ΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΞΕΦΤΙΛΕΣ ΤΗΣ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

 

Άρθρο από την εφημερίδα «Χρυσή Αυγή»

Φαίνεται ότι η είδηση θεωρήθηκε… κορυφαία, γι’ αυτό και κρίθηκε σκόπιμο να αναρτηθεί στην επίσημη ιστοσελίδα του πρωθυπουργού (primeminister.gr), συνοδευόμενη μάλιστα και από σχετική φωτογραφία που τόνισε το… κορυφαίο. Ο Τσίπρας συναντήθηκε στο Μαξίμου με την… Μεγαλοοικονόμου, κάνοντας και «βαρυσήμαντη» δήλωση: «Η χώρα βγαίνει από την κρίση με σταθερά βήματα. Είναι θετικό που άνθρωποι κεντρώοι, του πολιτικού κέντρου, στρατεύονται στην μάχη για να βγούμε από την κρίση με την κοινωνία όρθια».

Πρόκειται, φυσικά, για την επιτομή της ξεφτίλας και του ορισμού της έννοιας «λιγούρια της εξουσίας». Το ότι ο αναίσχυντος Τσίπρας επέλεξε να φωνάξει (και) με αυτόν τον τρόπο «ναι, είμαι πολιτικά ξεφτίλας και πεινάλας» (Θα μπορούσε άνετα να μην κάνει αυτή την συνάντηση. Άλλωστε η Μεγαλοοικονόμου δεν ήταν σε θέση να του την επιβάλει) δεν είναι καθόλου τυχαίο. Στέλνει (το σχετικό) μήνυμα και σε άλλους βουλευτές, περισσότερο ή λιγότερο πρόθυμους να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Μεγαλοοικονόμου. Το μήνυμα, όμως, αυτό αφορά και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, με τις όποιες «μουρμούρες» στο εσωτερικό του. Το περιεχόμενό του είναι ότι πρέπει να συνειδητοποιήσουν όλοι τους ότι η διατήρηση της εξουσίας απαιτεί να βουτηχτούν βαθιά μέσα στον λάκκο με τις ακαθαρσίες.

Επί τη ευκαιρία, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που εκλέχτηκαν με λίστα στις 20 Σεπτεμβρίου 2015, έδωσαν «λόγο τιμής» ότι δεν θα φέρουν εμπόδια στην κυβέρνηση, καθώς στον βαθμό που διαφωνούν θα παραιτούνται αποδίδοντας την έδρα που κατείχαν στο κόμμα. Μέχρι στιγμής, το έπραξαν δύο (Σακελλαρίδης και Κατριβάνου), με τον ΣΥΡΙΖΑ να επαινεί την πράξη τους ως «στάση αρχών». Προφανώς, πρόκειται για «αρχές» που εφαρμόζονται «α λα καρτ». Ισχύουν στο ακέραιο για τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, όχι όμως για τους βουλευτές των άλλων κομμάτων, οι οποίοι έχουν το ελεύθερο «να πουλήσουν» το πολιτικό «τομάρι» τους…

Εννοείται ότι όλο αυτό το σκηνικό φανερώνει μια άθλια διαδικασία, στην οποία δεν υπάρχει ίχνος αληθινών αρχών, αλλά μόνο μια εμπορικού τύπου χυδαία αγοραπωλησία. Η περίπτωση της Μεγαλοοικονόμου βοηθάει να γίνει αυτό καλύτερα κατανοητό (λόγω της… προσωπικότητας της μεταγραφείσας), όμως δεν είναι καλύτεροι όλοι οι υπόλοιποι που ακολούθησαν (και θα ακολουθήσουν) την ίδια διαδικασία. Μπορεί να διαφέρουν στο στιλ, στο φαίνεσθαι, αλλά στην ουσία είναι όλοι ίδιοι και απαράλλαχτοι. Ένα αλισβερίσι στις πλάτες του Ελληνικού Λαού, που ως «κορόιδο» χρυσοπληρώνει όλον αυτόν τον συρφετό.

Η πολιτική κρίση των τελευταίων ετών μας έδωσε την ευκαιρία να δούμε και αυτές τις θλιβερές όψεις της (εξίσου θλιβερής) συστημικής πολιτικής, τις οποίες στο παρελθόν είχαν την δυνατότητα να κρύβουν πίσω από βαρύγδουπες και ηχηρές ταμπέλες όπως «κόμματα αρχών», «ιδεολογικές διαφορές», «πολιτική συνέπεια» και άλλα παρόμοια.

Καθώς εντός του «Συνταγματικού τόξου» εξαφανίστηκε η ψευδεπίγραφη αντίθεση «μνημονιακοί – αντιμνημονιακοί», έμεινε μόνο ο στυγνός επαγγελματισμός της συστημικής πολιτικής, τον οποίο ασκούν κόμματα και άτομα, ανεξαρτήτως από το αν βρίσκονται στην κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση. Και με την απύθμενη υποκρισία που τους χαρακτηρίζει, συνεχίζουν να μιλούν για «ήθος» και «εντιμότητα»…