ΤΙΜΗ ΜΑΣ, Η ΔΥΝΑΜΗ

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Η νίκη του Εμμανουέλ Μακρόν στις Γαλλικές Προεδρικές εκλογές, πριν από έναν περίπου χρόνο, έκανε της γης τους φιλελεύθερους να ανατριχιάσουν από δέος για την νεκρανάσταση, όπως νόμιζαν, της ξεπεσμένης γαλλικής πολιτικής η οποία φέρνει διαπιστωμένα εξελίξεις στην Ελλάδα. Τι Μακρόνης, τι Κούλης, σκέφτηκε η καθ’ ημάς Φιλελέ-δεξιά και έχτισε ε­πί χάρτου παλάτια με πολλαπλάσια βε-σέ, διότι από τον καιρό που φτιαχνόταν ακόμη ο κόσμος, και ο γιος τεμάχιζε τα αχαμνά του πατέρα για να πάρει την εξουσία, το Νέο μακελεύει το Παλιό.

Στην εμβληματική όμως, περίπτωση της Αμερικής, το Νέο ήταν το Παλιό. Η εκλογή Τραμπ σήμανε για τους αναλυτές των κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων ότι η εξάπλωση των «Λαϊκιστών» (όπως αποκαλούν όποιον πολιτικό εκφράζει τις εδραίες πεποιθή­σεις του έθνους του), έφθασε το ζενίθ της, επομένως από εδώ και πέρα τα εθνικιστικά κινήματα θα υποχωρήσουν. Φευ! Όσο το Σύ­στημα επιχειρεί να δαιμονοποιήσει τους Εθνικιστές πολιτικούς, από τον Ντόναλντ Τραμπ ως τον Νίκο Μιχαλολιάκο, το επικοινω- νιακό χάρισμά τους το οποίο βασίζεται κυρίως στην ειλικρίνειά τους στην επαφή με τους συμπατριώτες τους, περισσεύει ώστε να καταπνίξει τους υβριστές τους. Και εδώ είναι το πιο ωραίο. Όσο υβρίζονται, τόσο ανεβαίνει η δημοτικότητά τους.

Οι αντίπαλοι με τα πήλινα πόδια

Οι αντίπαλοί τους, περιτειχισμένοι με την «αντιφασιστική» ρη­τορική την οποίαν προτάσσουν ως όπλο, ενίοτε κυριολεκτικώς, εναντίον των Εθνικιστών, ώστε να ψαρεύουν στα θολά νερά του μα­ζικά κατασκευασμένου λαϊκού θυμικού, αδυνατούν να αντιλη- φθούν ότι ο μόνος πιθανός τρόπος να τους αντιμετωπίσουν, είναι ως ίσους, αναπτύσσοντας τις πολιτικές που θα αντιπαρατεθούν με τις δικές τους. Μα πού να τις βρουν, καθώς έχουν άπαντες συγκλί­νει προς το Κέντρο; Όσο οι συνασπισμένοι λόγω συμφερόντων εξουσίας και χρήματος«αντιφασίστες» αναλίσκονται σε ύβρεις και αποκλεισμούς, τόσο οι «λαϊκιστές» θα καταλαμβάνουν νέα πολι­τικά εδάφη.

Τα πολιτικοοικονομικά σκάνδαλα τύπου Novartis ευνοούν βε­βαίως την «άνοδο ομάδων στήριξης των πολιτικών άκρων», όπως δια της τεθλασμένης επεσήμανε το πρακτορείο Μπλούμπεργκ, εν­νοώντας την Χρυσή Αυγή, της οποίας ακόμη και το όνομα, οι πα­γκόσμιοι προπαγανδιστές φοβούνται ότι μπορεί να εμπνεύσει και να εξεγείρει τα γκόιμ, γι’ αυτό και αποφεύγουν να το χρησιμοποιή­σουν παρεκτός και είναι να την συκοφαντήσουν.

Ό,τι και να κάνουν, η απόσταση που χωρίζει τους πολιτικούς και τις διεφθαρμένες προνομιούχες ελίτ από τον λαό, ολοένα μεγαλώνει. Όσο δύσκολο είναι στον Έλληνα που υφίσταται τις ληστρικές καπι­ταλιστικές επιδρομές να ταυτιστεί με το ζάπλουτο ζεύγος Μητσοτά- κη που δείχνει εμφανέστατα ότι θέλει να αδειάσει στα χέρια του ένα μπουκάλι Ντετόλ μετά από κάθε χειραψία με τον λαουτζίκο, άλλο τό­σο αχώνευτο του είναι να θέσει ως πρότυπό του τους Καρανίκες.

