Ο ΑΚΡΟΒΑΤΗΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

Γράφει ο Νικόλαος Παπαδιονυσίου

Από το 2013 το επαναλαμβάναμε συχνά με τον φόβο να γίνουμε κοινότυποι, ότι μια μελλοντική αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα, σε σχέση με τις κυβερνήσεις της αστικής δημοκρατίας, απλά και μόνο θα αποτελούσε την άλλη όψη του ιδίου νομίσματος. Ο κύριος Τσίπρας άμα τη ανόδω των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ και της εμφάνισης σοβαρών προοπτικών και πιθανοτήτων για την ανάληψη της εξουσίας ναι μεν διατήρησε το επαναστατικό και αντιδραστικό προσωπείο του, ναι μεν συνέχισε τις υπερφίαλες δηλώσεις του ενάντια στο διεθνές κεφάλαιο, διαφημίζοντας  την κοινωνική δικαιοσύνη που επρόκειτο να εφαρμόσει ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση, αλλά συγχρόνως άρχισε -όχι και τόσο διακριτικά- να συσφίγγει τις σχέσεις και τις επαφές  του με όλους αυτούς που μέμφονταν και κατηγορούσε ως αξιωματική αντιπολίτευση. Ήτοι με τους ευρωπαίους κεφαλαιοκράτες (όπως πρότινος τους αποκαλούσε) συμμετέχοντας σε Σαββατοκύριακα χλιδής στην λίμνη του Κόμο, αλλά και με τους εκπροσώπους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου με επισκέψεις στις ιμπεριαλιστικές (όπως πρότινος τις αποκαλούσε) ΗΠΑ, με ομιλίες στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και στο Πανεπιστήμιο του Τέξας. Ο άνθρωπος λοιπόν αρχής εξαρχής έδωσε άνευ αιδούς φαεινά δείγματα του τι επρόκειτο να πράξει μόλις αναλάμβανε την εξουσία, αλλά κυρίως απέδειξε το πόσο διαφθείρει και αλλοιώνει η ξαφνική απόκτηση εξουσίας ένα φιλόδοξο και φίλαρχο άτομο με ακραίες τάσεις βερμπαλισμού. Είχαμε λοιπόν κατ’ επανάληψη αναφέρει ότι αν η αστική δημοκρατία με την πειθήνια και δουλοπρεπή στάση της απέναντι στους Ευρωπαίους δανειστές, οδήγησε την Χώρα σε εργασιακό Μεσαίωνα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα την οδηγούσε στη Λίθινη εποχή. Μάλλον δεν διαψευστήκαμε. Ό «επαναστάτης» Τσίπρας με τις μεγαλόστομες υποσχέσεις για μειώσεις φορολογίας, για κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, για επαναφορά των μισθών και των συντάξεων στα επίπεδα του 2007, για τις οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της Χώρας, για την μονομερή καταγγελία των δανειακών συμβάσεων και πολύ πιθανά για το άνοιγμα των ουρανών και τη ρίψη χρυσών λιρών, αποδείχθηκε πιο δουλοπρεπής και πιο πειθήνιο όργανο των δανειστών από όλους τους προκατόχους του. Ο άνθρωπος από τους πρώτους κιόλας μήνες στηρίχθηκε πάνω σε μια γενικευμένη ψευδαίσθηση αντίστασης στις απαιτήσεις των Ευρωπαίων και σε μια απόλυτη παραπλάνηση του Λαού. Στους πρώτους κιόλας μήνες της «βασιλείας» του κατέπνιξε την εσωτερική αντιπολίτευση του κόμματος του στέλνοντας τους σκληροπυρηνικούς στο πυρ το εξώτερο. Αποκεφάλισε τον υπουργό Οικονομικών καθηγητή κύριο Γιάνη Βαρουφάκη, επειδή έντιμα προσπάθησε να υλοποιήσει τις προεκλογικές εξαγγελίες του πρωθυπουργού, αντιδρώντας και μην υποχωρώντας στις απαιτήσεις του Eurogroup και τέλος με ένα επιτελείο πρώην αέργων, τροφίμων των φοιτητικών αμφιθεάτρων, συνοδοιπόρων τρομοκρατών και showgirls, τους οποίους τοποθέτησε σε νευραλγικές θέσεις με παχυλές αποδοχές, κατέληξε στο σήμερα ως το αγαπημένο παιδί και ο πιο συνειδητός θεράπων της Ευρώπης. Αυτό φυσικά δεν το υποστηρίζουμε μόνο εμείς, αλλά και η εφημερίδα  Suddeutsche Zeitung η οποία σε άρθρο της με τίτλο  «Το τίμημα της ελευθερίας» χαρακτηρίζει τον κύριο Τσίπρα ως μετρ της πολιτικής ακροβασίας. Ως έναν αγγελιοφόρο μιας νέας εποχής που θα ξεκινήσει από το καλοκαίρι, όπου η Ελλάδα θα ανακτήσει ξανά την κυριαρχία της. Αυτό όμως είναι ψεύδος  αφού ο δανεισμός και οι υπογραφείσες και από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ συμβάσεις –αυτές που προεκλογικά θα έσχιζε- την κρατούν οικονομικά υποτελή, σαν κράτος με ξένη διοίκηση έως το 2060. Επίσης η εφημερίδα επισημαίνει ότι οι σκληρές περικοπές που έγιναν από το 2008 σύμφωνα με τις εντολές των δανειστών δεν θα ήταν αποδεκτές από κανένα ανεξάρτητο στον κόσμο κράτος. Τέλος επισημαίνει ότι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, ο πάλαι ποτέ επαναστάτης, υλοποιεί τις οδηγίες των δανειστών με μεγαλύτερη συνέπεια από όλους τους προκατόχους του. Όπως δήλωσε και ο πρώην επικεφαλής του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ με τον Τσίπρα και τον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο «σχεδόν όλα έγιναν πιο εύκολα».

Θα επανέλθουμε ξανά στο παρελθόν και θα αναφέρουμε ότι τότε προ του 2015 και την ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ, είχαμε επισημάνει ότι για τους Ευρωπαίους η πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα ήταν αναγκαία και επιτακτική προκειμένου να εκτονωθεί το σφοδρό λαϊκό μένος και η αγανάκτηση που είχαν προκαλέσει οι οικονομικές αντιλαϊκές πολιτικές που εφάρμοζαν οι ξενόδουλες αστικές κυβερνήσεις από το 2008 και μετά. Η μόνη λύση ήταν η ανανέωση της ελπίδας και η υπόσχεση ενός ευοίωνου μέλλοντος, μιας γενικευμένης ψευδαίσθησης από ένα νέο πρόσωπο από έναν διαφορετικό πολιτικό χώρο, που θα εμφανίζονταν με τον μανδύα του αντικαπιταλιστή και το προσωπείο του επαναστάτη, αλλά που στην ουσία θα αποτελούσε το απόλυτο όργανο υλοποίησης των οικονομικών απαιτήσεων των δανειστών. Ειλικρινά δεν ξέρουμε αν πρέπει να χαρούμε ή να λυπηθούμε που επαληθευτήκαμε για μια ακόμη φορά.