Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΜΠΟΓΙΩΦ, Σ’ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΘΕΡΙΝΗΣ ΝΥΚΤΟΣ

Γράφει ο Αντίοχος

«Ένας ολόκληρος κόσμος κατέρρευσε μέσα μου»

Μια απ’ τις προηγούμενες βραδιές, έτυχε να διαβάσω ένα επετειακό κείμενο (ολόκληρο «σεντόνι») για την συμφωνία Μολότωφ-Ρίμπεντροπ, του συντρόφου Μπογιόπουλου – που αν και… έξαλλος κομμουνιστής, αρθρογραφεί στα… «αστικά» ΜΜΕ. Ειλικρινά, έμεινα άναυδος, με το πάθος και τα επιχειρήματα υπεράσπισης του Συμφώνου. Επειδή δεν είχαν επιχειρήματα υπεράσπισης, οι Σοβιετικοί απέκρυπταν από τους υπηκόους τους κι αυτή την ύπαρξη του Συμφώνου! Θα μου μείνει αξέχαστη μια αντιπαράθεση που είχα με γυναίκα φίλου μου, προερχόμενη από χώρα της πρώην ΕΣΣΔ, στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Αρνείτο κατηγορηματικά την ύπαρξη του Συμφώνου, γιατί δεν είχε ακούσει τίποτα σχετικό, ούτε το είχε διδαχθεί στην Ιστορία όταν πήγαινε σχολείο! Μου ζήτησε χίλιες φορές συγνώμη που με αμφισβήτησε… τρία χρόνια αργότερα, όταν βρήκε όλες τις αποδείξεις περί του Συμφώνου στην διδακτέα ύλη του μετασοβιετικού βιβλίου Ιστορίας του μικρότερου αδελφού της και μου ομολόγησε ευθαρσώς: «Τόσα χρόνια μας είχαν στο σκοτάδι. Δεν σου κρύβω πως ένας ολόκληρος κόσμος κατέρρευσε μέσα μου»…

Τα ίδια που ζητούσε και ο άθλιος Μουσσολίνι

Ακόμα και σήμερα, οι εναπομείναντες στην πρώην ΕΣΣΔ κομμουνιστές ιστορικοί, προσπερνούν στα γρήγορα τα περί του Συμφώνου, δικαιολογώντας το απλά με το επιχείρημα «η ΕΣΣΔ κέρδισε χρόνο για να προετοιμαστεί καλύτερα για τον επερχόμενο πόλεμο». Ωστόσο, ο «σταλινικότερος του Στάλιν» σύντροφος Μ., υπερασπίζεται λυσσωδώς όχι μόνο το Σύμφωνο, αλλά και τις συνέπειές του, για τις γύρω χώρες. Έτσι, δικαιολογεί την σοβιετική εισβολή στην Φινλανδία, με μια σειρά από «επιχειρήματα» του τύπου: «Ξεχνούν την άρνηση των Φινλανδών να ενισχυθούν από την ΕΣΣΔ τα φινλανδικά σύνορα στον ισθμό της Καρελίας, τα οποία είναι σε μια απόσταση μόλις 32 χλμ. από το Λένινγκραντ. Ξεχνούν την σοβιετική πρόταση η Φινλανδία να μισθώσει στη Σοβιετική Ένωση το λιμένα Hanko και το έδαφος που γειτονεύει με αυτό, να επιτρέψει να έχει μια σοβιετική φρουρά εκεί…». Δηλαδή, καλά έπαθαν οι Φιλανδοί αφού τόλμησαν και είπαν το δικό τους «Όχι» στον επίδοξο κατακτητή της πατρίδας τους – περίπου τα ίδια ζητούσε και ο άθλιος Μουσσολίνι από την Ελλάδα, έναν χρόνο αργότερα!

