Η ΠΤΩΣΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΚΕΨΕΩΣ

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας «Εμπρός«, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη «Εγέρθητι»

Ο Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων (1355-1452) υπήρξε ο πλέον πρωτότυπος φιλόσοφος της Ελληνικής Σκέψεως, ο πιο λαμπρός φιλόσοφος που έζησε κατά το δείλι της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ενώ ο Ελληνισμός περιχαρακωνόταν απελπισμένος σε ένα περίκλειστο και εν πολλοίς αυτοκαταστροφικό Βυζάντιο, οι βαρβαρικοί λαοί λεηλατούσαν τις σάρκες του Ελληνισμού φιλοδοξώντας να σφετεριστούν την κληρονομιά της Ελληνικής Σκέψεως, υιοθετώντας ξεδιάντροπα τον τίτλο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους (Sacrum Romanum Imperium Nationis Germanicae). Έναν τίτλο διαδοχής και της συνακόλουθης κυριαρχίας του Ρωμαϊκού Imperium τον οποίον εξακολουθούν να υπερασπίζονται με κάθε κόστος. Εκεί, στην διαμάχη για το στεφάνι της Αυτοκρατορίας, και την έλλειψη ιστορικού βάθους του Ευρωπαϊκού Βορρά απέναντι στον Μεσογειακό Νότο, βρίσκεται και η αιτία των διενέξεων οι οποίες ως σήμερα γίνονται εμφανείς στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Την ώρα που το Βυζάντιο ψυχορραγούσε, στην νότια εσχατιά του Ελληνικού κόσμου, σε εκείνη η οποία έδωσε την πρώτη πραγματική δημοκρατία και όχι την του «ενός ανδρός αρχή», στις δασωμένες ρεματιές της μυθικής Σπάρτης, ο Γεώργιος- Πλήθων έδινε, όπως ο Δον Κιχώτης της Μάντσα, θα πουν κάποιοι, όπως ο Γκρέκο θα πουν άλλοι, τον δικό του φλογισμένο πνευματικά, δομημένο φιλοσοφικά και στοχευμένο πολιτικά, αγώνα του. Σκοπός του, μέσα στο παλιρροϊκό κύμα που απειλούσε να καταπιεί την Αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως, να στήσει ξανά στα πόδια της την μοναδική ελπίδα αναγέννησης του κόσμου όπως τον ψηλάφισε με το πνεύμα του και τον νοστάλγησε με την ψυχή του: την Ελληνική Σκέψη.

Τηρουμένων των αναλογιών, ζούμε σήμερα την εποχή της πτώσεως της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τόσον της Ανατολικής, όσον και της Δυτικής. Μάλιστα, επιδεικνύουμε συλλογικά ως υπήκοοί της την ίδια συμπεριφορά με τους αρχαίους Ρωμαίους. Με όρους σύγχρονους, διάγουμε καθεύδοντες έναν υβριδικό πόλεμο, ο οποίος κατατείνει στην πλήρη κατάργηση των ελευθεριών μας, χωρίς να πέσει ούτε παροιμιώδης ντουφεκιά. Απόρρητο συναλλαγών, τραπεζικών και φορολογικών στοιχείων, έχουν καταπατηθεί, η αρχή της ελεύθερης μετακινήσεως έχει υποταχθεί στους φοροεισπράκτορες των καταχρηστικώς πλέον ονομαζομένων «εθνικών» οδών, και το τελευταίο προπύργιο ελευθερίας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας τείνει δρομαίως να καταργηθεί από «αόρατες» αρχές οι οποίες επιβάλλουν την δικτατορία της «πολιτικής ορθότητας» πολεμώντας και αυτόν ακόμη τον κόσμο των Ιδεών ώστε να καθυποτάξουν ψυχή τε και σώματι τον Άνθρωπο μετατρέποντάς τον σε res.

Καθώς η εισβολή δεν είναι ξαφνική αλλά σταδιακή και κλιμακούμενη, όπως οι Ρωμαίοι έτσι και οι σύγχρονοι Ρωμαίοι-Ευρωέλληνες, προσπαθούν να ζουν ωσάν τίποτε να μην έχει αλλάξει. Οι περισσότεροι ξεγελούν τους εαυτούς τους λέγοντας πως τα πράγματα δεν είναι δα και τόσο τραγικά, και πως εν τέλει δεν θα χρειαστεί να κάνουν δραματικές αλλαγές στην ζωή τους, αλλά κάποιος άλλος θα δώσει την λύση για λογαριασμό τους. Πάντοτε κάποιος δούλος θα σκαλίζει την γη και θα σκουπίζει τις σβουνιές ώστε να απολαμβάνουν αυτοί τα ρωμαϊκά συμπόσιά τους.

