ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙΣ ΑΥΓΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΟΜΕΛΕΤΑ

Έχετε ένα γιό (ηλικίας Γυμνασίου) και πάτε σε συνάντηση γονέων – δασκάλων. Έντρομοι διαπιστώνετε ότι ο καθηγητής που τους κάνει Θρησκευτικά, έχει και δεύτερο πτυχίο (Φιλοσοφικής άρα τους κάνει και Έκθεση, Νέα κτλ) είναι κιναιδουάρδος και αφηγείται σε άλλη μάνα (όσο περιμένετε) πως πέρασε στην Ιστανμπούλ με την «σχέση».

Αληθινή ιστορία, από την γειτόνισσά μου, στο πάνω κάτω για να πετάξουμε σκουπίδια. Πείτε μου τώρα εσείς…

α) Με ποιά μέτρα «συντηρητικής» και όχι επεμβατικής και άμεσης φύσης, μπορεί να επανέλθει το σχολείο των παιδιών σε μια κατάσταση κανονικότητας; 
&
β) Σε πόσες δεκαετίες μπορεί να αναστραφεί η κατάσταση ώστε να παραδίδονται στην κοινωνία πολίτες που δεν έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου;

Τα σχολεία/πανεπιστήμια σήμερα, προετοιμάζουν και παραδίδουν κοινωνιολόγους, δασκάλους, εργάτες, καθηγητές, μουσικούς οι οποίοι θα αναλάβουν θέσεις μέσα στον κοινωνικό ιστό και με την σειρά τους, θα επηρεάσουν άλλα άτομα (νεότερα φυσικά) διαμορφώνοντας ένα πολιτιστικό και ηθικό «μικροκλίμα» μέσα στο οποίο ακόμα περισσότερα «πράγματα», θα επιτρέπονται.

Το σχολείο εν ολίγοις, με την σημερινή του μορφή, όχι μόνο βλάπτει άμεσα και βαθιά τα παιδιά και τον ψυχισμό τους αλλά περαιτέρω, λειτουργεί αποδομητικά για την κοινωνία και όχι συνεκτικά, όπως θα όφειλε.

Μ.Γ.