«Μεγαλορώσσικος σωβινισμός»

Ολοκληρώνει δε το παραλήρημά του, με το πιο… ακλόνητο «επιχείρημα» απ’ όλα: «Ξεχνούν ότι η Φινλανδία υπήρχε ως κράτος από το 1918, μόνο επειδή αναγνώρισαν την ανεξαρτησία της οι Μπολσεβίκοι». «Μεγαλορώσσικος σωβινισμός», θα μονολογούσε σίγουρα ο Λένιν διαβάζοντας τα «επιχειρήματα» του Μπογιόπουλου και θα’ δινε εντολή να συλληφθεί πάραυτα ο θρασύτατος νοσταλγός των αυτοκρατορικών μεγαλείων. Αν ζούσε…

Για φτύσιμο!

Αλλά, τα πιο κατάπτυστα «επιχειρήματα», τα χρησιμοποιεί ο «σταλινικότερος του Στάλιν», για να δικαιολογήσει την επίθεση- πισώπλατη μαχαιριά των σταλινικών στην υπό κατάρρευση Πολωνία, 17 ημέρες μετά την γερμανική επίθεση. Τον παραδίδω στη χλεύη σας: «Μιλούν για τον δήθεν «διαμελισμό» της Πολωνίας μεταξύ Γερμανίας και ΕΣΣΔ, αλλά ξεχνούν πως όταν στις 17 Σεπτέμβρη 1939 πέρασε τα σοβιετοπολωνικά σύνορα ο Κόκκινος Στρατός για μπει φραγμός στις ορδές του Χίτλερ… Ξεχνούν, φυσικά, ότι τα εδάφη στα οποία προωθήθηκε ο Κόκκινος Στρατός με στόχο την υπεράσπιση των σοβιετικών συνόρων ήταν εδάφη της Δυτικής Λευκορωσίας και της Δυτικής Ουκρανίας που είχαν ληστέψει οι αστοί και οι τσιφλικάδες της Πολωνίας το 1920…». Ο άνθρωπος είναι για φτύσιμο!

Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει;

Ήταν μια γλυκιά βραδιά κι αφού τα διάβασα όλα αυτά, με πήρε ο… ύπνος. Είδα όμως ένα αλλόκοτο όνειρο (θερινής νυκτός…) και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας. Η οπτασία μου, λοιπόν, βρέθηκε σ’ ένα ταξίδι στο χρόνο, που σταμάτησε στην Μόσχα, του 1938! Εκεί, στους διαδρόμους του Κρεμλίνου, είδα με τα μάτια μου την προετοιμασία της φρουράς για την άφιξη ενός προφανώς σπουδαίου προσώπου. «Να έχεις το νου σου, ο σύντροφος Μπογιώφ είναι πολύ σπουδαίο πρόσωπο. Το δεξί, ή μάλλον το αριστερό χέρι του συντρόφου Στάλιν, ο αρχιπροπαγανδιστής του», προειδοποίησε ο παλιός καγκεμπίτης τον νέο, που ήρθε στην υπηρεσία την προηγουμένη και δε γνωρίζει πρόσωπα και καταστάσεις. Ξάφνου, ανοίγει η μεγάλη πύλη («μεγάλη πόρτα θα διαβείς…») και ξεπροβάλλει αγέρωχη η μορφή του ταβάριτς Νικολάϊ Μπογιώφ (κάτι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει!). Αψηφά τους καγκεμπίτες που κάθονται «κλαρίνο» και μπαίνει με φούρια στο γραφείο του.   

Είχε βάλει στο μάτι το συντροφάτο

Ήταν η εποχή, που ο σ. Στάλιν είχε βάλει στο μάτι το συντροφάτο! Τους παλιούς μπολσεβίκους, συντρόφους του Λένιν και πρωτοστάτες της οκτωβριανής «επανάστασης», τα κάθε λογής στελέχη του κόμματος και τους ξένους κομμουνιστές, που είχαν καταφύγει στις αγκάλες της μαμάς-Μόσχας, για να σωθούν από τους… φασίστες. Οι εναντίον τους κατηγορίες ήταν πάνω-κάτω οι ίδιες: σύσταση «αντεπαναστατικής» τρομοκρατικής οργάνωσης, συνεργασία με… όλες τις μυστικές υπηρεσίες του σύμπαντος, σαμποτάζ, κ.τ.λ., με σκοπό την δολοφονία του σ. Στάλιν και την παλινόρθωση του καπιταλισμού. Αυτή η «φάμπρικα» είχε αρχίσει από το 1936 και τώρα βρισκόταν στα τελειώματα.

