ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ, Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Γράφει η Ειρήνη Δημοπούλου

«Μην καταδέχεσαι να ρωτάς:

«Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;» Πολέμα!»

-Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική

Από και προς πόσα μέτωπα να στείλεις την ματιά και τον νου σου, για να δεις από πού θα έρθει η επόμενη επίθεση; Τι έχει μείνει απείραχτο και πού να κοιτάξει κανείς για να νιώσει ασφάλεια και ελπίδα;

Θα έγραφα «πολύ φοβούμαι», αλλά δεν το φοβούμαι καθόλου, πως η μόνη οδός απελευθέρωσης από το Καθεστώς του τρόμου και της καταπίεσης, είναι η αντεπίθεση. Αντίθετα, ίσα-ίσα χαίρομαι που επιτέλους τα πράγματα έφθασαν εδώ, και μπορώ να το γράψω με την πιθανότητα να το ενστερνιστεί ο αναγνώστης, και να το κάνει πράξη εντασσόμενος στο εθνικιστικό κίνημα.

Οι αβρότητες, οι αστεϊσμοί και οι ερασιτεχνισμοί με το δέον γενέσθαι, καταλάβαμε, ελπίζω, ότι δεν οδηγούν παρά στο βήμα σημειωτόν που εξαντλεί τις δυνάμεις αυτών που κάνουν τον αγώνα του πεζοδρομίου, χωρίς να βλέπουν αποτέλεσμα στην κατάθεση των κόπων τους. Σε αυτούς οφείλουμε πρωτίστως να δώσουμε λόγο.

Τα συστημικά κόμματα συγκλίνουν, με έσχατη ένδειξη την συνάθροιση που οργάνωσε στην οικία της η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη για βουλευτές της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ, του Ποταμιού, του ΚΚΕ και των ΑΝΕΛ (Βαγγέλης Μεϊμαράκης, Ευάγγελος Βενιζέλος, Τασία Χριστοδουλοπούλου, Θοδωρής Δρίτσας, Νίκος Βούτσης, Αννέτα Καββαδία, Σία Αναγνωστοπούλου, Νίνα Κασιμάτη, Λιάνα Κανέλλη, Γιώργος Μαυρωτάς και Δημήτρης Καμένος). Σύντομα θα αντιληφθούμε ότι έφθασε η ώρα για την μεγάλη συνεννόηση όσων πολιτικών, κοινωνικών και πνευματικών δυνάμεων συμπίπτουν σε δυο μεγάλες σταθερές: Στην Αρχή της Εθνικής Ανεξαρτησίας για την Πατρίδα μας, και στην Ανάγκη της Κοινωνικής Δικαιοσύνης για τον Λαό μας.

Πάνω σε αυτές τις θεμελιώδεις Αρχές θα βασιστεί η διάσωση της Πατρίδας, ξεχωρίζοντας εμπρός στον κίνδυνο του γενικού αφανισμού την ιδεολογική αναζήτηση από τον πολιτικό πραγματισμό και την απαίτηση να επιβιώσει το Έθνος. Είναι προφανές ότι κάθε πολιτικός χώρος και κάθε πρόσωπο έχει μια Ιστορία ατομική και συλλογική. Καθώς όμως η προοπτική των συνεπειών μιας ακόμη κυβερνήσεως συνεργασίας των μνημονιακών, συντηρητικών μεταπολιτευτικών δυνάμεων, εμφανίζεται απειλητική για την εθνική μας υπόσταση και την επιβίωση του λαού μας, επιτείνεται η ανάγκη εθνικής συνεννοήσεως. Μιας συνεννοήσεως η οποία δεν πρέπει να αφήσει τους αγωνιστές της Χρυσής Αυγής να πληρώνουν το κόστος όπως συνέβη με ακροδεξιές κινήσεις τις δεκαετίες του ’30 και του ’60.

Η Χρυσή Αυγή ούσα σε θέση ισχύος μεταξύ των αντισυστημικών δυνάμεων, και η μόνη κοινοβουλευτικά εκπροσωπούμενη, καλείται να συσπειρώσει «Όσους ζωντανούς». Αξιοποιώντας τις γνώσεις και τις ικανότητες ενός εκάστου, προέχει να βγει η Πατρίδα από την λάσπη. Έτσι θα δικαιωθούν οι αγώνες των «παιδιών με τις μαύρες μπλούζες». Όλα τα υπόλοιπα, μπορούν να συζητηθούν με νηφαλιότητα όταν περάσουμε.

Ως Έλληνες και ως Εθνικιστές πρέπει να κοιτάξουμε με ψυχραιμία την κατάσταση του έθνους. Αυτά που έρχονται θα είναι πρωτόγνωρα αλλά και σαφώς συναρπαστικά για όσους εδώ και καιρό έχουμε διαπιστώσει πως τα πόδια του γίγαντα είναι πήλινα,το μεταπολεμικό status quo χτίστηκε με το αίμα των Ευρωπαίων και ο κόσμος που οι πόντικες ετοιμάζουν, σκοπεύει να εξαλείψει και τα σημάδια ακόμη της ύπαρξης της φυλής μας.

