ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: ΛΗΞΙΣ ΤΟΥ ΙΣΠΑΝΙΚΟΥ «ΕΜΦΥΛΙΟΥ» ΠΟΛΕΜΟΥ ΜΕ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

(Αποσπάσματα από το νέο βιβλίο του Γ. Δημητρακόπουλου, «Επιχείρησις Barbarossa», τηλ. παραγγελιών 6949361466–Δευτέρα έως Παρασκευή, ώρες 9.00-21.00, μεγάλου μεγέθους, σελίδες 303, τιμή 9 ευρώ).

Την 1η Απριλίου 1939 το Αρχηγείο του Φράνκο εξέδωσε χειρόγραφο ανακοινωθέν του Καουντίλλιο, με το οποίο ανακοινώθηκε η νίκη των εθνικιστικών δυνάμεων και η λήξη του πολέμου: «Σήμερα, με τον Ερυθρό Στρατό αιχμάλωτο και αφοπλισμένο, τα νικηφόρα τμήματά μας επέτυχαν τους τελικούς στρατιωτικούς σκοπούς των. Ο πόλεμος ετελείωσε» Τα απομεινάρια των ηττημένων συμμοριτών κατέφυγαν κυρίως στην Γαλλία…

Ας δούμε τώρα τα προηγηθέντα:

Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος, η πρόβα τζενεράλε του Β΄ Π.Π.  

Στις 18 Ιουλίου, αρχίζει ο εμφύλιος πόλεμος στην Ισπανία. Πολλοί θεωρούν ότι ο ισπανικός εμφύλιος ήταν η «πρόβα-τζενεράλε» του Β΄ Π.Π., μιας και παρουσιάστηκαν δύο μπλοκ, τα ίδια που αργότερα βρέθηκαν αντιμέτωπα στον Β΄ Π.Π., από την μία μεριά η Αγγλία (η ανάμειξη της οποίας δεν ήταν ιδιαιτέρως ενεργή), η Γαλλία και η ΕΣΣΔ υπέρ των λεγομένων «δημοκρατικών» (που ήταν στην πλειοψηφία τους σταλινικοί…) και από την άλλη, η Γερμανία και η Ιταλία υπέρ των εθνικιστών. Η γερμανική ανάμειξη στον πόλεμο της Ισπανίας, προήλθε ύστερα από έκκληση του στρατιωτικού ηγέτου των εθνικιστών, στρατηγού Φρανθίσκο Φράνκο. Πιο συγκεκριμένα, στις 25 Ιουλίου, δύο απεσταλμένοι του Φράνκο έγιναν δεκτοί από τον ίδιο τον Χίτλερ, ο οποίος αφού παρέλαβε την σχετική γραπτή έκκληση του Φράνκο κι αφού τους άκουσε προσεκτικά, υποσχέθηκε να βοηθήσει στην προσπάθειά τους. Και ετήρησε την υπόσχεσή του. Κατ’ αρχάς, έστειλε στο ισπανικό Μαρόκο μεταγωγικά αεροπλάνα, τα οποία μετέφεραν τους στρατιώτες του Φράνκο, περίπου 12.000 άνδρες, στην ισπανική ενδοχώρα. Εν συνεχεία, απέστειλε πληθώρα πολεμικού υλικού, στρατιωτικούς συμβούλους και την περίφημη αεροπορική μοίρα «Condor» (Κόνδωρ).

Η εμπλοκή της Γερμανίας στον ισπανικό «εμφύλιο» κρίθηκε απαραίτητη για τους εξής λόγους:

1ον) Για λόγους ιδεολογικούς. Αν και ο Χίτλερ είχε δηλώσει κάποτε ότι «ο εθνικοσοσιαλισμός δεν είναι προϊόν προς εξαγωγή», δεν μπορούσε να μείνει απαθής στον αγώνα των Ισπανών εθνικιστών κατά της κομμουνιστικοποιήσεως της χώρας τους. 

2ον) Για λόγους γεωπολιτικούς. Μια κομμουνιστική Ισπανία (η οποία πιθανότατα θα συμπαρέσυρε στον κομμουνισμό και την Πορτογαλία) σε συνεργασία με την φιλοκομμουνιστική Γαλλία του «Λαϊκού Μετώπου», θα αποτελούσαν κίνδυνο-θάνατο στα μετόπισθεν της Γερμανίας, όταν θα γινόταν η εκστρατεία προς Ανατολάς.

3ον) Για λόγους στρατιωτικούς. Η μαχητική ικανότητα των Γερμανών, καθώς και τα νέα όπλα θα μπορούσαν πλέον να δοκιμαστούν επί πραγματικών πολεμικών συνθηκών.

