ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: Ο ΣΤΑΛΙΝ ΕΚΔΙΔΕΙ ΤΗΝ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜΟΝ 227 ΔΙΑΤΑΓΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΥΠΗΚΟΩΝ ΤΟΥ!

(Απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Γ. Δημητρακόπουλου, «Επιχείρησις Barbarossa», τηλ. παραγγελιών 6949361466–Δευτέρα έως Παρασκευή, ώρες 9.00-21.00, μεγάλου μεγέθους, σελίδες 303, τιμή 9 ευρώ, που περιέχει και πολλά ιστορικά στοιχεία ελληνικού ενδιαφέροντος):

Πρόβλημα 1ον: Αναρίθμητοι αιχμάλωτοι!

Από την πρώτη ημέρα του πολέμου, η γερμανική προέλαση είναι ασταμάτητη. Και η υποχώρηση των Σοβιετικών, ομοίως. Περίπου 1.200 σοβιετικά αεροσκάφη καταστρέφονται στο έδαφος την 22α Ιουνίου! Στις 28 Ιουνίου, καταλαμβάνεται η πρώτη μεγάλη πόλις, η πρωτεύουσα της Λευκορωσσίας, Μινσκ, η οποία ευρίσκεται 320 χιλιόμετρα από τα πρώην πλέον σύνορα Γερμανίας-ΕΣΣΔ, καταστρέφονται 3.300 άρματα και 400.000 στρατιώτες πιάνονται αιχμάλωτοι! Παρατήρηση 1η: οι Σοβιετικοί παραδίδονται με μεγάλη προθυμία! Ίσως, πολλοί εξ’ αυτών και να επιδιώκουν να αιχμαλωτισθούν! Κι όταν δεν έχουν κάποιο λευκό πανί για να σηκώσουν, φροντίζουν να βγάζουν τα… λευκά εσώρουχά τους! Οι δε ανώτατοι αξιωματικοί, παραδίδονται αφού πρώτα ξήλωναν τα διακριτικά τους. Ιδού το πρώτο πρόβλημα που παρουσιάζεται: η φύλαξη, η στέγαση και η διατροφή των Σοβιετικών αιχμαλώτων! Οι οποίοι σημειωτέων, δεν καλύπτονται από πουθενά! Διότι, η ΕΣΣΔ δεν αναγνώρισε την ρωσσική υπογραφή στην σύμβαση της Χάγης για τους αιχμαλώτους πολέμου, επομένως δεν είχε καμιά υποχρέωση σχετικώς με την μεταχείριση των αιχμαλώτων που θα έπιανε ο στρατός της, αλλά συνάμα δεν μπορούσε να προβάλλει καμιά αξίωση και για την μεταχείριση των δικών της αιχμαλώτων. Επιπλέον, η ΕΣΣΔ δεν αναγνώριζε τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό.

Άρθρο περί «εξασθενίσεως της στρατιωτικής ισχύος της ΕΣΣΔ»

