ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ – Η ΔΥΝΑΜΗ ΠΟΥ ΑΝΑΤΕΛΛΕΙ

Άρθρο στην εφημερίδα «Εμπρός»

Το ελληνικό κράτος σήμερα είναι ένα πτώμα σε αποσύνθεση. Καμία από τις προσπάθειες που γίνονται για την ανάνηψή του δεν μπορεί και δεν πρόκειται να τελεσφορήσει. Κανένα μνημόνιο και κανένας εκσυγχρονισμός δεν μπορεί να το βοηθήσει να ζωντανέψει. Και ο λόγος που συμβαίνουν όλα αυτά δεν σχετίζεται μόνο με την αρνητική δράση των παλιάτσων του «δημοκρατικού τόξου» και της μεταπολίτευσης. Όλοι αυτοί βέβαια σαν πολιτικά κοράκια και ύαινες που είναι, είναι πολύ φυσικό να τρέφονται με τις αποσυντεθημένες σάρκες του επιταχύνοντας τη διάλυσή του.
Ωστόσο ο εκφυλισμός του ελληνικού κράτους (ως ελληνικού), ήταν προδιαγεγραμμένος από τις πρώτες στιγμές της ίδρυσής του όταν οι ήρωες που το απελευθέρωσαν και ήταν η ψυχή του ελληνικού εθνικισμού, ή θανατώθηκαν ή παραγκωνίσθηκαν. Ενώ αυτοί που επικράτησαν, αναλαμβάνοντας την τύχη της διακυβέρνησής του, έφτιαξαν ένα κακέκτυπο του ευρωπαϊκού προτύπου. Έφτιαξαν ένα ανθελληνικό υβρίδιο, ένα «μουλάρι», που ήταν εξαρχής καταδικασμένο αφού δεν μπορούσε να αναπαράγει τον πραγματικό του εαυτό. Ο λόγος του στρατηγού Μακρυγιάννη ηχεί προφητικός: «Και τότε λέγονται έθνη, όταν είναι στολισμένα με πατριωτικά αιστήματα. Το αναντίον λέγονται παλιόψαθες των εθνών και βάρος της γης»
Στα διακόσια χρόνια που έχει ζωή αυτό το κράτος, προσπαθούν επίμονα να μας φορέσουν αυτό το «ευρωπαϊκό κοστούμι» κόντρα σ’ αυτά τα πατριωτικά αιστήματα και δεν μπορούν. Και το πολυκαιρισμένο κοστούμι σάπισε πια. Κι απ’ όποιο  σημείο κι αν το τραβήξεις για να το φέρεις στη θέση του διαλύεται, αποσυντίθεται. Είναι φανερό λοιπόν ότι το κράτος αυτό δεν επιδιορθώνεται, θέλει «γκρέμισμα» και φτιάξιμο εξ’ αρχής σε θεμέλια καινούρια. Χρειάζεται πολύ απλά μια νέα συντακτική εθνοσυνέλευση που θα πιάσει τα πράγματα από το μηδέν, όπως επανειλημμένα έχει επισημάνει ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής.   
Μια νέα συντακτική εθνοσυνέλευση, αποτέλεσμα μιας ισχυρής  «έκρηξης», στο πνεύμα του ακροτελεύτιου άρθρου του σημερινού μας συντάγματος. Μιας «έκρηξης» όχι για να αλλάξουν απλώς οι φορείς των προνομίων και της εκμετάλλευσης ή για να δικαιωθούν οι ηθικολογίες της εκφυλισμένης μας διανόησης, αλλά για να ξαναπιάσει το έθνος τον ιστορικό του «μίτο», να ξαναβρεί τον βηματισμό του, να ξαναϋπάρξει.
Οι στοχαστές που έζησαν σε αυτό τον τόπο πριν δυόμισι χιλιετίες υποστήριζαν ότι για μια πολιτεία δικαιοσύνης και ελευθερίας προϋποτίθεται οι πολίτες να διαθέτουν σωφροσύνη, σοφία και ανδρεία. Αυτές όμως οι αρετές, ηχούν σαν «μπλακ χιούμορ» στη σημερινή Ελλάδα. Μια Ελλάδα του μηδενισμού (ατομικού, αλλά και εθνομηδενισμού) όπου οι επιτήδειοι πλιατσικολόγοι της κομματοκρατίας συγχέουν σκόπιμα την έννοια της ισονομίας με αυτή της ισότητας των ανίσων, που παραπέμπει σε ηθική δούλων, καταργώντας όχι μόνο το αγωνιστικό πνεύμα και το αριστεύειν αλλά ακόμη και το υπάρχειν.
