ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ

 

Γράφει η Ειρήνη Δημοπούλου

Η Μακεδονία στους Σκοπιανούς. Οι Ρουβίκωνες στην Ακρόπολη. Ο Κουφοντίνας στους Ρουβίκωνες. Ας βάλουμε μια τάξη στον ορυμαγδό των γεγονότων.

Άλλο έμπορος, άλλο προδότης

Ο Τσίπρας δεν πουλά την Μακεδονία. Εάν την πουλούσε, θα είχαμε λαμβάνειν κάποιο κέρδος. Εκτός και αν έλαβαν ο ίδιος και οι συνεργοί του προσωπικά. Έχω εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη ότι θα το μάθουμε όταν λερθει η ώρα και ότι αυτή η ώρα θα έρθει σύντομα. Ο Τσίπρας ομοίως δεν «ξεπουλά» την Μακεδονία όσο-όσο. Ο Τσίπρας και όσοι στηρίζουν με την ψήφο, τα λόγια και τα έργα τους την παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς, προδίδουν την χώρα, το Εθνος και την Ιστορία. Αυτή είναι κοινή πεποίθηση του λαού μας.

Η σημειολογία των Πρεσπών

Εάν αύριο συνυπογραφεί ένα κάποιο κιτάπι στις Πρέσπες, δεν είναι γιατί το τοπίο είναι γραφικό, ανάλογο του Καστελόριζου που επέλεξε ο ΓΑΠ για να βάλει την χώρα στα μνημόνια. Είναι επειδή εκεί βρισκόταν το στρατηγείο και το «αμπρί» του Νίκου Ζαχαριάδη, του Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ κατά την κομμουνιστική ανταρσία και τον συμμοριτοπόλεμο, τα οποία η κυβέρνηση Καραμανλή μετέτρεψε σε δημόσιο αξιοθέατο το 2008. Ο Ζαχαριάδης, σύμφωνα με την μαρτυρία του Μάρκου Βαφειάδη, αρχιστρατήγου των συμμοριτών, «το 1946 με τη συμφωνία Τίτο-Πασχάλη-Ζαχαριάδη, τους δίνει τη Μακεδονία ολόκληρη μαζί με τη Θεσσαλονίκη». Επί Ζαχαριάδη, τον Ιανουάριο του 1949, το ΚΚΕ ανακοίνωσε την απόφαση της 5ης Ολομελείας της Κεντρικής του Επιτροπής, στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι «Στη Βόρεια Ελλάδα, ο Μακεδονικός (Σλαβομακεδονικός) λαός τα ‘δωσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με μια ολοκλήρωση ηρωισμού και αυτοθυσίας, που προκαλούν τον θαυμασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ και της λαϊκής επανάστασης, ο Μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του, έτσι όπως τη θέλει ο ίδιος, προσφέροντας σήμερα το αίμα του για να την αποκτήσει». Η προδοσία τώρα ολοκληρώνεται.

Η συρρίκνωση της Ελλάδος

Μετά την διεθνή απαξίωση της Ελλάδος από τα μνημόνια, η εθνική ήττα στο Μακεδονικό ζήτημα, συνέπεια της πολιτικής συμφωνίας Τσίπρα-Κοτζιά-Παυλόπουλου και όσων πάρουν το βάρος της συναίνεσης σε αυτήν, οδηγεί σε περεταίρω γεωγραφική συρρίκνωση της Ελλάδος. Ανοίγει τον δρόμο στις ορέξεις των Αλβανών στην Δύση και των Τούρκων στην Ανατολή, και θέτει την βάση για μια νέα περίοδο εσωστρέφειας της Ελλάδος, όμοια με αυτή που ακολούθησε την Μικρασιατική καταστροφή του 1922. Τότε που οι μεν έλεγαν στους δε «πολεμήσατε και είδατε τι πάθαμε»-«ψηφίσατε και είδατε τι πάθαμε». Η «μικρά πλην τίμιος Ελλάς» που επικράτησε έκτοτε ως εθνικό δόγμα, απεδείχθη ότι μόνον γκρίνια μπορεί να φέρει στο έθνος. Από το 1821 ως το 1922 περνώντας μέσα από δυο θριαμβευτικούς Βαλκανικούς Πολέμους και έναν νικηφόρο ΜακεδονικόΑγώνα, η Ελλάδα μεγάλωσε. Η αλόγιστη εγωκεντρική πολιτική που οδήγησε στην ήττα στην Μικρά Ασία, είναι η ίδια που οδήγησε στην κατοχή της Κύπρου το 1974. Και οι δύο ήττες κυνηγούν την εθνική συλλογική ψυχή και κατατρύχουν την πολιτική ζωή.

Και να πέσει αυτή η άθλια εθνομηδενιστική κυβέρνηση Τσίπρα και να ανέλθει μια κυβέρνηση Κούλη, κληρονόμου του δόγματος «το όνομα που θα λάβουν τα Σκόπια, δεν έχει μεγάλη σημασία, γιατί σε δέκα χρόνια κανείς δεν θα το θυμάται», η Ελλάδα προκοπή δεν βλέπει.

Η λύση λοιπόν είναι μία Στις επόμενες εκλογές, όσοι «ανησυχούν», όσοι είναι «πατριώτες», είτε είναι Χρυσαυγίτες είτε δεν είναι, να δώσουν την νίκη στους Έλληνες Εθνικιστές.

