ΠΕΡΙ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ

Άρθρο του Απόστολου Καραΐσκου στην εφημερίδα «Εμπρός»

Αν στο Ελληνικό Κοι­νοβούλιο σήμερα τολμήσει κάποιος να ισχυρισθεί ότι οι πολιτικές απόψεις κάποιου πολιτικού κόμματος του «συνταγματικού τόξου» δεν συνάδουν με τα εθνικά μας συμφέροντα κινδυνεύει να δεχτεί την οργι­σμένη λεκτική αντίδραση και όχι μόνον, σύσσωμου του «τόξου». Κανένας «συνταγ­ματικός τοξότης» δεν δέχεται να του αμφισβητήσουν τον πατριωτισμό, ότι οι ενέργειές του είναι βλαπτικές για το εθνικό συμφέρον, παρότι σε πλήθος περιπτώσεων, εκ του αποτελέσματος επιβεβαιώνε­ται ακριβώς αυτό, ότι είναι καταστροφικές.

Το φαινόμενο πάντως αυ­τό, της χρήσης δηλαδή του όρου: Εθνικό συμφέρον, για να δικαιολογηθούν προδοσί­ες, αν και καταφανώς οξύμω­ρο, καταρχήν μπορούμε να πούμε ότι εμπεριέχει κάτι το υγιές. Διότι καταδεικνύει ότι σε αυτήν την ρημαγμένη χώ­ρα με τους εξανδραποδισμέ­νους κατοίκους, ακόμη και σήμερα μετά από τόσες δε­καετίες πολύμορφης και πολυεπίπεδης προπαγάνδας της αντεθνικής σαπίλας, κανείς δεν τολμά να αμφισβητήσει την αυτονόητη και καθολικής αποδοχής αξία του επιθετικού προσδιορισμού: Εθνικό.

Ότι δηλαδή στην συνείδη­ση των Ελλήνων το μόνο κα­θολικά αποδεκτό κριτήριο για να κριθεί η γνησιότητα των προθέσεων και το αν κάτι υπηρετεί ή όχι το γενικό κα­λό, είναι το κατά πόσον αυτό συνάδει με την έννοια του εθνικού, το αν υπηρετεί ή όχι το έθνος.

Υπάρχει ωστόσο η υποψία, ότι κάτω από αυτή την γενικευμένη «δυσανεξία» στην κριτική περί του εάν και κατά πόσον οι ιδέες και οι πράξεις κάποιων υπηρετούν ή όχι το εθνικό συμφέρον, ίσως να μην βρίσκεται η ευθιξία του αγνού και άδολου πατριώτη που απλά έχει μια άλλη προ­σέγγιση για το πώς πρέπει να υποστηριχθεί αυτό το συμφέ­ρον. Αλλά να υποκρύπτεται μια άποψη φύσει και θέσει αντεθνική, η οποία ψευδεπί­γραφα και εκ του πονηρού χαρακτηρίζεται σαν εθνική για να αποφευχθεί η απόρρι­ψή της από το σύνολο των πολιτών. Χρησιμοποιείται δηλαδή ο όρος εθνικό συμφέ­ρον σαν ένας «Δούρειος Ίπ­πος», σαν ένα «όχημα» για να θεωρηθεί εθνικό κάτι εξ ορι­σμού αντεθνικό.

Άλλωστε όταν μιλάμε για εθνικό συμφέρον στην ουσία μιλάμε για το συμφέρον του έθνους. Άρα είναι προφανώς άτοπο, αν όχι δόλιο, άνθρω­ποι που δεν πιστεύουν στο έθνος αλλά σε κοινωνίες φυ­λετικά «σαλαμοποιημένες» και πολυπολιτισμικές, δηλα­δή αντεθνικές, να χρησιμο­ποιούν κατά κόρον στην ρη­τορική τους τον όρο: Εθνικό συμφέρον.

Η σκευωρία και η παραποίηση της αλήθειας αποκα­λύπτεται χαρακτηριστικά στην περίπτωση του «λαθρομεταναστευτικού». Διότι η λέξη έθνος υποδηλώνει αυτό­ματα κοινή καταγωγή και βούληση κοινής συνέχειας των ανθρώπων που το συ­γκροτούν. Πώς θα μπορούσε όμως για παράδειγμα ένας Αφρικανός της φυλής των Κικούγιου ή των Μασάι που έχει αφιχθεί στην χώρα μας με τις μεταναστευτικές ροές, να έχει αίσθηση κοινής κατα­γωγής με τους ανθρώπους που ανήκουν στο ελληνικό έθνος;

Η γνώση της ελληνικής γλώσσας και της ελληνικής Ιστορίας είναι αρκετές για να μετουσιώσουν την διαφορε­τική καταγωγή σε κοινή;

Είναι δυνατόν ποτέ η ελλη­νική σημαία που για τους Έλ­ληνες αποτελεί την εικόνα της πατρίδας τους, της ιστορίας και του πολιτισμού της να ση­ματοδοτήσει και για τον Αφρικανό τα ίδια πράγματα;

Είναι προφανώς άλλο πράγμα το να αγαπάει κά­ποιος την Ελλάδα επειδή του συμπεριφέρθηκε καλά και άλλο το να είναι Έλληνας. Φυσικά υπάρχουν πολλοί εκ καταγωγής Έλληνες που εν­δεχομένως να αγαπούν την Ελλάδα λιγότερο, ή και να την μισούν περισσότερο, από έναν άρτι αφιχθέντα Κικούγιου, αλλά αυτό είναι ζήτημα που αντιμετωπίζεται αλλιώς.

Άρα η έννοια του ελληνι­κού εθνικού συμφέροντος δεν

μπορεί να ορισθεί συμπερι- λαμβάνοντας σε αυτό τις ανά­γκες των συμπαθών κατά τα άλλα παραπάνω αλλοδαπών. Γιατί αυτό ακριβώς κάνουν στην περίπτωση των λαθρο­μεταναστών οι «δημοκράτες» και οι «ανθρωπιστές» του «συνταγματικού τόξου», όταν λένε ότι λειτουργούν με γνώ­μονα το εθνικό συμφέρον.

Πρώτα «ελληνοποιούν» με «μαγικές συνταγές» τους …. «Κικούγιου» και στην συνέ­χεια εντάσσουν μέσα στην έν­νοια του ελληνικού εθνικού συμφέροντος την επίλυση των προβλημάτων τους, σπα- ταλώντας μάλιστα σκανδα- λωδώς και ετεροβαρώς υπέρ αυτών τους εθνικούς μας πό­ρους.

Όμως επειδή σε τούτα εδώ τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει και επει­δή εθνικό είναι μόνον το αληθές, κάθε απόπειρα δια­στροφής της αλήθειας, δη­λαδή αλλοίωσης της έννοιας του εθνικού είναι καταδικα­σμένο σε αποτυχία.