Ο ΑΛΕΞΗΣ ΚΑΙ Ο ΘΙΑΣΟΣ

Γράφει ο Νικόλαος Παπαδιονυσίου

Ειλικρινά όλη η διαδικασία και οι πανηγύρια στην Ιθάκη μας έφεραν στο μυαλό μια ταινία του αριστερού σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου ο «Θίασος». Μια ταινία εξαιρετικά δυσνόητη και αλληγορική, όπου ο θεατής δεν καταλαβαίνει τι βλέπει. Μια αλληλουχία σκηνών και χρονικών περιόδων μέσα σε ένα μόνο πλάνο όπου εμφανίζεται στις ημέρες του 1952 και στην εκλογική εκστρατεία Παπάγου, στο ίδιο πλάνο γυρίζει το 1936 εποχή του Μήτσα, για να συνεχίσει με το 1941 και τη Γερμανική κατοχή. Κάπως έτσι άρχισε να λειτουργεί και η πρωταρχική διακήρυξη της έκδοσης από τα Μνημόνια της Ιθάκης. Η όλη φιλία στηρίχτηκε πάνω στα μοτίβα του Θεοδώρου Αγγελόπουλου και το σύνολο της ομάδας με τον πρωταγωνιστή Αλέξη και τις δεκάδες κομπάρσους που ανέλαβαν, φιλάθισαν και έκαναν θυσιασμό – ίσως με βάση την αριστερή θρησκευτικότητα ο κύριος Τσίπρας έχει αγιασθεί και όποιος αγγίζει τον θεραπεύει – να προστεθεί στην αντίστοιχη ταινία του κινηματογράφου. Αποτέλεσμα το αυτό όπως και στην οθόνη. Είδαμε, ακούσαμε και δεν βγαλάμε νόημα. Φυσικά σε καμία περίπτωση δεν φτάνουμε ούτε ούτε καν πλησιάζουμε τη «μεγαλοφυία» και την «προνοητικότητα» του Αλέξη και των στελεχών της κυβέρνησής του, όπως ο Καρανάκας, ο Πολάκης και πολλοί άλλοι, αλλά επιτρέψτε να υποβληθώ μερικά, μερικά ερωτήματα. ο φιλίς και ο θώσαννα – με βάση την αριστερή θρησκευτικότητα ο κύριος Τσίπρας έχει αγιασθεί και ο καθένας που αγγίζει τον θεραπεύει – έμεινε στο ύψος του αντίστοιχου καστ της κινηματογραφικής ταινίας. Αποτέλεσμα το αυτό όπως και στην οθόνη. Είδαμε, ακούσαμε και δεν βγαλάμε νόημα. Φυσικά σε καμία περίπτωση δεν φτάνουμε ούτε ούτε καν πλησιάζουμε τη «μεγαλοφυία» και την «προνοητικότητα» του Αλέξη και των στελεχών της κυβέρνησής του, όπως ο Καρανάκας, ο Πολάκης και πολλοί άλλοι, αλλά επιτρέψτε να υποβληθώ μερικά, μερικά ερωτήματα. ο φιλίς και ο θώσαννα – με βάση την αριστερή θρησκευτικότητα ο κύριος Τσίπρας έχει αγιασθεί και ο καθένας που αγγίζει τον θεραπεύει – έμεινε στο ύψος του αντίστοιχου καστ της κινηματογραφικής ταινίας. Αποτέλεσμα το αυτό όπως και στην οθόνη. Είδαμε, ακούσαμε και δεν βγαλάμε νόημα. Φυσικά σε καμία περίπτωση δεν φτάνουμε ούτε ούτε καν πλησιάζουμε τη «μεγαλοφυία» και την «προνοητικότητα» του Αλέξη και των στελεχών της κυβέρνησής του, όπως ο Καρανάκας, ο Πολάκης και πολλοί άλλοι, αλλά επιτρέψτε να υποβληθώ μερικά, μερικά ερωτήματα.

Βγήκαμε λοιπόν από τα μνημόνια.

Γιατί τότε οι δανειστές δηλώνουν ότι το τρίμηνο θα συνεχιστεί; Τι θα ελέγχουν ;;; Το αν υπάρχει συνωστισμός στην έξοδο ;;; Δηλαδή η ενισχυμένη επιτήρηση όπως την ονομάζουν στην ουσία μνημόνιο δεν είναι ;;;

Βγήκαμε από τα μνημόνια.