Εμπρός στον κίνδυνο της ολικής απώλειας εξουσίας, οι πάλαι πο­τέ αντίπαλοι συνασπίζονται συμπήζοντας παράδοξους κυβερνητι­κούς σχηματισμούς καπιταλ-μαρξιστών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο επιβεβαιώνουν τις αιτιάσεις των Εθνικιστών -οι οποίες αποτελούν πεποίθηση του λαού-, πως είναι όλοι τους ίδιοι. Καθίσταται έτσι επείγον το αίτημα για νέες φωνές οι οποίες θα εκφράσουν αυθεντι­κά τον λαό και θα υλοποιήσουν δημιουργικά τους εθνικούς πόθους.

Ένας «Παγκόσμιος» Εθνικισμός

Σε ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά και στην Λατινική Αμερική και στην Ασία ακόμη, οι φωνές που απαιτούν να μπει φραγμός στην ισοπέδωση των εθνικών ταυτοτήτων αποκτούν ολοένα μεγαλύτε­ρη ορμή. Η συγκρότηση ενός ευρωπαϊκής εμπνεύσεως μετώπου εθνοκεντρικών πολιτικών αρχίζει να υλοποιείται με την πρόσκλη­ση δύο εκπροσώπων του ευρέως αντιληπτού Ευρωπαϊκού Εθνικι­σμού, του Νάιτζελ Φάρατζ και της Μαριόν Μαρεσάλ Λε Πεν στο ετήσιο συνέδριο των Ρεπουμπλικάνων στην Ουάσινγκτον.

Όμως, για να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, εάν απέναντι στην Νέα Τάξη προτάξουμε την επαινετή, ηρωική πλην απέλπιδα αντίδραση που χαρακτηρίζει τους Εθνικιστές σε πολλές εκφάνσεις της τρέχουσας ιδεολογικοπολιτικής αντιλήψεώς τους, θα είναι σαν να πιστεύουμε πως θα σταματήσουμε ένα τρένο που έρ­χεται ολοταχώς καταπάνω στους σιδηροδέσμιους στις ράγες λαούς μας, σηκώνοντας το χέρι μας χωρίς να είμαστε Σταθμάρχες. Ή, ακόμη χειρότερα, και ίσως κοντύτερα στην πραγματικότητα, γνω­ρίζοντας ότι δεν θα μπορέσουμε να το επιτύχουμε με τον τρόπο αυ­τό, αλλά μη έχοντας την θέληση και την επιμονή να εργαστούμε σοβαρά και με ζήλο, για να σκεφτούμε, να δημιουργήσουμε και να εφαρμόσουμε μιαν εναλλακτική.

Εάν είναι, λοιπόν, να αντιμετωπίσουμε το μηχανικό τέρας, θα πρέπει να φτιάξουμε ένα εργαλείο είτε ισχυρότερο, που θα μπορέ­σει να συγκρουστεί μαζί του, είτε εξυπνότερο, που θα λασκάρει αρ­κετά από τα μπουλόνια ώστε το τρένο να βγει από τις ρόγες.

Πώς θα προστατέψουμε την Ταυτότητά μας;

Κοινός δεσμός όλων όσων σήμερα αποκαλούνται Λαϊκιστές, Δεξιοί Ριζοσπάστες (όχι βεβαίως ριζοσπάστες ως προς τις Εθνι­κές ρίζες, αλλά προς τις ρίζες του σαθρού πολιτικού συστήματος και του ψευτοδεξιού συνονθυλεύματος) ή και «φασίστες» ακόμη, από τους αντιπάλους τους, είναι η ενεργητική επιθυμία να προστα­τέψουν την Εθνική Ταυτότητα, την Διαφορετικότητα η οποία κα­θιστά τα Έθνη μας, τον πλούτο της Γης. Η προστασία όμως της Ταυτότητάς μας δεν εξασφαλίζεται παρά μόνον εάν Ταυτότητα και Εξουσία συμπέσουν. Εάν το μέλλον μας δεν ενταχθεί σε ένα όραμα και σχέδιο εξουσίας, η εναλλακτική μας θα είναι η δημιουρ­γία «Γ αλατικών χωριών» εντός των οποίων θα επιχειρήσουμε να διαφυλάξουμε την Εθνική μας Μνήμη, τον Πολιτισμό μας και την Βιολογική μας Ταυτότητα. Είδαμε όμως ποιο αποτέλεσμα είχε η εφαρμογή αυτής της λύσης στους θύλακες των Ινδιάνων στις ΗΠΑ. Κατέληξαν παρίες, αλκοολικοί και ναρκομανείς, εξαρτημέ­νοι από τα κοινωνικά επιδόματα, σκιές του παρελθόντος τους πά­νω στην ίδια τους την γη. Αυτή είναι μια λύση για την οποία θα πρέπει να εργαζόμαστε, αλλά ως έσχατη επιλογή.

