ΜΕ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ

Άρθρο του Κιμ. Ρωμανού στην εφημερίδα «Εμπρός»

Τα όσα ζήσαμε τις τελευταίες ημέρες στην Πατρίδα μας, με τις απώλειες δεκάδων Ελλήνων και την ανυπολόγιστη και επαναλαμβανόμενη οικολογική καταστροφή που συντελείται, κάθε καλοκαίρι, από τις φονικές πυρκαγιές, μοιάζουν να είναι η κορύφωση, σε μια τραγωδία χωρίς τέλος.

Ανοχύρωτη χώρα η Ελλάδα μας, των «ανοιχτών (sic) συνόρων», με τις εκατοντάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες να την πλημμυρίζουν απ’ άκρη σ’ άκρη, απολαμβάνοντας τα προνόμια που η ΝΤΠ επιβάλλει στο «ελληνικό κράτος» να τους παρέχει, έχει αφεθεί στο έλεος όλων, ακόμα και των φυσικών καταστροφών.

Σαν να μην έφταναν τα μνημόνια, η μετανάστευση του ανθού της νεολαίας μας στο εξωτερικό, οι χιλιάδες αυτοκτονίες συμπατριωτών μας, η ανεργία, η εκμετάλλευση, το ξεπούλημα του πλούτου της χώρας στους ξένους, οι συνεχείς «ήττες» στα Εθνικά μας θέματα, ακόμα και στο μείζον ζήτημα του μηδενικού αισθήματος ασφάλειας που ως πολίτες νιώθουμε όλοι οι Έλληνες, ήρθε να προστεθεί ο φόβος για την ίδια τη ζωή, τη δική μας των οικογενειών και των κοντινών μας ανθρώπων. Ο φόβος, αν είναι δυνατόν εν έτη 2018, σε μία «ευρωπαϊκή χώρα», από τα φυσικά φαινόμενα, αναμενόμενα ή όχι.

Η δολοφονική πυρκαγιά της Ραφήνας, αποκάλυψε σε όλους, ακόμα και στους πιο αφελείς ή αδιάφορους, την απόλυτη γύμνια και ανικανότητα της κρατικής μηχανής, που δεν σταμάτησε ποτέ να πληρώνει ακριβά ο πενόμενος πολίτης αυτής της χώρας, ούτε στα χρόνια των μνημονίων. Μιας κρατικής μηχανής, αλωμένης από το κομματικό παρακράτος της μεταπολίτευσης, στην οποία πρωταγωνιστούν, η εγκληματική άγνοια, η ανοργανωσιά, η παροιμιώδης δημοσιουπαλληλίστικη τεμπελιά και η ανευθυνότητα. Ανευθυνότητα από όλους και έναντι όλων, από τον πρώτο έως τον τελευταίο κρατικό λειτουργό.

Και το ερώτημα που εύλογα προκύπτει και που είναι πράγματι τραγικό μετά την εκατόμβη των καμένων μέσα στα ίδια τους τα σπίτια, αβοήθητων Ελλήνων, είναι, έως πότε θα παραμένουμε αδρανείς; Υπάρχει ή όχι ελπίδα, έτσι θα τελειώσουμε, χωρίς αντίσταση, με τα όνειρα για εμάς και τα παιδιά μας να σβήνουν χωρίς ελπίδα να ευοδωθούν;

Κι όμως, ακόμα και μέσα στους καπνούς και στις φλόγες των δολοφονικών πυρκαγιών της Ανατολικής Αττικής, η μόνη ελπίδα για την Πατρίδα και το Λαό μας, φανέρωσε για μία ακόμα φορά την ταυτότητά της. Οι μαύρες μπλούζες με το μαίανδρο και τα αρχαιοελληνικά γράμματα των παιδιών του Κινήματος που και πάλι βρέθηκαν δίπλα στον δοκιμαζόμενο Έλληνα, είναι η μόνη και ίσως η τελευταία ελπίδα, που απομένει σήμερα στον κάθε Έλληνα.

Όπως τότε, στις διανομές τροφίμων (πριν το κόψιμο της κρατικής χρηματοδότησης), όπως στις πλημμύρες της Μάνδρας, όπως προχτές στη Ραφήνα, όπως πάντα και παντού, όπου έχει ανάγκη ο συμπατριώτης μας, τα παιδιά με τις μαύρες μπλούζες και τον Μαίανδρο ήταν εκεί. Πάντα στην πρωτοπορία των καλεσμάτων για Εθνική Αντίσταση και διαμαρτυρία ενάντια στα αντεθνικά και προδοτικά σχέδια των κυβερνήσεων, πάντα μαζί με τον Ελληνικό Λαό, πάντα οδηγοί και συμπαραστάτες του.

Οδηγοί μας ήταν και παραμένουν η ατσάλινη Πίστη μας στις προαιώνιες αξίες του Ελληνισμού και προτεραιότητά μας η απελευθέρωση της Πατρίδας από τις συμμορίες που κυριαρχούν στην πολιτική ζωή της χώρας. Πάνω απ’ όλα όμως παραμένει κυρίαρχη η απόφασή μας να μην υποχωρήσουμε, για κανένα λόγο, ούτε βήμα, πριν πάρουμε την Πατρίδα μας πίσω.

Ζήτω η ΝΙΚΗ!