Για να αποκοπεί το κύμα των ομαδικών παραδόσεων στους Γερμανούς, ο Στάλιν εξέδωσε στις 28 Ιουλίου 1941 την υπ’ αριθμόν 227 Διαταγή, υπό τον τίτλο «Ούτε Βήμα Πίσω». Η διαταγή αυτή προειδοποιούσε τους Σοβιετικούς στρατιώτες που υποχωρούσαν ή που παραδίδονταν, ότι θα τουφεκίζονταν. Επίσης, ανακοίνωνε ότι ακόμα και οι Σοβιετικοί στρατιώτες που είχαν δραπετεύσει από την γερμανική αιχμαλωσία, θα εκτελούντο επίσης! Στις 16 Αυγούστου, εξεδόθη η υπ’ αριθμόν 270 Διαταγή του Στάλιν, η οποία ήτο ακόμη πιο συγκεκριμένη και συμπεριέλαβε στο «ποινολόγιο» και τις οικογένειες όσων παραδίδονταν: «Διατάσσω τα εξής: 1ον) Οποιοσδήποτε αφαιρεί τα διακριτικά του κατά την διάρκεια της μάχης και παραδίδεται πρέπει να αντιμετωπίζεται ως απεχθής λιποτάκτης, η δε οικογένειά του πρέπει να συλληφθεί ως η οικογένεια ενός ανθρώπου που καταπάτησε τον όρκο του και πρόδωσε την Μητέρα Πατρίδα. Οι λιποτάκτες αυτοί πρέπει να εκτελούνται επιτόπου. 2ον) Όσοι περικυκλώνονται από τον εχθρό πρέπει να πολεμούν μέχρις εσχάτων και να επιχειρούν να φθάσουν στις γραμμές τους. Και όσοι επιλέγουν να παραδοθούν, πρέπει να εξοντώνονται με κάθε διαθέσιμο μέσο, ενώ οι οικογένειές τους πρέπει να στερούνται οποιαδήποτε κρατική παροχή και βοήθεια» (πηγή: VolkogonovDmitri, «Stalin: Triumph and Tragedy»). Έτσι κι αλλιώς, στο άρθρο 58 του Ποινικού Κώδικος της ΕΣΣΔ, προσετέθη το 1934 άρθρο περί «εξασθενίσεως της στρατιωτικής ισχύος της Σοβιετικής Ενώσεως», που προέβλεπε πως όσοι συλλαμβάνονται αιχμάλωτοι εν καιρώ πολέμου εκτελούνται. Η ποινή αυτή θα μπορούσε να μετριασθεί σε 10 χρόνια φυλάκιση (εννοείται στα Γκουλάγκ…), στην περίπτωση που υπήρχαν «ελαφρυντικά» για την αιχμαλωσία (δηλαδή να ήταν ο αιχμαλωτισθείς στρατιώτης τραυματίας) κι αυτό ίσχυε μόνο για τους πολίτες κι όχι για τους επαγγελματίες στρατιωτικούς. Βεβαίως, το πως θα μπορούσε να αποδείξει κάποιος ότι αιχμαλωτίσθηκε επειδή ήτο τραυματίας, είναι μια άλλη ιστορία σταλινικής τρέλας… Επίσης, δεν ετιμωρείτο μόνον η πράξη, αλλά και η… πρόθεση, δια του άρθρου 19, το οποίο ανέφερε πως «η προετοιμασία τιμωρείται με την ίδια ποινή που τιμωρείται και το ίδιο το έγκλημα» (πηγή: Α. Σολζενίτσιν «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ»). Δηλαδή, αν ο κομισάριος κάποιας μονάδος εκλάμβανε την συμπεριφορά κάποιου στρατιώτη ως πρόθεση να υποχωρήσει ή να αιχμαλωτισθεί («αποδυναμώνοντας την στρατιωτική ισχύ της ΕΣΣΔ»), τον εκτελούσε επιτόπου σαν να είχε κάνει την πράξη!

Ο πατήρ του «προδότη» δεν τιμωρήθηκε… Αυτός μόνο τιμωρούσε!

Ποιος, όμως, θα το περίμενε πως θα ερχόταν η ώρα να ισχύσουν τα ως άνω άρθρα και οι διαταγές για τον ίδιο τον υιό αυτού που της εξέδωσε; Έτσι, λοιπόν, στις 19 Ιουλίου το γερμανικό ραδιόφωνο ανακοινώνει ότι αιχμαλωτίσθηκε ο ΓιάκοφΤζουγκασβίλι, πρωτότοκος υιός του Στάλιν (από την πρώτη του γυναίκα), λοχαγός του Πυροβολικού!

Τις επόμενες ημέρες, γερμανικά αεροπλάνα πετούν προκηρύξεις στις σοβιετικές γραμμές, με την είδηση και την φωτογραφία του αιχμαλωτισθέντος υιού Στάλιν, καλώντας τους Σοβιετικούς στρατιώτες να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Γιάκοφ.

Μάλιστα, σ’ αυτήν περιλαμβανόταν κι ένα απόσπασμα από επιστολή που έγραψε ο Γιάκοφ στον πατέρα του: «Αγαπητέ πατέρα, είμαι απολύτως καλά. Θα με στείλουν σ’ ένα από τα στρατόπεδα για αξιωματικούς της Γερμανίας. Μου συμπεριφέρονται καλά. Να είστε καλά, χαιρετισμούς σε όλους, Γιάσα».

Στην περίπτωση του Γιάκοφ, οι σταλινικοί νόμοι και οι διαταγές εφηρμόσθησαν κατά το… ήμισυ. Η σύζυγος του Γιάκοφ και νύφη του Στάλιν, Γιούλια Ισαάκοβνα Μέρτσερ –η οποία ήτο κόρη του εβραϊκού λαού- συνελήφθη και εστάλη στην διαβόητη φυλακή της Λιουμπιάνκα, ως «σύζυγος προδότη». Ο πατήρ του «προδότη», δεν ετιμωρήθη. Αυτός, μόνο τιμωρούσε!