Ο στρατηγός Πρίμο ντε Ριβέρα και ο ανόητος Βασιλεύς

Θα παραμείνουμε επ’ ολίγον εις τα του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Κατά την διάρκεια του Α΄ Π.Π., η ουδετέρα Ισπανία ανέπτυξε πολεμική βιομηχανία –με επίκεντρο την Βαρκελώνη- και με τις εξαγωγές που έκανε γνώρισε μια περίοδο μεγάλης ευημερίας. Όμως, ο πόλεμος τελείωσε και τα εργοστάσια παραγωγής πολεμικού υλικού έπαψαν να προσφέρουν εργασία. Συνεπεία αυτού, ξέσπασε οικονομική κρίση και ανέβηκε αλματωδώς η ανεργία. Την κρίση επιχείρησαν να εκμεταλλευθούν οι αναρχοκομμουνιστές, οργανωμένοι στην περιβόητη «αναρχοσυνδικαλιστική» C.N.T., οι οποίοι εξαπέλυσαν κλίμα άγριας τρομοκρατίας, κυρίως στην περιοχή της Καταλωνίας. Τα γεγονότα αυτά οδήγησαν στην επιβολή εθνικού καθεστώτος, υπό τον στρατηγό Πρίμο ντε Ριβέρα, ο οποίος αποκατέστησε την τάξη και επανέφερε την χώρα στον δρόμο της προόδου και της ευημερίας. Τον Ιανουάριο του 1930, η πορεία της χώρας  προς τα εμπρός διεκόπη με παρέμβαση του βασιλέως Αλφόνσου του 13ου, που θέλησε να επαναφέρει τον σάπιο κοινοβουλευτισμό. Έτσι, ο Ριβέρα αναγκάστηκε να παραιτηθεί και να παραδώσει την εξουσία. Εν συνεχεία, αυτοεξορίστηκε στην Γαλλία και απεβίωσε λίγο καιρό αργότερα. Η νέα κυβέρνηση που διαδέχθηκε τον στρατηγό Ριβέρα, προκήρυξε δημοτικές εκλογές για την 10η Απριλίου 1931. Νικητές των εκλογών αναδείχθησαν οι αριστεροί, που απαίτησαν την άμεση αποχώρηση του βασιλέως από τον θρόνο. Η απαίτησή τους έγινε δεκτή, ο (ανόητος) βασιλεύς –που μόνος του υπονόμευσε τον θρόνο του- εγκατέλειψε την χώρα  και στις 14 Απριλίου 1934, η Ισπανία ανακηρύχθηκε «Δημοκρατία».

Η «Ισπανική Φάλαγγα»

Ακολούθησαν αδύναμες και βραχύβιες «κεντροαριστερές» κυβερνήσεις συνασπισμού, οι οποίες δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν την οικονομική δυσπραγία, την ανεργία, τις απεργίες, την πολιτική αστάθεια, τις αποσχιστικές τάσεις (η Καταλωνία είχε ανακηρυχθεί αυτόνομη, με δικό της κοινοβούλιο και αστυνομία, ενώ αναβρασμός επικρατούσε και στις περιοχές των Βάσκων), την διαρκώς αυξανόμενη πολιτική βία των μαρξιστών και τα άλλα προβλήματα που είχαν παρουσιαστεί. Μέσα σ’ αυτό το χάος, ιδρύθηκε το εθνικό κόμμα «Ισπανική Φάλαγγα», από τον Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα, υιό του τέως εθνικού κυβερνήτου της Ισπανίας. Σκοπός της Φάλαγγας, ήταν η εγκαθίδρυση εθνικού καθεστώτος, κατά τα πρότυπα της Γερμανίας και της Ιταλίας, συνταιριάζοντας την εθνική ιδέα με την κοινωνική δικαιοσύνη: «Δεν είμαστε εμείς οι Φαλαγγίτες, πολιτικό κόμμα. Είμαστε τάγμα μαχητικό. Θέμε να φέρουμε νέα κοινωνική δικαιοσύνη. Μιαν οικονομική οργάνωση απάνω από τα ταξικά συμφέροντα. Θέμε να καταργήσουμε τα πολιτικά κόμματα, την καθολική ψηφοφορία, τις εκλογές, τις κοινοβουλευτικές συμμορίες. Θέμε ένα κράτος δυνατό, που να μην είναι μήτε καπιταλιστικό, μήτε μαρξιστικό  – όλοι οι παραγωγοί θα αποτελούν, μέσα στα πλαίσια του Κράτους, μιαν οργανωμένη ολότητα. Καμιά αναρχία στην παραγωγή, καμιά αδικία στην κατανομή του πλούτου. Να δοθεί γης στο χωριάτη. Δικαιοσύνη και ψωμί στον εργάτη. Γράμματα σε όλους. Βλέπετε, θέμε να δημιουργήσουμε μια νέα πατρίδα…» (από διήγηση φαλαγγίτη στον Νίκο Καζαντζάκη, που περιέχεται στο βιβλίο του «Ισπανία»).