Γιατί στο μεταξύ, το παγκόσμιο και ιδιαιτέρως το Ευρωπαϊκό ρεύμα μας δείχνει τον δρόμο της Νίκης, με προεξάρχουσα χρονι­κά και συμβολικά την Χρυσή Αυγή της Ελλάδος. Τον δρόμο προς μια Ελλάδα ισχυρή, μέσα σε μια Ευρώπη των Εθνών, η οποία θα εξασφαλίζει την ισχύ, την ελευθερία και την υπεροχή έναντι των εξωτερικών απειλών που ήδη αντιμετωπίζει.

Η Δεξιά σκέψη την οποίαν έχει ανάγκη ο Ευρωπαίος Άνθρω­πος για να επιβιώσει είναι, όπως πρόσφατα σημειώσαμε εδώ, γέν­νημα του Ελληνικού νοός. Το μήνυμα πρέπει να είναι σαφές και καίριο. Θα σώσουμε τις Πατρίδες μας, παίρνοντας την δύναμη για τις αποφάσεις που μας αφορούν στα χέρια μας. Θα σώσουμε τον πολιτισμό μας δημιουργώντας ένα ισχυρό νέο Αύριο.

Ο «Τραμπ πριν τον Τραμπ» Μπερλουσκόνι και οι Ιταλοί Εθνικιστές

Λίγο πριν τις ιταλικές εκλογές, οι «προοδευτικοί» προσπαθούν με κάθε τρόπο να σπιλώσουν τους Ιταλούς Εθνικιστές, βάζοντάς τους κάτω από την ορολογία-κουβέρτα του «φασισμού» και εξαπολύοντας επιθέσεις εναντίον τους, συχνά αιματηρές.

Όμως, πριν από μερικές μέρες αθωώθηκαν οριστικά Ιταλοί Εθνικιστές οι οποίοι κατά την διάρκεια τελετής του 2014 για τους Εθνικιστές θύματα των κομμουνιστών την περίοδο 1975-6, έκα­ναν τον «Ρωμαϊκό χαιρετισμό».

Στο σκεπτικό της απόφασης, το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστή­ριο απεφάνθη ότι δεν είναι έγκλημα να είσαι Φασίστας, να συνα­θροίζεσαι και να διακηρύττεις την Φασιστική ιδεολογία, εφόσον δεν προβαίνεις σε πράξεις βίας με σκοπό την επανίδρυση του πα­λαιού καθεστώτος, καθώς το Σύνταγμα προστατεύει την ελευθε­ρία σκέψης και έκφρασης.

Η απόφαση του Ιταλικού Δικαστηρίου είναι ένας καθρέφτης της ισχύος του Εθνικιστικού ρεύματος στην γείτονα χώρα. Ενός ρεύματος που δεν θα υπήρχε εάν οι Ιταλοί αναζητούσαν εθνικούς θύλακες για να κρυφτούν, αντί να διεκδικήσουν, όπως κάνουν τώ­ρα, την εξουσία.

H γνωστή μας από την άνευ όρων στήριξη στην Χρυσή Αυ­γή και στον χειμαζόμενο από τα μνημόνια Ελληνικό Λαό, Κάζα Πάουντ, η φιλική μας Λέγκα του Βορά του Ματέο Σαλβίνι, οι Φρατέλι ντ’ Ιτάλια με την Τζόρτζια Μελόνι, πνευματικό παιδί της κληρονομιάς του Αλμιράντε, συνασπισμένοι μαζί με τον γερόλυ­κο, στα 81 του, Σίλβιο Μπερλουσκόνι της Φόρτσα Ιτάλια, βρί­σκονται στα πρόθυρα της εξουσίας με ένα 36%, και με σκοπό να φθάσουν το 40% το οποίο χρειάζονται για να σχηματίσουν κυ­βέρνηση.

Ηδύς ο Αγών, και η Νίκη ηδύτερη

Χωρίς λοιπόν να βάζουμε σε δεύτερη μοίρα την Πίστη και τα Ιδανικά μας, πρέπει να θυμόμαστε ώστε να μην πελαγοδρομούμε, αλλά να κάνουμε οικονομία δυνάμεων και ορθολογική χρήση των μέσων που διαθέτουμε, ότι κανένα ιδανικό δεν θα βρισκόταν στις σκέψεις μας, αν δεν υπήρχαν άνθρωποι πριν από εμάς να το εμπνευστούν ή να το επιλέξουν, να το καλλιεργήσουν και να το δια­δώσουν, ώστε να αγαπηθεί τόσο, που να φθάσει ως εμάς. Τίποτε δεν θα υπήρχε από όσα θαυμάζουμε ως πρότυπα, αν κάποιοι δεν είχαν σηκώσει τα μανίκια τους και δεν είχαν πάρει στα χέρια τους την εξουσία. Έχουμε κάθε λόγο με τον δίκαιο αγώνα μας, να θέ­λουμε και να εργαζόμαστε για να νικήσουμε και να φέρουμε μια νέα, Χρυσή Αυγή για το Έθνος μας. Και γι’ αυτό θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί. Μέχρι την Νίκη.