Άλλοι, όπως τω καιρώ εκείνω, ο Ιερός Αυγουστίνος, συγκεντρώνονται στην προσμονή του βασιλείου του Θεού. Άλλοι συνεργάζονται με τους Βαρβάρους νομίζοντας πως αυτοί θα εκτιμήσουν την ανωτερότητα του πολιτισμού μας και θα συμβιώσουν συνεργατικά μαζί μας. Κάποιοι άλλοι όμως, πιστεύουν βαθιά μέσα τους πως μπορούν να τους αντισταθούν, όπως έκανε ο «τελευταίος των Ρωμαίων» Φλάβιος Πέτρος Σαββάτιος Ιουστινιανός και η σύνευνή του, Θεοδώρα. Πολλοί βέβαια πέρασαν σταδιακά και από τις τρεις αντιδράσεις ώσπου να αντιληφθούν πως πράγματι η κίνηση προς τα εμπρός, είναι ο μόνος τρόπος διεξόδου από το φλεγόμενο καταρρέον οικοδόμημα της Αυτοκρατορίας.

Όπως για την Δυτική Αυτοκρατορία των καιρών μας, όπως και για την Ρώμη, έτσι και για την καταρρέουσα Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Πλήθωνος, η καταστροφή είχε αρχίσει σταδιακά, όμως ένας και μοναδικός ήταν ο θεμελιώδης πυλώνας ο οποίος, καταρρέων, συμπαρέσυρε ολόκληρο το εποικοδόμημα. Και αυτός δεν ήταν άλλος από την Ελληνική Σκέψη.

Όπως ο Θρακιώτης (ή κατ’ άλλους Ιλλυριός, αλλά πάντως Έλληνας) Ιουστινιανός, έτσι και ο Πλήθων αποφάσισαν να ανατάξουν τον κόσμο τους στρεφόμενοι στην μοναδική ζώσα πηγή του είδους τους: Την Λογική του Αρχαίου Κόσμου. Ανάμεσα όμως στον Ιουστινιανό και τον Πλήθωνα, μεσολαβεί μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, η οποία αγγίζει το Σήμερα. Μετά από την μακροχρόνια κακοποίηση και εγκατάλειψή της, η Ελληνική Σκέψη είχε εξοριστεί, τον 9ο μ.Χ. αιώνα, στην Βαγδάτη όπου ο Χαλίφης Μααμούν ίδρυσε την Σχολή της Σοφίας. Εμπνευσή του υπήρξε ένα αποσιωπημένο πρόσταγμα του Κορανίου που λέει: «Προχώρα μες στην πίστη σου με το λάβαρο της γνώσεως». Τότε, για καλή της τύχη, ο βυζαντινός αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ’ ζήτησε από τον Χαλίφη της Βαγδάτης να συνάψουν συνθήκη φιλίας και ειρήνης.

Εκείνος δέχθηκε, αλλά του έθεσε ως κύριο όρο να του παραδοθεί ολόκληρη η «αμαρτωλή προίκα» της Ελληνικής Σκέψεως η οποία βρισκόταν κλειδωμένη στα μοναστήρια, καθώς η πλατωνική επιστημολογία και η αριστοτελική κριτική δεν εντάσσονταν στα θεολογικά μέτρα. Την μεταφορά της Ελληνικής Σκέψεως στην Αραβική ανέλαβε ο Αραμένιος Ταμπί Μπεν Κούρρα ο οποίος διηύθυνε την Πλατωνική Σχολή των Καρρών της Μεσοποταμίας. Εκεί το 553 μ.Χ. είχε καταφύγει ο Σιμπλίκιος για να διασώσει τα προσωκρατικά συγγράμματα από την πυρά. Η Σχολή είχε χαραγμένη στην μετώπη της εξώπορτάς της τον στίχο: «Όποιος γνωρίζει την φύση γίνεται ο ίδιος θεός» ( Πυθαγόρεια Χρυσά Έπη 69, 70, 71).

Δύο αιώνες αργότερα πέρασε στην Δύση μέσω της αραβοκρατούμενης Ανδαλουσίας. Αντίθετα από τα όσα συστηματικά προπαγανδίζει η θεολογική μασωνία, εχθρός της Ελληνικής Σκέψεως δεν ήταν ο Αραβικός κόσμος, όπως δεν είναι και τώρα αυτός η αιτία αλλά το όχημα της νέας ισλαμικής εισβολής και της επιχειρούμενης κατάλυσης της Δύσεως. Ο Πλήθων ήταν ο πρώτος ο οποίος συνέλαβε την ιδέα του Ελληνικού Έθνους ως μοναδικού μέσου ανάτασης του σκορπισμένου Ελληνισμού, ακριβώς την στιγμή που διαλυόταν η αυτοκρατορία των Βυζαντινών. Την πολιτική θεωρία του η οποία ανάγεται στις ιδέες της Πολιτείας του Πλάτωνος την δίδαξε στην Φλωρεντία στήνοντας την αναγκαία για την επιβίωση του Κόσμου όπως τον ξέρουμε, γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσεως.

Ομοίως σήμερα, εξαίρεση λαμπρή στην γενικευμένη παρακμή της Δύσεως, αποτελούν τα κινήματα των Εθνικιστών σε όλη την Ευρωπαϊκή ήπειρο. Εάν οι αγώνες τους θα έχουν ως αποτέλεσμα την αντιστροφή του χάους, αν θα το συγκρατήσουν και αν θα καταφέρουν να προετοιμάσουν τους λαούς τους για την μετά κατάρρευσην εποχή, μένει να το δούμε, και πρωτίστως να εργαστούμε για αυτό.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/h-ptwsh-kai-h-anagennhsh-ths-ellhnikhs-skepsews#ixzz529txoAxF