Μαρξιστική τρομοκρατία στην Ισπανία!

Από την άλλη πλευρά, με τις ευλογίες της Μόσχας, οι δυνάμεις της αριστεράς ενώθηκαν σ’ ένα ενιαίο σχήμα, το «Λαϊκό Μέτωπο» κι έτσι εμφανίστηκαν στις πολύ κρίσιμες και μοιραίες για την χώρα εκλογές της 16ης Φεβρουαρίου 1936, στις οποίες απέσπασαν την πλειοψηφία, λαμβάνοντας 4.700.000 ψήφους και εκλέγοντας 267 βουλευτές. Το Κ.Κ. Ισπανίας δεν ήταν η κυρία δύναμη του Μετώπου –είχε εκλέξει μόλις 16 βουλευτές- , αλλά ήταν το δυναμικότερο κομμάτι και μαζί με τους αναρχοκομμουνιστές τράβηξε τους υπολοίπους από την μύτη και εξαπέλυσε κύμα κρατικής τρομοκρατίας κατά των πάσης φύσεως αντικομμουνιστών. Όπως ήταν φυσικό, ο πρώτος στόχος ήταν το κόμμα της Φάλαγγας, το οποίο ετέθη εκτός νόμου, ενώ στις 14 Μαρτίου, συνελήφθη ο Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα και εγκλείστηκε στα κάτεργα της «δημοκρατίας». Την ίδια τύχη έχουν και πολλοί άλλοι αγωνιστές, που δεν πρόλαβαν να κρυφτούν. Μετά την τρομοκρατία κατά της Φάλαγγας, παίρνουν σειρά και οι υπόλοιπες εθνικές δυνάμεις. Στις 12 Ιουλίου, γίνεται μια έντονη συζήτηση στην βουλή. Ο αρχηγός του μοναρχικού κόμματος «Εθνικό Μέτωπο», Χοσέ Κάλβο Σοτέλο, εξαπολύει δριμεία επίθεση στην κυβέρνηση και μια ελεεινή και τρισάθλια κομμουνίστρια ονόματιΝτολόρεςΙμπαρρούρι (η μετέπειτα «Πασιονάρια», εκ του συνθήματος «Nopasaran» – «Δεν θα περάσουν», που έριξε κατά την διάρκεια του πολέμου…) τον αποκαλεί «φασίστα» και εξαπολύει ανοικτές απειλές κατά της ζωής του. Ο Σοτέλο ανταπαντά, πως «από σήμερα δηλώνω ότι είμαι φασίστας». Την ίδια νύχτα, με μια γκανγκστερική επιχείρηση της αστυνομίας, ο βουλευτής συλλαμβάνεται μέσα στο σπίτι του και δολοφονείται κατά την μεταφορά του στο αστυνομικό τμήμα για την «ανάκριση». Είναι ολοφάνερο, πως η χώρα οδηγείται με γοργά βήματα στην κομμουνιστικοποίηση. Στις 17 Ιουλίου, μέσα από τα κάτεργα, ο Χοσέ Αντόνιο στέλνει μήνυμα ξεσηκωμού στις εθνικές δυνάμεις της χώρας: «Εργάτες, αγρότες, διανοούμενοι, στρατιώτες και ναύτες, φρουροί της Πατρίδος μας, πετάξτε την αδιαφορία μπροστά στην εικόνα της καταστροφής της κι ελάτε μαζί μας για μιαν Ισπανία μεγάλη, ενωμένη κι ελεύθερη. Ο Θεός βοηθός». Την επομένη αρχίζει η Επανάσταση…

