ιαπωνίας δεν διδάσκεται καμία αραβική ή ισλαμική γλώσσα, και η εύπορη χώρα της Άπω Ανατολής προτιμά να χρηματοδοτεί την ίδρυση μεντρεσέδων στο Αφγανιστάν, παρά να αφήσει να κατακλύσουν οι Αφγανοί την Ιαπωνία, και γενικώς αρνείται την είσοδο στο 99% των επίδοξων μεταναστών.  


Η ακροδεξιά ανακατάταξη

Στην ταλαιπωρημένη από κομμουνιστικές δικτατορίες, Λατινική Αμερική, οι Βραζιλιάνοι ανέδειξαν σε νικητή του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών της χώρας, τον ακροδεξιό (χωρίς εισαγωγικά και συγγνώμες) Μπολσονάρο. Χωρίς ίχνος ντροπής εκδήλωσαν την συμπαράστασή τους στον ακροδεξιό, οι ήρωες της ποδοσφαιρομάνας χώρας, Τζιοβάνι, Ροναλντίνιο και Ριβάλντο. Βέβαια, τα «δημοκρατικά» μήντια στην Ελλάδα, αυτά που φιμώνουν την τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας, προπαγανδίζουν ότι τάχα ο λαός της Βραζιλίας έχει βγει στους δρόμους και διαδηλώνει εναντίον του Μπολσονάρο. Έφτιαξαν και ένα «χάραγμα» με αγκυλωτό σταυρό σε νεαρά, παρόμοιο με το «χάραγμα» που είχαν σκαρφιστεί πριν από μερικές δεκαετίες εναντίον της Χρυσής Αυγής, και το οποίο απεδείχθη από τον ιατροδικαστή ότι έκανε το ίδιο το δήθεν θύμα στον εαυτό του, και προσπαθούν με σενάρια χολλυγουντιανής έμπνευσης να δημιουργήσουν εντυπώσεις. Μάταιο.
Προφανώς για την «δημοκρατική» ΕΡΤ των κομμουνιστών κομισάριων της Στάζι, η δημοκρατική πλειοψηφία που ψήφισε με 46,7% τον Μπολσονάρο, δεν είναι βραζιλιάνικος λαός. Πλέον οι μπολσεβίκοι θα αποφασίζουν ακόμα και το ποιοι άνθρωποι είναι λαός και έχει δικαίωμα ψήφου, και ποιοι όχι. Κάτι σαν το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος του 2015 που ο Τσίπρας και η συντροφιά του των Μπολσεβίκικων απολιθωμάτων της κομμουνιστικής πλουτοκρατίας, έκαναν «ναι σε όλα».

Οι Λαοί διαλέγουμε Πατρίδα

Σε μια κοινωνία υπό εξέλιξη Παγκοσμιοποίησης, στην οποία σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Υγείας, ως το 2030 η κύρια αιτία κακής υγείας θα είναι οι ψυχικές και νοητικές ασθένειες, σε μια κοινωνία ασθενική, έπειτα από δεκαετίες προπαγάνδας, παρασιτισμού και αποπροσανατολισμού, οι άνθρωποι αναζητούν τις υγιείς σταθερές. Και αυτές είναι η γη, η πίστη, η φυλή.
Απέναντι στην επέλαση της Μαρξιστικής λοβοτομής, στον αντίποδα της νεοφιλελεύθερης αφροσύνης, οι λαοί αναζητούν το αντίβαρο στην έννοια της Πατρίδας. Αυτής της Πατρίδας που οι πρόγονοί τους έδωσαν τον ιδρώτα και το αίμα τους για να την ελευθερώσουν, να την χτίσουν, να την κάνουν δική τους και να την κληροδοτήσουν στα παιδιά και στα εγγόνια τους.
Τραμπ, Σαλβίνι, Όρμπαν Μπολσονάρο, Λεπέν, Μιχαλολιάκος. Η λίστα των ηγετών που συντάσσονται ο ένας δίπλα στον άλλο, από την μια μεριά της υφηλίου στην άλλη, μεγαλώνει. Αυτός ο αγώνας ξεπερνά τις αγκυλώσεις, τις διαφωνίες, τις προσωπικές εμμονές. Αυτός ο αγώνας που ξεκίνησε,  είναι αγώνας επιβίωσης των Εθνών μας.