Οπότε να υποθέσουμε ότι η κυβέρνηση τελικά είναι πιο «ελεύθερη» και θα μπορέσει να εφαρμόσει αν όχι όλες, ασφαλώς μερικές από τις προεκλογικές της υποσχέσεις. Γιατί λοιπόν και φέτος θα επιβάρυνε τον ΕΝΦΙΑ ;;; Γιατί δεν γίνεται μια ελπιδοφόρα αναγγελία ότι τώρα και εκτός μνημονιών το επόμενο και άμεσο βήμα της κυβέρνησης θα είναι οι φορολογικές ελαφρύνσεις;  

Βγήκαμε λοιπόν από τα μνημόνια.

Γιατί τότε παρά την φιέστα της Ιθάκης και το διάγγελμα του κυρίου Τσίπρα, οι αντιδράσεις των διεθνών αγορών και του Τύπου ήταν χλιαρές έως ανύπαρκτες κάτι που δεν συνέβη με τις εξόδους άλλων χωρών της Ευρωζώνης, όπως η Κύπρος, η Ιρλανδία κ. αλ. Ειδικά το ΧΑΑ που έπρεπε να ανακάμψει έστω και συμβολικά κατρακύλησε κατά 1,04%. Επίσης αντί η απόδοση του 10ετούς ομολόγου να υποχωρήσει, αφού επιτέλους βγήκαμε από τα μνημόνια παρέμεινε στα επίπεδα του 4,271%, κάτι που αναστέλλει κάθε σκέψη για είσοδο στις αγορές με νέο ομόλογο, κάτι «επετειακό» που σχεδίαζαν λόγω της εξόδου. Τότε τι μαύρη έξοδος είναι αυτή, αν η Χώρα δεν μπορεί να εισέλθει ξανά στις διεθνείς αγορές διότι αν το κάνει θα υποστεί «εκδορά»;; Επίσης η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανάβει κόκκινο φως στην φθηνή ρευστότητα που παρείχε στις ελληνικές τράπεζες. Τέλος ποια ήταν η ανταπόκριση της εξόδου από την ελληνική κοινωνία, εκτός από μερικές δεκάδες σφουγγοκωλάριους που περιβάλαν ως πιθηκοειδή τον Αλέξη και προσπαθούσαν να μεταδώσουν μαζί του ένα φτιαχτό κλίμα αισιοδοξίας και χαράς;   

Στην ουσία αγαπητοί μου, όλο το σκηνικό που εξελίχθηκε και διαδραματίστηκε στην Ιθάκη δεν ήταν τίποτα άλλο από έναν ακόμη θίασο, αυτή τη φορά όχι του αείμνηστου Θόδωρου Αγγελόπουλου, αλλά του Αλέξη Τσίπρα. Ένα ακόμη ψέμα, μια ακόμη παραπλάνηση, μια ακόμη κακοπαιγμένη τραγωδία εις βάρος του ελληνικού Λαού. Θυμάστε πριν λίγα χρόνια τον κύριο Σαμαρά που πανηγύριζε την είσοδο της Χώρας ξανά στις διεθνείς αγορές;;; Τι έγινε εν τέλει;; Από εκεί που βρισκόμασταν πήγαμε πιο βαθιά.

Για να ξεπεράσουμε τις οικονομικές δεσμεύσεις των Ευρωπαίων, για να αρχίσει η οικονομία να ανακάμψει και η Χώρα να βρεθεί στα πόδια της είναι αναγκαία η ύπαρξη μιας κυβέρνησης, η οποία θα έχει το σθένος και αποφασιστικότητα να επαναδιαπραγματεύσει το χρέος φτάνοντας μέχρι και την μονομερή καταγγελία της δανειακής σύμβασης. Μια κυβέρνηση η οποία θα θέσει ως άμεση προτεραιότητα την είσπραξη του δανείου κατοχής, διεκδικώντας το ανυπόστατο μέσω των διεθνών δικαστηρίων. Μια κυβέρνηση που θα εκμεταλλευτεί μαζί με έναν μεγάλο στρατηγικό εταίρο τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Πρέπει τελικά να πάρει τέλος η βασιλεία των ψευτών και των ανθελληνών.