Συσπείρωση δεν σημαίνει λήθη. Όπως επισημαίνει σεβαστός μου Δάσκαλος, Ιστορική λήθη δεν υπάρχει. Υπάρχει για τους Χριστιανούς άφεση αμαρτιών εφόσον εμπράκτως μετανοήσουν. Όμως όσοι μιλούν για λήθη, παραμένουν αμετανόητοι αρνησιπάτριδες οι οποίοι ζητούν την κατάργηση της Ιστορίας, ένα delete βολικό για να στήσουν τον κόσμο με τους δικούς τους όρους. Εμείς να βάλουμε τους δικούς μας.

Δείτε πώς στο ζήτημα των Σκοπίων,  όσο η ελληνική πλευρά αναμασά τα επιχειρήματα περί διεθνών οργανισμών και αποφάσεων,  οι γείτονες κατασκευάζουν –και επιβάλλουν το δικό τους Δίκαιο.

Το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε στους εαυτούς μας είναι εάν έχουμε την πρόθεση και την αποφασιστικότητα  να δημιουργήσουμε το κοινωνικό κράτος όπως το επιθυμούμε, την ελεύθερη Ελλάδα που πιστεύουμε πως αξίζει στην Ιστορία μας. Όπως λέει ο σοφός λαός μας, «το  αγώι κάνει τον αγωγιάτη». Ήρθε η ώρα να σηκώσουμε το βάρος που μας αναλογεί, και να πάρουμε τα πόδια μας.

Σήμερα σε ολόκληρη την Ευρώπη αναδύονται νησίδες αντίστασης. Δεν θα μιλήσω για τσουνάμι, για «πορεία στην Ρώμη», ούτε για τις ονειροφαντασίες ερπυστριών που θα καβαλήσουν τα πεζοδρόμια για να κυνηγήσουν τους φονιάδες των λαών μας. Αν αύριο βγουν οι ερπύστριες, θα είναι για να κυνηγήσουν εθνικιστές και πατριώτες. Τον ρόλο τους τον έχουμε εσχάτως διαπιστώσει.

Θα μιλήσω όμως για δυο πρόσφατα γεγονότα, για την επιχείρηση πραξικοπήματος ενάντια στην λαϊκή εντολή από τον πρόεδρο της Ιταλίας Ματαρέλλα, και την αντεπίθεση του ιταλικού λαού, για την οικονομική κρίση και το αίτημα απαλλαγής από τον στραγγαλισμό της οικονομίας του Νότου από το ευρώ, και για την πανευρωπαϊκή αντεπίθεση στην αναίτια σύλληψη του βρετανού ακτιβιστή Τόμυ Ρόμπινσον που κατέγραφε την δίκη μουσουλμάνων «μεταναστών» βιαστών στο Λονδίνο, και βρέθηκε απρόκλητα στην φυλακή, ωσάν η ράτσα των υπόδικων να μην ήταν αυταπόδεικτη.  Θα μιλήσω για την πανεθνική αντεπίθεση για το Μακεδονικό, που αν και μετρά προδοσία από την μεταπολεμική Δεξιά, και τις Νεοδημοκρατικές και Πασοκικές κυβερνήσεις με την ενδιάμεση συμφωνία του 1995, και το Βουκουρέστι του 2008, και έσκασε στα χέρια της ιστορικά καταλληλότερης να ολοκληρώσει την προδοσία, Αριστεράς.

Πολλοί ρωτούν αν ο λαός μας είναι έτοιμος, αν έχει ξυπνήσει, αν αξίζει ακόμη και να αγωνιζόμαστε για αυτόν. Πέραν της Καζαντζακικής ρήσεως την οποίαν παρέθεσα στην προμετωπίδα του παρόντος, επιθυμώ να παραθέσω και τις σκέψεις ενός σύγχρονου, αλλά ξεχασμένου Εθνικιστή στοχαστή, του αείμνηστου Δημήτρη Δημόπουλου:

«Τα βιολογικά σκουπίδια, που έχουν το θράσος να αυτοαποκαλούνται Έλληνες»

Τι σημαίνει αυτό; Είναι Εθνικισμός αυτό;

Ούτε ο χειρότερος κομμουνιστής δεν θα εξεστόμιζε τέτοια κουβέντα!

Φίλε, σύνελθε!

Το ότι δεν πείθουμε τους ΄Έλληνες, είναι ΔΙΚΗ ΜΑΣ ευθύνη. Όχι των Ελλήνων.

Οι Εθνικισταί είναι υπερήφανοι για τον Λαό τους. Τούτο αποτελεί την Αναγκαία, αλλά και Ικανή συνθήκη, να καλείται κανείς Εθνικιστής.

Ο Εθνικιστής προσπαθεί να πείσει τον Λαό του από Αγάπη σ’ Αυτόν, κι όχι από εγωισμό… Κρίμα, που δεν μας ακούει – θα προσπαθήσουμε ξανά και ξανά. Αλλά εμείς, ως γνήσιοι Εθνικισταί, ποτέ δεν θα πάψουμε να αγαπάμε αυτόν τον Λαό και να είμαστε πρόθυμοι να δώσουμε και την ζωή μας γι’ Αυτόν».

Μέχρι την Νίκη!