ΛΑΪΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ: ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ «ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ» ΚΑΙ «ΓΚΡΙΖΕΣ ΖΩΝΕΣ»

Γράφει ο Αρτέμης Ματθαιόπουλος

Η εποχή που διανύουμε χαρακτηρίζεται από μία βαθύτατη αξιακή κρίση, η οποία εν τέλει άγγιξε και το κυρίαρχο ιδεολογικό ρεύμα που εκφράζει το καθεστώς και οι δυνάμεις του. Αποτέλεσμα αυτού η σύγχυση που προκαλείται από την ευκολία με την οποία το σύστημα μπορεί σήμερα να εκφράζει και να εκμεταλλεύεται ταυτόχρονα αντίπαλες ιδεολογίες, τις οποίες επικαλείται κατά το δοκούν και χρησιμοποιεί προς όφελος του. Με πιο απλά λόγια, όσο εύκολα μπορεί η εξουσία να μειώνει και να διώκει τον πατριωτισμό, άλλο τόσο εύκολα μπορεί να υποδύεται την μοναδική και γνήσια πατριωτική δύναμη και αυτό είναι το θέμα που θα σχολιάσουμε σε αυτό το άρθρο, με αφορμή την συμπλήρωση 22 ετών από την δολοφονία των τριών Ηρώων του Πολεμικού μας Ναυτικού πάνω από την βραχονησίδα των Ιμίων.

Αυταπόδεικτο είναι ότι το μνημονιακό καθεστώς εκφράζει μέσω της κυβέρνησης την καταστολή απέναντι σε κάθε πατριωτική έκφραση και αίσθημα. Η επιτυχία του συλλαλητηρίου για την ελληνικότητα της Μακεδονίας που διεξήχθη στην Θεσσαλονίκη την περασμένη εβδομάδα βοήθησε -μεταξύ άλλων- στο να αναδειχθεί αυτή η κρυφή κυβερνητική παράμετρος και αποκάλυψε τις πραγματικές προθέσεις των κυβερνώντων και την επιζήμια στάση τους απέναντι στα κρίσιμα εθνικά ζητήματα. Όσο όμως το κυβερνών κόμμα της αριστεράς θεωρεί καθήκον του να περιθωριοποιεί και να ποινικοποιεί τον εθνικισμό, άλλο τόσο το έτερο κόμμα της συγκυβέρνησης θεωρεί εξίσου σκόπιμο (ή ορθότερα, κομματική αποστολή του) να εγκλωβίζει, παριστάνοντας το πατριωτικό, στις τάξεις του τους δυσαρεστημένους από την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ.

Ποιου είδους πατριωτισμό εκφράζει το κόμμα των ΑΝΕΛ και πόσο άδολος είναι αυτός ο πατριωτισμός μπορούμε εύκολα να το αντιληφθούμε εάν ανατρέξουμε στην ειδησεογραφία των τελευταίων ημερών σχετικά με την πρόθεση του προέδρου του κόμματος και υπουργού Εθνικής Άμυνας να καταθέσει στεφάνι στα Ίμια, η οποία τελικά πραγματοποιήθηκε κακήν-κακώς εξαιτίας της παρουσίας και ενόχλησης από τουρκικά πολεμικά πλοία: τον πατριωτισμό της υποτέλειας, τον πατριωτισμό που χρησιμεύει ως άλλοθι για απραξία και αδιαφορία, τον «καθώς πρέπει» πατριωτισμό που απέχει από «ακρότητες» και εκπροσωπεί εκείνους που μπορούν να δικαιολογήσουν με «εθνικό φρόνημα» κάθε πράξη εθνικής μειοδοσίας και προδοσία.

Ένας πατριωτισμός παντελώς ακίνδυνος για το καθεστώς, αφού προέρχεται και χρησιμοποιείται από το ίδιο το σύστημα και που -στην συγκεκριμένη περίπτωση- εκπροσωπείται από έναν άνθρωπο ο οποίος αποδέχεται την συρρίκνωση των συνόρων, το ξεπούλημα των ιστορικών και εδαφικών κεκτημένων και την εξεύρεση χρυσών τομών και αποδεκτών λύσεων με κράτη που αποτελούν απειλή για την Ελλάδα με αντάλλαγμα λίγη περισσότερη ασφάλεια και την εξάντληση μιας πλήρους κυβερνητικής θητείας.

Με αυτό το φθηνό τέχνασμα το σύστημα ελπίζει στην επιβίωση του και με αυτές τις πρακτικές απάτριδες και «πατριώτες» συνυπάρχουν αρμονικά κάτω από την ίδια στέγη. Μόνο αν εκφράζουν την ίδια φιλοσοφία θα εξασφαλίσουν την πολιτική τους επιβίωση: την φιλοσοφία των «κόκκινων γραμμών» αλλά και των «γκρίζων ζωνών», την ποινικοποίηση και στιγματισμό του εθνικισμού αλλά και τις ελεγχόμενες και ακίνδυνες πατριωτικές εξάρσεις, την υποτέλεια αλλά και την «επανάσταση», την υποδούλωση στις ξένες δυνάμεις αλλά και την εθνικά ωφέλιμη διαπραγμάτευση, τον εθνικά επιζήμιο δρόμο της ιστορικής διαστρέβλωσης αλλά και την ρήξη με τους ισχυρούς που «γράφει ιστορία».

Όμως, απέναντι σε όλους αυτούς στέκει όρθια μία ασυμβίβαστη δύναμη που θα γκρεμίσει τα σχέδια τους και που με τον αγώνα της έχει εκθέσει και αποκαλύψει ως εξίσου επικίνδυνους τόσο τους ανθέλληνες της αριστεράς, όσο και τους πατριώτες και νεοφιλελεύθερους της δεξιάς.