«ΝΟΙΩΘΩ ΓΙΑ ΣΕ, ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ, ΣΤΑ ΣΠΛΑΧΝΑ ΧΑΛΑΣΜΟ»

Μετά το περιστατικό της Δευτέρας στην Αλεξανδρούπολη και το ελεεινό θέαμα του Μητσοτάκη να δένει τα κορδόνια του μπροστά στο άγημα, δεν κρύβω ότι σάστισα. Αρχικά βλέποντας τις φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν, θεώρησα ότι είναι φωτομοντάζ. Σήμερα το πρωί όμως, είδα το βίντεο του livestreaming (από ειδησεογραφικό της Αλεξανδρούπολης) και το περιστατικό είναι πέρα για πέρα αληθινό.

Η φλόγα της αγάπης για την πατρίδα που καίει μέσα μας και ορίζει την καθημερινότητά μας, προϋπάρχει αλλά και ενσταλάσσεται. Βιώνεται καθημερινά ως αλήθεια από την κοιλιά της μάνας μας ακόμα και είναι σύμφυτη πια με την προσωπικότητά μας. Οι συνθήκες της ζωής μας μπορεί να αλλάξουν αλλά δεν ξέρω κανένα Έλληνα που σταμάτησε να αγαπάει την Ελλάδα επειδή χώρισε ή επειδή άλλαξε δουλειά. Οι γονείς μας φεύγουν αλλά η αγάπη αυτή μένει και μας συντροφεύει μέχρι να κλείσουμε και ‘μεις τα μάτια μας.

Στην περίπτωση του Κυριάκου και του κάθε Κυριάκου, ματώνει η καρδιά μου να βλέπω πως πάρα πολλά παιδιά μεγαλώνουν σε σπίτια νεκρά, σε σπίτια που η δουλειά δεν γίνεται. Την δουλειά αυτή που δεν έκαναν οι γονείς μας στο σπίτι, δεν μπορεί να την αναπληρώσει κανείς. Είναι η πικρή αλήθεια αλλά είναι η μόνη αλήθεια.

Αυτά που νοιώθουμε και όσα συζητάμε, οι δικές μας προτεραιότητες τους είναι άγνωστες λέξεις. Γιατί αν είχε βρεθεί έστω και ένας άνθρωπος στην ζωή του Κυριάκου, να του εξηγήσει τί είναι το άγημα, θα είχε την σύνεση να δείξει μιας κάποιας μορφής αυτοσυγκράτηση. Του είναι τόσο άγνωστα όλα αυτά ώστε η άγνοιά του τον εμπόδισε ακόμα και από το να προστατεύσει τα στενά πολιτικά του συμφέροντα και να προσποιηθεί σεβασμό.

Ο Ηγέτης χρειάζεται γονείς που θα τον προετοιμάσουν προκειμένου η διάνοια του να υπηρετήσει τον σκοπό της καθοδήγησης του Έθνους. Η ψυχή του πρέπει να φλέγεται από την λαχτάρα, την αγωνία και την αγάπη για τον λαό του. Η σάρκα του πρέπει να είναι κομμάτι από την σάρκα του λαού του και ο πόνος ο δικός μας να σημαδεύει και το δικό του κορμί. Η δυστυχία μας πρέπει να τον κρατά ξύπνιο το βράδυ και η σωτηρία μας να είναι η έγνοια του η μοναδική.

Μόνο αυτός που η δύναμή του θα τον αναγκάζει να γονατίζει και να προσκυνά τα Ιερά και τα Όσια της Φυλής μας, μπορεί να γίνει ο Ηγέτης μας και αυτόν τον Ηγέτη που λαχταρά η ψυχή μας, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΓΕΝΝΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΑΘΡΕΨΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ!

Μ. Γ.