Αγρυπνίες και καρδιοχτύπια

Στα ειδικά κτίρια που διέμεναν τα κυβερνητικά και κομματικά στελέχη (όλοι μαζί, για να τους μπαγλαρώνει ότι ώρα θέλει ο σ. Στάλιν…), είχε πέσει πανικός. Όλοι είχαν έτοιμη μια βαλίτσα με τα απαραίτητα και τα βράδια… αγρυπνούσαν, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο δρόμο από τις γρίλιες των παραθύρων τους, όταν ακουγόταν θόρυβος από μηχανή αυτοκινήτου. Ήταν το «κοράκι», ένα μαύρο όχημα, που μάζευε τα μελλοθάνατα συντρόφια. Συνήθως, εμφανιζόταν λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Τα δε λίγα λεπτά της αναμονής, φαίνονταν αιώνες στα συντρόφια, που άκουγαν τα «τοκ-τοκ» στις πόρτες των γύρω. Μόλις μάζευαν αυτούς που ήταν στη λίστα, το «κοράκι» έφευγε και οι εναπομείναντες έπεφταν ανακουφισμένοι για ύπνο. Μέχρι που να’ ρθει το επόμενο βράδυ και ν’ αρχίσουν πάλι τα καρδιοχτύπια…

Ο πιο πιστός απ’ τους πιστούς…

Ο μόνος που κοιμόταν ήσυχος ήταν ο σύντροφος Μπογιώφ, ο αφοσιωμένος στον «μεγάλο πατερούλη». «Ποιος θα τολμήσει να με ακουμπήσει εμένα, τον πιο πιστό απ’ τους πιστούς;», σκεφτόταν και κοιμόταν μακαρίως! Και κάθε πρωινό, έδινε εντολή στην «Πράβδα» να κατακεραυνώνονται οι «προδότες», «σαμποταριστές», κ.λπ. σύνοικοί και σύντροφοί του, που είχαν συλληφθεί την προηγούμενη νύχτα. Ωστόσο, η γυναίκα του, που είχε δει πολλούς «αφοσιωμένους» να χάνονται μεσ’ τη νύχτα, κοιμόταν με… το’ να μάτι ανοιχτό. Κι ένα βράδυ που’ βρεχε, άκουσε βήματα βαριά να κατευθύνονται προς το διαμέρισμα και τον γνωστό χτύπο στην πόρτα: «τοκ-τοκ». Πετάχτηκε αναμαλλιασμένη και σκούντηξε τον κοιμώμενο σύντροφο. «Ξύπνα Νικολάϊ, ήρθαν να σε πάρουν». «Αποκλείεται! Έχουν πάει κάτι νέοι στην υπηρεσία και κάνουν λάθος στην πόρτα. Διωξ’ τους και θα τους κανονίσω αύριο».

«Κουτρουβάλα» τις σκάλες!

