ΤΑ ΣΥΡΙΖΟΜΟΥΤΡΑ, ΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ ΚΑΙ Η… ΝΕΚΡΟΨΙΑ

Γράφει ο Αθανάσιος Βασιλόπουλος

Τρόμος και πανικός έχει εξαπλωθεί στα απανταχού συριζόμουτρα, για την εκρηκτική άνοδο της Χρυσής Αυγής, την οποία φοβούνται όπως ο τρισκατάρατος το λιβάνι, γιατί είναι δεδομένο η Χρυσή Αυγή είναι η μόνη πραγματική αντιπολίτευση στον τόπο.

Έτσι, στη διαδικτυακή τους γιάφκα και σε άρθρο υπό τον τίτλο «Δεν μιλάμε πια για το αυγό, αλλά για το ίδιο το φίδι», οι τριτομνημονιακοίαμερικανοκομμουνιστές επιχειρούν να δώσουν μια ερμηνεία της συνεχούς ανόδου του Κινήματος των Ελλήνων εθνικιστών. Ας παρακολουθήσουμε το σκεπτικό τους, για να δούμε αν τα λένε… καλά:

«Η δίκη της Χ.Α., η οποία θα μπορούσε να λειτουργήσει καταλυτικά (και ευεργετικά) ως προς την ενημέρωση του πολίτη, καθυστερεί απελπιστικά, διεξαγόμενη με ρυθμούς χελώνας. Και, το χειρότερο, «απολαμβάνει» της πλήρους ενημερωτικής ανυποληψίας. Τα περισσότερα και τα μεγαλύτερα μέσα αγνοούν επιδεικτικά τα διαλαμβανόμενα σ’ αυτήν. Παρ’ ό,τι έρχονται εκεί στο φως συνταρακτικά ντοκουμέντα της εγκληματικής δράσης και, εντέλει, της εγκληματικής φύσης του μορφώματος.

Και, σαν να μην έφταναν όλ’ αυτά, η Χ.Α. ξεπλύθηκε στη συνείδηση τμήματος της κοινής γνώμης, με την «ισότιμη» συμμετοχή της στα περί το “Μακεδονικό” συλλαλητήρια. Καλοδέχτηκαν εκεί τους εν πλήρει παρατάξει χρυσαυγίτες όλοι οι άλλοι. Σαν ίσους, σαν όμοιους, σαν ίδιους. Κι εκεί που έλεγες πως το πολιτικό σύστημα κάνει μια, έστω και ανεπαρκή, προσπάθεια απομόνωσής τους. Εκεί που έβλεπες τα αντιφασιστικά κινήματα να δυναμώνουν. Και, σε πολλές περιπτώσεις, οι τοπικές κοινωνίες να τους αποδιώχνουν. Νά τοι πάλι, ελέω συλλαλητηρίων, να παραμένουν ακλόνητοι στο δημοσκοπικό 7%-8%. Κι όχι μόνο αλλά και να έχουν αποθρασυνθεί στην εντέλεια, προκαλώντας όλο και περισσότερο ακόμη και με εντός Βουλής τραμπουκισμούς. Ενώ οι κάθε λογής αγριότητές τους συνεχίζονται προς πάσαν κατεύθυνση. Με πιο πρόσφατα σχετικά κρούσματα, την βίαιη παρεμπόδιση προσφυγόπουλων να μετάσχουν στις παρελάσεις της 25ης Μαρτίου…».

Ο δε επίλογος του δακρύβρεχτου λιβελογραφήματος, με αγωνιώδη έκκληση να κάνει επιτέλους κάτι το σάπιο σύστημα για να αντιμετωπίσει τους πραγματικούς του εχθρούς, είναι πραγματικά… μακάβριος:

«Δεν έχουμε λοιπόν πλέον να κάνουμε με το αυγό του φιδιού και την επώασή του, αλλά με το ίδιο το φίδι. Το φίδι είναι εδώ, αποκρουστικό, απειλητικό, άκρως επικίνδυνο. Μένει να δούμε αν η Δημοκρατία θα καταφέρει να οργανώσει την άμυνά της. Έχει τους λόγους, έχει την υποχρέωση, έχει και τα μέσα να το κάνει. Θα τα χρησιμοποιήσει; Θα φανεί. Ας ελπίσουμε ότι θα φανεί στο χειροκρότημα και όχι στη νεκροψία…».

Να ελπίζετε συντρόφια, παρ’ ότι τα χειροκροτήματα έχουν γίνει γιούχα! Άλλωστε, η ελπίδα… πεθαίνει πάντα τελευταία! Και να είστε βέβαιοι πως θα το δείξει και η… νεκροψία!