Και τι είναι νίκη;

Νίκη είναι ένα διψήφιο ποσοστό το οποίο θα καθιστά την Χρυσή Αυγή ρυθμιστικό παράγοντα της πολιτικής ζωής.

Νίκη είναι η εξουσία που κατακτιέται μέσα στην Κοινωνία. Το ρίζωμα στην Κοινωνία πρέπει να είναι τούτη την ώρα το κύριο μέλημά μας στο πεδίο της πολιτικής δράσης.

ΝΙΝΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΕΟΣ ΝΑ ΑΔΡΑΞΟΥΜΕ.

Ξεχάστε την δίκη!

Κι αφού η «νίκη» κάνει ρίμα με την «δίκη», ας πούμε και δυο λόγια για αυτό το εμπόδιο που στέκεται ανάμεσα σε μας και την επίτευξη της νίκης.

Για μας τους Χρυσαυγίτες και τις Χρυσαυγίτισσες, δεν υπάρχει «δίκη της Χρυσής Αυγής». Υπάρχει μια νομική διαδικασία η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη έπειτα από την πολιτική απόφαση της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας το 2013, να στείλει το πολιτικό κόμμα που «της κόβει ψήφους» στο εδώλιο. Εμείς, γνωρίζουμε ότι είμαστε αθώοι όσων καταμαρτυρούν συλλήβδην στο κόμμα, με το νομικά έωλο σόφισμα της «συλλογικής ευθύνης».

Όπως το σύνολο του κόμματος απέδειξε κατά την διάρκεια της αιχμαλωσίας του Αρχηγού, Βουλευτών και Μελών του, «ένας στα κάγκελα, χιλιάδες στον αγώνα», για να παραφράσουμε το γνωστό σύνθημα της Αριστεράς. Η Χρυσή Αυγή άντεξε, και οι θέσεις της εμπεδώνονται στην συνείδηση του Ελληνικού Λαού.

Το κόλπο γκρόσο που στήθηκε από την «Δεξιά» ΝΔ η οποία συγκυβερνούσε το 2013 με το «Αριστερό» ΠΑΣΟΚ, με πρωταγωνιστή μέλος ενός προηγούμενου κυβερνητικού εταίρου της στην συγκυβέρνηση του 1989, το ΚΚΕ, δεν μπορεί να κρατήσει στο σκαμνί την Χρυσή Αυγή, και να την αναγκάσει να τρέχει πίσω από το δόλωμα του αντιπάλου. Η δίκη έχει τελειώσει (ή αν δεν έχει τελειώσει, πρέπει να τελειώσει) πρωτίστως μέσα στο μυαλό μας. Όλα τα άλλα είναι μέρος της παγίδας του Συστήματος που ποντάρει στην εσωστρέφεια, γιατί όπως λέει ο σοφός λαός, «κακό χωριό τα λίγα σπίτια». Για τους αγωνιστές, δεν υπάρχει δίκη, αλλά μόνον νίκη.

Με τα μάτια στο τρόπαιο

Όπως ο τενίστας δεν έχει τα μάτια του στον πίνακα του σκορ, αλλά στο μπαλάκι, όπως ο δρομέας δεν κοιτάζει ολοένα τι κάνουν οι πίσω του, αλλά τι γίνεται μπροστά του, έτσι και εμείς χαράζουμε και παίρνουμε τον δρόμο μας, στοχοπροσηλωμένοι και αποφασισμένοι να φθάσουμε στον προορισμό μας, μέσα από την προσφορότερη διαδρομή.

Τώρα είναι η ώρα η δική μας, η ώρα των Εθνικιστών. Ολόκληρη η Ευρώπη παραμερίζει τις μεταπολεμικές αγκυλώσεις. Τα μεγάλα, μαζικά κινήματα του Μεσοπολέμου, χτίστηκαν πάνω στην διττή Ιδέα της πρωτοκαθεδρίας του Έθνους από την μια, και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης από την άλλη. Οι ηγεσίες τους ήσαν περήφανα Εθνικές και περήφανα Κοινωνικές/ Εργατικές, θεμελιωμένες πάνω στην οξύνοια και την θεία έμπνευση φιλοσόφων και ποιητών, από τον Μαρινέττι και τον ντ’ Ανούντσιο ως τον Εζρα Πάουντ. Σήμερα η τάση του Ορμπάν, του Σαλβίνι, του Τραμπ ακόμη, μας καλεί «να καβαλήσουμε την πλάτη του τίγρη» κατά Ιούλιο Έβολα, λουσμένοι στο φως απέναντι στα νεοταξικά σκοτάδια, διαφοροποιημένοι από την μάζα, να αντιμετωπίσουμε την σύγχρονη κοινωνία όχι φεύγοντας από αυτήν, ή επιδιδόμενοι στην ματαιοπονία της καταστροφής της, σπαταλώντας τις δυνάμεις μας, αλλά ανεβαίνοντας επάνω της και ξεπερνώντας την.

Την μάχη θα κερδίσει, όποιος πολύ το λαχταρά να ζήσει. Όποιος θέλει να ζήσει, νικητής και αξιοπρεπής, ας πολεμήσει.