Βγήκε, που λέτε, η συντρόφισσα με τις νυχτικιές κι άνοιξε. Ένας βλοσυρός τύπος, ντυμένος στα δερμάτινα (η στολή της «υπηρεσίας») της είπε κοφτά: «ξύπνα τον»! Ο σ. Νικολάϊ, που’ χε ακούσει τη φασαρία, σηκώθηκε έξαλλος και κατευθύνθηκε προς την πόρτα με… φόρα, για να τους… κανονίσει ατάκα κι επιτόπου. «Ωπ, αυτός ο βλοσυρός είναι παλιός, αποκλείεται να’ χει κάμει λάθος», μονολόγησε και του κόπηκε η φόρα. «Πολίτη Νικολάϊ Μπογιώφ, ακολούθα μας», του είπε ο βλοσυρός. «Κα, κα, κάποιο λάθος έχει γίνει…», είπε τραυλίζοντας ο σ. Νικολάϊ και μετά προσέθεσε με αποφασιστικότητα «τα ξέρει αυτά ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς;». «Σκάσε και προχώρα, πράκτορα της Γκεστάπο. Αυτός μας έδωσε τη λίστα. Δεν αναγνωρίζεις την υπογραφή του;», του ξέκοψε ο βλοσυρός, δείχνοντάς του το έγγραφο με την υπογραφή του Μεγάλου. «Έχετε κάνει πλαστογραφία! Είστε αντεπαναστάτες και κάνετε πραξικόπημα», ούρλιαξε ο σ. Νικολάϊ και χίμηξε κατά πάνω του. Μέσα σε δευτερόλεπτα, οι καγκεμπίτες τον είχαν δέσει σα σαλάμι και τον κατέβαζαν «κουτρουβάλα» τις σκάλες. Ούτε ένα παλτό δεν πρόλαβε να πάρει ο δόλιος!       

  

Σύντροφος Μπογιώφ συναντά σύντροφο Κουτσούμπωφ   

Ναι τον βλέπω! Είναι στην Λουμπιάνκα (φυλακές υψίστης ασφαλείας της Μόσχας) και ανακρίνεται. «Πολίτη Μπογιώφ, πότε άρχισες τις επαφές σου με την Γκεστάπο:», τον ρωτά ο «κακός» ανακριτής. «Ποια Γκεστάπο; Ποιος τις λέει αυτές τις συκοφαντίες;», απαντά οργισμένα ο σ. Ν.Μ. «Πολίτη Μπογιώφ μη μας τυραννάς, έχουν ομολογήσει ήδη δέκα συνεργάτες σου. Υπόγραψε την ομολογία και μπορεί ο σ. Στάλιν να σου δείξει επιείκεια», ανταπαντά ο «καλός» ανακριτής. Υπέγραψε! Τι το’ θελε; «Αυτό το λυσσασμένο σκυλί να τουφεκιστεί!», ωρύεται δείχνοντάς τον ο σύντροφος Βιζίνσκι, ο εισαγγελέας! Κι αυτόν τον βλέπω, η οπτασία μου είναι παντού! Επιστρέφει στην Λουμπιάνκα, ως μελλοθάνατος. Στο κελί, βρίσκει έναν καινούργιο. «Πως λέγεσαι σύντροφε;», τον ρωτά. «Ντμίτρι Κουτσούμπωφ», του απαντά εκείνος (κι αυτός κάποιον μου θυμίζει!). «Και γιατί σε πιάσανε;», τον ρωτά ο… ήρωάς μας. «Δεν έχεις πάρει χαμπάρι σύντροφε; Δεν εξυμνείς τον σύντροφο Στάλιν; Ύποπτον, συλλαμβάνεσαι! Τον εξυμνείς αλλά με ρέγουλα; Πάλι συλλαμβάνεσαι! Τον εξυμνείς υπέρμετρα, όπως καλή ώρα εσύ; Αυτό κι αν είναι ύποπτο! Κι εγώ τα ίδια έκανα, αλλά αργά το κατάλαβα, πως ο σ. Στάλιν μας θεωρεί όλους ύποπτους και μας τσακώνει κάθε φορά ρίχνοντας… κλήρο»!

(ΥΓ): Στην εκτέλεση δεν παραβρέθηκα, γιατί είχα… ξυπνήσει. Α, τώρα θυμήθηκα, τον Μπογιόπουλο μου θύμισε ο σ. Μπογιώφ! Αλλά για καλή του τύχη, τώρα έχουμε 2018 κι όχι 1938, δεν είμαστε στην Σοβιετική Ένωση, ούτε είναι ο «αφοσιωμένος» του Στάλιν. Και δυστυχώς, είμαστε υποχρεωμένοι να τον τρώμε στη μάπα!