Σοβιετικές «Ειδικές Ομάδες Ανασχέσεως» κατά… Σοβιετικών

Περί τον Σεπτέμβριο, το πρόβλημα των υποχωρούντων Σοβιετικών στρατιωτών λύθηκε με άλλη μέθοδο, σταλινικής εμπνεύσεως. Πιο συγκεκριμένα, φτιάχτηκαν ειδικές «Ομάδες Ανασχέσεως», οι άνδρες των οποίων ελάμβαναν θέση πίσω από τα σοβιετικά στρατεύματα στις μάχες και θέριζαν όποιον υποχωρούσε! «Τι μπορεί να σκεφθεί κανείς για έναν στρατό, στον οποίο ο ένας στρατιώτης διατάσσεται να βάλλει εναντίον του εχθρού και ο άλλος διατάσσεται να βάλλει εναντίον των συμπατριωτών του;», αναρωτιέται στο βιβλίο του υπό τον τίτλο «Beria, MyFather: InsideStalin’sKremlin» ο υιός του τότε αρχηγού της NKVD Μπέρια, Σέργκο.

Μαζικές λιποταξίες!

Επίσης, πολλοί ήταν οι Σοβιετικοί στρατιώτες που λιποτακτούσαν. Για την αντιμετώπιση των μαζικών λιποταξιών, εξεδόθη στις 28 Ιουνίου η κάτωθι διαταγή: «Οι προδότες που έχουν τραπεί σε φυγή για να γλιτώσουν, πρέπει να τιμωρούνται αμέσως μόλις επιστρέφουν (Σ.Σ. εδώ εννοεί προφανώς μόλις επιστρέφουν στα σπίτια τους) και κατά το μεσοδιάστημα θα πρέπει να τιμωρούνται και οι οικογένειές τους» (πηγή: Pleshakov Constantine, «Stalin’sFolly The Tragic First TenDays of World War II on the Eastern Front»). Συνολικά, καθ’ όλη την διάρκεια του πολέμου, περίπου 158.000 Σοβιετικοί στρατιώτες καταδικάσθηκαν σε θάνατο για λιποταξία. Ο αντίστοιχος αριθμός των Γερμανών στρατιωτών ήταν περίπου 22.000, αλλά σε όλα τα πολεμικά μέτωπα.

Φυσικά, οι 158.000 που καταδικάσθηκαν δεν ήταν οι μόνοι λιποτάκτες. Όπως αναφέρει ο Robert Conquest, στο βιβλίο του «The Dragons of Expectations», συμφώνως με μια αναφορά της NKVD με ημερομηνία 10 Οκτωβρίου 1941, 667.364 στρατιώτες είχαν συλληφθεί διότι δραπέτευσαν από το μέτωπο. Εξ’ αυτών, οι 10.201 εξετελέσθησαν, 25.878 εστάλησαν στα Γκουλάγκ και 632.486 συγκρότησαν νέες μονάδες… μελλοθανάτων! Στις ειδικές αυτές μονάδες ανετέθησαν αποστολές αυτοκτονίας, όπως διέλευση ναρκοπεδίων, προφυλακή των μονάδων κ.τ.λ.

«Αριστερόχειρες» και «δεξιόχειρες»

Πέραν από το μείζων πρόβλημα των εθελοντικών αιχμαλωσιών και των λιποταξιών, ο σοβιετικός στρατός αντιμετώπισε και το πρόβλημα των αυτοτραυματισμών: «Ο στρατηγός Κωνσταντίν Ροκοσόφσκυ έγραψε αργότερα ότι: “Κατά την διάρκεια των πρώτων μαχών κλήθηκα να αντιμετωπίσω ένα μεγάλο αριθμό περιστατικών δειλίας, πανικού, λιποταξίας και αυτοτραυματισμού. Αρχικά εμφανίσθηκαν οι αποκαλούμενοι «αριστερόχειρες», εκείνοι δηλαδή που αυτοπυροβολούνταν  στις παλάμες των αριστερών χεριών τους ή πυροβολούσαν ένα ή περισσότερα από τα δάκτυλά τους. Ακολούθως παρατηρούσαμε ότι άρχισαν να εμφανίζονται οι «δεξιόχειρες». Φαινόταν ότι ο αυτοτραυματισμός ήταν αποτέλεσμα κάποιας συμφωνίας: δύο στρατιώτες πυροβολούσαν ο ένας τον άλλον στο χέρι. Όμως, οι στρατιώτες που κατέφευγαν σε τέτοιες απέλπιδες μεθόδους υπέγραφαν την θανατική καταδίκη τους. Οι μονάδες της NKVD είχαν λάβει εντολή να εκτελούν οποιονδήποτε ύποπτο αυτοτραυματισμού. Ακόμα κι εκείνοι που έφεραν τέτοια τραύματα λόγω της εμπλοκής τους στην μάχη δεν γίνονταν πιστευτοί. Και αυτοί εκτελούνταν αμέσως”»  (πηγή: Antony Beevor and LubaVinogradova, «A writer at war»).