Εθνική επανάσταση και διεθνής ανάμειξη

Σε λίγες ημέρες, οι επαναστατικές δυνάμεις είχαν καταλάβει ένα σημαντικό τμήμα της χώρας, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της χώρας, καθώς και η πρωτεύουσα Μαδρίτη και η Βαρκελώνη παρέμεναν στα χέρια των κομμουνιστών. Εν τω μεταξύ, σύντομα άρχισε η ξένη ανάμειξη. Ο Εβραίος κυβερνήτης της Γαλλίας του «Λαϊκού Μετώπου», Λεόν Μπλουμ, απέστειλε για αρχή 30 επανδρωμένα στρατιωτικά αεροσκάφη και άνοιξε τα γαλλο-ισπανικά σύνορα, εξασφαλίζοντας την συνεχή ροή εφοδίων προς τους «δημοκρατικούς» (η κατάσταση αυτή στα σύνορα διατηρήθηκε μέχρι τις 13 Ιουνίου 1938, αφού στα τέλη Απριλίου του 1938 ο Μπλουμ αναγκάστηκε να παραχωρήσει την θέση του στον Νταλαντιέ). Αμέσως μετά, 6.000 Ιταλοί εθελοντές σπεύδουν στο πλευρό των εθνικών δυνάμεων και ακολουθούν οι Γερμανοί. Ακολουθεί νέα ενίσχυση των κομμουνιστών, με 260 γαλλικά αεροπλάνα, 60 βρετανικά και 72 αμερικανικά. Στα τέλη του Αυγούστου, μετά από συνεννόηση των κομμουνιστών με τον Στάλιν, καταφθάνει στην Μαδρίτη με την ιδιότητα του «πρεσβευτού», ο ΜαρσέλΙσραέλιεβιτςΡόζενμπεργκ (προφανούς καταγωγής…) και αναλαμβάνει ουσιαστικά την διακυβέρνηση της χώρας, συμμετέχοντας ακόμη και στα υπουργικά συμβούλια, έχοντας στο πλευρό του περίπου 3.000 Σοβιετικούς «στρατιωτικούς συμβούλους», που διηύθυναν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των «δημοκρατικών» (κομμουνιστών)! Ακολούθησαν, περίπου 2.000 σοβιετικά επανδρωμένα πολεμικά αεροσκάφη, άφθονα άρματα μάχης τύπου Τ26, και πολυάριθμοι πράκτορες της διαβόητης N.K.V.D. (Νι-Κα-Βε-Ντε). Η άφιξη των σοβιετικών ενισχύσεων επέφερε ακόμα μεγαλύτερη βοήθεια προς τους μαχόμενους εθνικιστές, από την Γερμανία, την Ιταλία και την «ημιφασιστική» Πορτογαλία του Αντόνιο Σαλαζάρ, με αποστολή τεθωρακισμένων, πολεμικού υλικού και εθελοντών. Οι Ιταλοί εθελοντές έφτασαν τους 50.000, οι Πορτογάλοι τους 20.000 και οι Γερμανοί τους 15.000. Τον Νοέμβριο του 1936, Γερμανία, Ιταλία και Πορτογαλία αναγνώρισαν επισήμως την κυβέρνηση του στρατηγού Φράνκο ως την νόμιμη κυβέρνηση της χώρας.

Παραλλήλως, η Κομιντέρν (Κομμουνιστική Διεθνής), χρησιμοποιώντας ως «βάση» την Γαλλία (υπό την επίβλεψη του εκεί πρεσβευτού της Ισπανίας, με το διόλου ισπανικό όνομα ΛουίςΑρακινστάϊν…)  στρατολογεί εθελοντές απ’ όλες τις χώρες του κόσμου, οι οποίοι εντάχθηκαν στις λεγόμενες «Διεθνείς Ταξιαρχίες».

Η εποποιία του κάστρου Αλκαθάρ και η δολοφονία του Χοσέ Αντόνιο

Από τις πιο αξιομνημόνευτες σελίδες του πολέμου στην Ισπανία, ήταν η εποποιία του κάστρου Αλκαθάρ, στο Τολέδο, που θυμίζει εντονότατα την πολιορκία του Μεσολογγίου. Οι εθνικές δυνάμεις του συνταγματάρχη Χοσέ Μοσκαρντώ βρέθηκαν πολιορκημένοι υπό φοβερές συνθήκες (πείνα, ασθένειες κ.τ.λ.) από τις 22 Ιουλίου έως τις 28 Σεπτεμβρίου, που κατέφτασε ο στρατηγός Φράνκο κι έλυσε την πολιορκία! Παρόλα αυτά δεν παραδόθηκαν στον εχθρό. Και δεν παραδόθηκαν ούτε όταν οι κόκκινοι απήγαγαν από το Τολέδο τον υιό του συνταγματάρχου, Λουδοβίκο Μοσκαρντώ, για να τον αναγκάσουν σε παράδοση του φρουρίου (το άτυχο παιδί δολοφονήθηκε στις 27 Ιουλίου 1936). Λίγο καιρό αργότερα, στις 20 Νοεμβρίου, δολοφονείται από τους «δημοκρατικούς», στο προαύλιο των φυλακών του Αλικάντε, ο δεσμώτης αρχηγός της Φάλαγγας,  Χοσέ Αντόνιο και ακολουθεί η σφαγή 600 εθνικιστών πολιτικών κρατουμένων στις φυλακές της Μαδρίτης.

