Ή ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ  Ή ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ!

Γράφει ο Ευάγγελος Καρακώστας, βουλευτής Βοιωτίας

Άκρα του τάφου σιωπή από τους εν Αθήναις υπερδημοκράτες  αναφορικά με τη μείζονα πολιτική κρίση που μαστίζει τη γειτονική Ιταλία εξαιτίας της απόφασης του Προέδρου της ιταλικής δημοκρατίας να μην ορκίσει τη νέα κυβέρνηση Λέγκας του Βορρά- Κινήματος των Πέντε Αστέρων. Αλλά βέβαια, μιλάνε για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου;

Η σπίθα που προκάλεσε την έκρηξη στην πολιτική ζωή της γείτονος προήλθε από την ενέργεια του Ιταλού Προέδρου της δημοκρατίας να απαιτήσει την αντικατάσταση στο κυβερνητικό σχήμα, του προτεινόμενου υπουργού των Οικονομικών, ο οποίος είχε σαφώς και ξεκάθαρα ταχθεί κατά της εφαρμοζόμενης επικυριαρχίας του Βερολίνου στην Ευρωπαϊκή  Ένωση, γεγονός που -καθώς υποστήριζε- πλήττει καίρια την ιταλική οικονομία. Η δημόσια αυτή τοποθέτηση του προτεινόμενου για τη θέση του υπουργού Οικονομικών στη νέα κυβέρνηση έκρουσε τα καμπανάκια κινδύνου στο διευθυντήριο των Βρυξελλών με συνέπεια το αφεντικό του Βερολίνου να παρέμβει άμεσα προκειμένου να διαφυλάξει τα συμφέροντά του: ο Σέρτζιο Ματαρέλα, πρόεδρος της δημοκρατίας, έγινε ο κομιστής του μηνύματος των τοκογλύφων προς τον ιταλικό λαό και τη νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση του.  «Θα αντικατασταθεί ο κύριος Σαβόνα αλλιώς δεν ορκίζω την κυβέρνηση σας», διεμήνυσε προς τα κόμματα που συγκροτούν την κυβέρνηση, με ύφος που παραπέμπει όχι τόσο σε πρόεδρο μιας δημοκρατίας αλλά μάλλον σε εκπρόσωπο κάποιου Οίκου γαλαζοαίματων της μεσαιωνικής Ευρώπης.

Η ευθεία παρέμβαση Βρυξελλών και Βερολίνου στα εσωτερικά πολιτικά ζητήματα ενός κράτους- μέλους της Ε.Ε. πέρασε σχεδόν απαρατήρητη στη «δημοκρατία» των Αθηνών. Κι αν για το συνεταιρισμό ΝΔ- κλεφτοΠΑΣΟΚ η σιωπή είναι χρυσός ώστε να καλυφθεί η δική τους αντίστοιχη προδοσία κατά του Ελληνικού Λαού, τι εμπόδισε τους άλλοτε επαναστάτες της αριστεράς και τον πατριώτη Καμμένο να στηλιτεύσουν όσα συνέβησαν; Η απάντηση είναι απλή: τους εμπόδισαν τα αφεντικά! Τους εμπόδισαν μάλιστα τόσο ώστε σχεδόν να καταδικάζουν εμμέσως την επιλογή του προτεινόμενου υπουργού Οικονομικών, εκφράζοντας φόβους πως «η ξαφνική ιταλική πολιτική κρίση μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την καθαρή έξοδο της χώρας μας στις αγορές με το πέρας του προγράμματος τον προσεχή Αύγουστο! »

Για εμάς τους Εθνικιστές όμως, η επίδειξη ισχύος της Δικτατορίας των τραπεζιτών και τοκογλύφων της Ε.Ε. στη Ρώμη, δεν αποτελεί κάτι το πρωτοφανές και πρωτόγνωρο. Ο Ελληνικός Λαός είναι ο αδιάψευστος μάρτυς της Τυραννίας του Διεθνούς Κεφαλαίου στη χώρα μας τα τελευταία 8.5 έτη, σε βαθμό μάλιστα τέτοιο ώστε αξιωματούχοι της Ε.Ε. να δηλώνουν δημοσίως πως «η Ελλάδα βρίσκεται κοντά στο να ξαναγίνει ένα κανονικό, κυρίαρχο Κράτος». Αν αυτό δεν είναι ωμή παραδοχή της συνταγματικής εκτροπής που έχει λάβει χώρα στην Ελλάδα των μνημονίων, τότε τι είναι; Οι νοσηροί εκείνοι εγκέφαλοι της Διεθνούς των εθνομηδενιστών τοκογλύφων που χρησιμοποίησαν τον Πρόεδρο της ιταλικής δημοκρατίας για να επιβάλουν τη θέλησή τους στον ιταλικό λαό, χρησιμοποιούν κατ’ αντίστοιχο τρόπο τα κόμματα του «δημοκρατικού» τόξου εδώ, για να επιβάλουν τη θέλησή τους στον Ελληνικό Λαό. Παρά ταύτα, η αξιολύπητη συγχορδία Τσίπρα- Καμμένου επιμένει να διακηρύσσει την καθαρή έξοδο από τα Μνημόνια τον Αύγουστο, επιχειρώντας για μια ακόμα φορά να εξαπατήσει τους Έλληνες, ή τουλάχιστον όσους παραμένουν παρά τις ασταμάτητες μνημονικές σφαλιάρες αφελείς…

Η ιταλική περίπτωση ωστόσο, αποτελεί ένα τρανό παράδειγμα της πραγματικότητας την οποία κοινωνούν στο Λαό μόνο οι Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής: εκείνο το τερατούργημα το οποίο αποτελείται από το εγχώριο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο ως «δημοκρατία», δεν είναι παρά το όχημα την διάλυσης των εθνικών κρατών και της παντοδύναμης κυριαρχίας μια ψευδοελίτ  που δεν εκλέγεται από τους λαούς της Ευρώπης αλλά από τις διεθνείς αγορές. Πρόκειται συνεπώς αναμφίβολα για μια «δημοκρατία των αγορών» στην οποία οι απάτριδες κεφαλαιοκράτες αποδεικνύουν τη στυγνή τους τυραννία επί των αδυνάμων. Ορθώς εντούτοις, είχαν οι κατάπτυστοι «επαναστάτες της αριστεράς» διαβλέψει το 2015 πως η Ευρώπη αλλάζει. Πράγματι, η βαρβαρότητα των Βρυξελλών που αλαζονικά επιδεικνύεται προς δημιουργία φόβου, προκαλεί ένα διαρκώς αυξανόμενο κύμα αντίστασης των Λαών της Ευρώπης. Αυτός είναι ο ευρωπαϊκός Εθνικισμός που αρχίζει πλέον να μορφοποιείται με τους ίδιους σκοπούς σε κάθε γωνιά της ηπείρου και συνιστά την υπ’ αριθμό ένα απειλή για την Ε.Ε. και ο οποίος αναπόφευκτα θα αποτελέσει την κυρίαρχη ιδεολογία των καιρών που έρχονται.

Για τους Λαούς ως εκ τούτου, υφίσταται μονάχα ένα δίλημμα: Ή με τους Εθνικιστές ή με τους τραπεζίτες!