Μια Ελλάδα που κινδυνεύει περισσότερο από τον ίδιο της τον εαυτό παρά από τους εξωτερικούς της εχθρούς!
Άρα το εγχείρημα δεν είναι εύκολο. Γιατί εκτός από τις πραγματικές δυσκολίες της τρέχουσας κατάστασης οφείλει να λάβει υπόψη και τις πάγιες αδυναμίες και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που μας ταλανίζουν ως έθνος.
Είναι χαρακτηριστική η ρήση του Ηράκλειτου, που αποτυπώνει με μοναδικό τρόπο το ελληνικό Είναι: «ειδέναι δε χρή τον πόλεμο εόντα ξυνόν, και δίκην έριν, και γινόμενα πάντα κατ’ έριν και χρεών». (Πρέπει να ξέρουμε ότι ο πόλεμος είναι φαινόμενο καθολικό και ότι η δικαιοσύνη προκύπτει από αντιπαλότητα και ότι όλα είναι αποτέλεσμα διαμάχης και ανάγκης).
Είναι απίστευτο, αλλά ενώ για όλα τα άλλα έθνη ο πόλεμος και οι πάσης φύσεως συγκρούσεις (ακόμη και σε ατομικό επίπεδο) γίνονται για ικανοποίηση αναγκών, για τον Έλληνα γίνονται και για την ικανοποίηση της έριδος καθεαυτής (της διαμάχης για τη διαμάχη). Η Έρις δηλαδή για τον Έλληνα άνθρωπο έχει έναν αυτονομημένο χαρακτήρα και αυτό εξηγεί ίσως και το γεγονός γιατί ο Έλληνας δεν μπορεί να ανεχτεί την πρόοδο του «γείτονα» και βρίσκεται συνεχώς σε μια κατάσταση διαρκούς σύγκρουσης με τους ομοεθνείς του.
Ο Όμηρος ξεκινάει την Ιλιάδα με την μήνι του Αχιλλέα, περιγράφοντας έναν ανθρωπολογικό τύπο και μια κατάσταση διαμάχης (έριδος) που εδράζεται ταυτόχρονα στην ασέβεια προς τον ηγεμόνα και την απαίτηση για ισοτιμία. Αυτή η συμπεριφορά και αυτή η στάση ζωής χαρακτηρίζει διαχρονικά την ιστορική διαδρομή του Έλληνα στις σχέσεις του μέσα στην ελληνική κοινωνία και αποτελεί στοιχείο εκμετάλλευσης από όλους όσους τον επιβουλεύονται, μέσω του διαίρει και βασίλευε.
Αντίθετα, όταν βρίσκεται έξω από αυτή δεν είναι εριστικός, αλλά προσαρμόζεται εύκολα, γίνεται επινοητικός και πολυμήχανος, κατά το πρότυπο του Οδυσσέα και συνήθως πρωτεύει.  
Φαντάζει ίσως παράδοξο, σε μια στιγμή που οι πάντες στο ελλαδικό κράτος εμπιστεύονται το μέλλον μας σε ένα θολό και αγοραίο ευρωπαϊσμό – δυτικισμό, να προτείνει κάποιος σαν μοναδική ελπίδα σωτηρίας μια πορεία υπό το φως της εθνικής μας παράδοσης και της υπέρβασης των αυτοκαταστροφικών μας τάσεων. Ορίζοντας μάλιστα αυτή την πορεία ως συμπόρευση με άλλα έθνη που πρόσφατα ανέκτησαν την ελευθερία τους.  
Όμως η ορμητική άνοδος των ευρωπαϊκών εθνικιστών κινημάτων και η χαρακτηριστική περίπτωση της Ουγγαρίας και του Ούγγρου ηγέτη Βίκτορ Ορμπάν που αποτέλεσε την αιτία για μια σκληρή αντιπαράθεση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, δεν είναι τίποτα άλλο από την σύγκρουση δύο κόσμων: Tου νέου που έρχεται και αποτελεί και τη δική μας ελπίδα και αυτού που απελπισμένα αγωνίζεται για να κρατήσει τα προνόμιά του και τη θέση του.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