Η αντιχριστιανική μανία των «δημοκρατικών»

Αξιοσημείωτες είναι οι λυσσαλέες διώξεις της Εκκλησίας, από τους λεγομένους «δημοκρατικούς». Οι αναρχομαρξιστές δήμευσαν την εκκλησιαστική περιουσία, δολοφόνησαν πολλές χιλιάδες ιερωμένων, έκαψαν ναούς και μοναστήρια, κι έφτασαν στο σημείο να πυροβολούν παρατεταγμένοι σε γραμμή εκτελεστικού αποσπάσματος αγάλματα του Χριστού (είναι γνωστή η φωτογραφία που απεικονίζει την φοβερή αυτή στιγμή…)! Αναφέρει σχετικώς ο Γκαίμπελς, εν έτει 1937, στο βιβλίο του «Η αλήθεια για τον ισπανικό εμφύλιο»: «Κατ’ αριθμούς αναμφισβητήτους, βασιζομένους επί καθαρώς μπολσεβικικών στατιστικών, εις την Ισπανίανεφονεύθησαν μέχρι της 2ας Φεβρουαρίου 1937 περίπου 17.000 ιερείς και μοναχοί, ως και 11 επίσκοποι. Η αναλογία των φονευθέντων ιερέων ανέρχεται, κατά μέσον όρον των διαφόρων επισκοπών, εις το 40%, εις ορισμένας μάλιστα επισκοπάς μέχρις το 80% του υπάρχοντος κλήρου. Εις την Ισπανίαν υπήρχαν προ του εμφυλίου πολέμου 71.353 ναοί, παρεκκλήσια και μοναστήρια. Εξ’ αυτών κατεστράφησαν άνω των 20.000, εν Μαδρίτη 2.201. Εις Βαρκελώνην, από τους άλλοτε υπάρχοντας 1.778 ναούς, μόνον ο καθεδρικός ναός υφίσταται σήμερον ανέπαφος». Αξίζει να σημειωθεί, ότι η Καθολική Εκκλησία της Ισπανίας αγιοποίησε εκατοντάδες σφαγιασθέντες υπό των αναρχοκομμουνιστών, ως «μάρτυρες του εικοστού αιώνος».

Κόκκινη τρομοκρατία και κατά των… συντρόφων

Ένα άλλο σημείο που πρέπει να επισημάνουμε, ήταν η εξαπόλυση καθεστώτος κόκκινης τρομοκρατίας, εις βάρος όλων των μη κομμουνιστών, ακόμα και των άλλων αριστερών συντρόφων τους, με την επίβλεψη και καθοδήγηση της σοβιετικής N.K.V.D. Έτσι, κυρίως εντός του 1937, πολυάριθμοι σοσιαλιστές, τροτσκιστές, αναρχικοί κ.λπ. πλήρωσαν με το αίμα τους την μη πλήρη ταύτισή τους με τον σοβιετικού τύπου κομμουνισμό. Αλλά, και οι Ισπανοί κομμουνιστές, δεν είχαν καλύτερη τύχη στο τέλος. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες του ηγετικού στελέχους του Κ.Κ. Ισπανίας «Ελ Καμπεσίνο» – «Ο Αγρότης» (κατά κόσμονΒαλεντίνΓκονθάλες), που κατέφυγε στην ΕΣΣΔ μετά την ήττα των κομμουνιστών, για να εξοριστεί σύντομα στο Ουζμπεκιστάν και στην Σιβηρία και να καταφέρει τελικώς το 1948 να διαφύγει στην Δύση μέσω Ιράν, από τους 3.961 Ισπανούς πρόσφυγες που κατέφυγαν στην ΕΣΣΔ, μόνο οι 1.500 κατάφεραν να επιζήσουν και να επιστρέψουν κάποια στιγμή στην πατρίδα τους. Οι υπόλοιποι άφησαν τα κόκαλά τους στην «πατρίδα των εργατών όλου του κόσμου». Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα… Την ίδια κακή τύχη είχαν και χιλιάδες παιδιά ηλικίας πέντε έως δώδεκα ετών που κατά την διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου είχαν απαχθεί από τις οικογένειές τους και σταλεί στην ΕΣΣΔ (έγινε και στην Ισπανία «Παιδομάζωμα»!). Μόνο 534 απ’ αυτά τα παιδιά επέστρεψαν στην πατρίδα τους, το 1956. Τα υπόλοιπα έγιναν θυσία στον σταλινικό Μολώχ!