ΛΑΪΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ Ή ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ

Γράφει ο Κίμων Ρωμανός 

Η ιστορική πορεία ενός Έθνους, που για εμάς τους Εθνικιστές αποτελεί την ενσυνείδητη Φυλή, ορίζει και τη μοίρα των γενεών του στο χτες, στο σήμερα και στο αύριο. Το Έθνος δεν είναι τίποτε άλλο από το Αιμάτινο Ποτάμι που ακολουθεί τον ρου της ιστορίας του.

Το Ελληνικό Έθνος δεν χαρακτηρίζεται μόνο από την Ιστορία χιλιετιών του, αντίθετα η Ελληνική Ιστορία χαρακτηρίζει όλη την Ευρωπαϊκή, αλλά και την Παγκόσμια Ιστορία. Ο ηρωισμός, η προάσπιση της Εθνικής Ελευθερίας, οι θυσίες υπέρ Πατρίδος, η ανδρειοσύνη των πολεμιστών της Ελληνικής Φυλής, έχουν γίνει πρότυπα και φωτεινοί φάροι, εμπνέοντας καλλιτέχνες και φιλοσόφους όλων των εθνών. Οι πολεμιστές μας κοιτώντας κατάματα την Αρετή, γύριζαν την πλάτη στο θάνατο και, ξεπερνώντας τα ανθρώπινα, προσέγγιζαν το υπερφυσικό και το αδύνατο. Προσδιόρισαν τα μέγιστα στη λεβεντιά, στην αυταπάρνηση και στην αυτοθυσία. Και το σημαντικότερο όλων είναι ότι οι Έλληνες Ήρωες διαδέχονταν προηγούμενες ηρωικές μορφές και εμπνέονταν από αυτές. Ο Αχιλλέας θαύμαζε το μυθικό Ηρακλή, ο Μέγιστος Αλέξανδρος τον Αχιλλέα, οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες εμπνεύστηκαν από τη μεγαλοσύνη και το έργο του Μακεδόνα Στρατηλάτη και αυτή η αλληλουχία στο χρόνο, είναι η μέγιστη απόδειξη της Φυλετικής και της Πολιτισμικής μας συνέχειας, απόδειξη προφανής, που παράλληλα επιβεβαιώνει τη βιολογική και γονιδιακή μας συνέχεια.

Περιγράφοντας την Πολεμική Αρετή των Ελλήνων και την αδιαμφισβήτητη πολιτιστική υπεροχή της Φυλής μας, πρόδηλα προκύπτει το ερώτημα, ποιοι από τους σημερινούς κατοίκους της σκλαβωμένης Πατρίδας μας, δικαιούνται να θεωρούν εαυτούς, απογόνους και συνεχιστές της Ιστορίας μας; Ποιοι άραγε, από τους σύγχρονους ελληνόφωνους δικαιούνται να φέρουν τον τιμητικό, φυλετικό προσδιορισμό του Έλληνα;

Μήπως οι προσκυνημένοι οφικιάλιοι, διαφόρων αποχρώσεων, του μεταπολιτευτικού πολιτικού (sic), (υπο)συστήματος; Μήπως οι βολεμένοι, μέχρι χθες, ψηφοφόροι τους, που σήμερα στενάζουν κάτω από τη μνημονιακή μπότα των ξένων επικυρίαρχων; Αυτοί που απλά μεμψιμοιρούν, αλλά εξακολουθούν να αδρανούν και απλά διαμαρτύρονται και επαναλαμβάνονται καθημερινά, ως γνήσιοι αυτόχειρες;

Η απάντηση προκύπτει αβίαστα, ΟΧΙ και πάλι ΟΧΙ και βέβαια ΟΧΙ.

Δεν δικαιούνται και δεν μπορούν, οι παραπάνω ελληνόφωνοι, να διεκδικούν τον Τιμητικό προσδιορισμό του Έλληνα. Δεν δικαιούνται, γιατί απλά δεν το αξίζουν!

Μετά από δέκα χρόνια μνημόνια και εκχώρηση Εθνικής κυριαρχίας με τη μεταπολιτευτική ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ στους ξένους αφέντες να φτάνει στην κορύφωσή της, ποιος άραγε από τους πολιτικούς ταγούς και τους υποστηρικτές τους, δικαιούται να το διεκδικεί;

ΚΑΝΕΝΑΣ τους!!!

Οι μόνοι κι ας φανεί «ρατσιστικό», που δικαιούνται να θεωρούν εαυτούς, συνεχιστές της Ελληνικής πολιτιστικής υπεροχής, οι μόνοι που δικαιούνται να ισχυρίζονται ότι αγωνίζονται περί Αρετής, είναι όσοι επιλέγουν σήμερα να αντιστέκονται και να μάχονται ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ. Όσοι το επέλεξαν από τα νιάτα τους, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ή και νωρίτερα και συνεχίζουν έως σήμερα στην πρώτη γραμμή, αλλά και όσοι εμπνεύστηκαν από τον αγώνα τους και στρατεύθηκαν στις τάξεις του Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος. Όσοι αποδεικνύουν ότι ο σημερινός υπέρ πάντων αγώνας είναι αυτός που γίνεται για Πατρίδα, Πίστη και Ελευθερία. Ενάντια στο ξεπούλημα της Ιερής μας γης, ενάντια στους ξένους επικυρίαρχους και στους ντόπιους υποτακτικούς τους.

Ενάντια στην σημερινή υποτέλεια, το Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα και η πολιτική του έκφραση, Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, προκύπτει ως η ΜΟΝΗ σωτήρια επιλογή για την Πατρίδα και το Λαό μας, επιλογή για τη συνέχιση της Αιώνιας Ιστορίας μας και προπάντων, για το ελπιδοφόρο μέλλον του Ελληνισμού.

Ζήτω η ΝΙΚΗ!