ΙΔΟΥ ΠΟΙΟΥΣ ΚΑΚΟΥΡΓΟΥΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ Η ΨΑΡΡΑ ΤΗΣ ΦΥΛΛΑΔΑΣ ΤΩΝ ΙΩΝ! ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΦΡΙΞΤΕ!

Άρθρο υπό τον τίτλο «Δύο απεργίες πείνας και μια επιλεκτικά σκληρή Δικαιοσύνη», έγραψε στη φυλλάδα των Ιών η… χρυσαυγιτοφάγος Άντα Ψαρρά, υπερασπιζόμενη τους δύο «απεργούς».

Ας δούμε περί ποιων πρόκειται:

Περίπτωση 1η– σχετικά «ελαφριά»:

Για τον Σπύρο Ζολώτα έχουμε γράψει στο παρελθόν.

Ο συγκεκριμένος βαριά καταδικασμένος κρατούμενος είναι ο επονομαζόμενος «Ρομπέν των τραπεζών» που έκανε ληστείες μόνο σε τράπεζες, ενώ συμπεριφερόταν ευγενικά στους πελάτες και τους υπαλλήλους. Σε κάποιες από αυτές τις ληστείες είχε και συνεργούς, ωστόσο το όπλο που πάντα είχε στη ζώνη του δεν το χρησιμοποιούσε ποτέ.

Μοναδική εξαίρεση στην πολύχρονη αναίμακτη δράση του ήταν το 2012, όταν στη διάρκεια μιας ληστείας είχε πυροβολήσει, με αποτέλεσμα μία υπάλληλος να τραυματιστεί στο χέρι…».

 

Περίπτωση 2η και πολύ πιο κραυγαλέα:

«Ο δεύτερος κρατούμενος που επίσης προχωράει σε απεργία πείνας είναι ο Βασίλης Βαρελάς. Ο ίδιος αποφυλακίστηκε το 2016 ύστερα από 15 χρόνια εγκλεισμού…».

Πρόκειται περί εμπόρου ναρκωτικών, «αρχινονού» της νύχτας, ο οποίος συντόνιζε μία σκληρή ομάδα εκβιαστών στην Καλαμάτα, μέσα από τις φυλακές. Αλλά αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά στο πιο φρικτό κακούργημα που διέπραξε…

Το 2011, διέταξε άνθρωπό του να σκοτώσει τον Αλβανό συνεργάτη του Φελίμ Μεζάι, αλλά και το ηλικίας 2,5 χρονών παιδάκι του, το οποίο ο Μεζάι είχε φέρει μαζί του στην μοιραία συνάντηση, προφανώς νομίζοντας πως η παρουσία του, του παρέχει ασφάλεια. Τελικά, ο ανωτέρω πυροβολήθηκε στο πρόσωπο και το παιδάκι σφαγιάστηκε…

Ιδού και η ανατριχιαστική συνομιλία που περιέχεται στην δικογραφία της διπλής δολοφονίας πατέρα και παιδιού, ανάμεσα στον προστατευόμενο «κοινωνικό αγωνιστή» Βαρελά, έναν συνεργάτη του και τον εκτελεστή «Νίκο»:

«- Δ.Β.: Θα είναι και το παιδί του κοντά.

– Β.Β.: Τι λες; Πλάκα μου κάνεις;

– Δ.Β. Τι θα κάνω;

– Β.Β.: Πάρ’ τον τηλέφωνο. Πες του να είναι εκεί σε μια ώρα. Και δε μας ενδιαφέρει το μικρό.

– Δ.Β.: Τι θα το κάνουμε το μικρό;

– Β.Β.: Μη μιλάς στο τηλέφωνο. Ξέρεις τι θα κάνεις. Δώσε μου τον Νίκο…

Β.Β.: Δε μας πειράζει για το μικρό, ρε.

Νίκος: Είναι παιδί, ρε.

Β.Β.: Το προβατάκι δε μας πειράζει, (βρισιά), δε μας πειράζει, ρε.

Νίκος: Τα άλλα που ήταν από πίσω μου έκαναν κλου κλου.

Β.Β. Ποια;

Νίκος: Τα κέρατα (περιπολικά).

Β.Β.: Τυχαίο ήταν.

Νίκος: Τι με βάζεις να κάνω τώρα;

Β.Β.: Τι είναι αυτά που λέτε στο τηλέφωνο. Άσ’ το μην κάνεις τίποτα. Δώσ’ μου τον Β.Δ.

Β.Δ.: Τι να κάνουμε;

Β.Β.: Τίποτα. Τώρα τίποτα. Δεν ξέρεις τι να κάνουμε;

(Σε επόμενη τηλεφωνική επικοινωνία)

Β.Β.: Έλα όλα καλά;

Β.Δ: Όλα καλά.

Β.Β.: Το μπαστούνι να μου φέρεις, την γκλίτσα να εξαφανίσεις από τα πρόβατα, …(ακατάληπτη λέξη) ψοφήσει το προβατάκι…».

(Σημείωση): Το «προβατάκι» που «δε μας ενδιαφέρει» και που «πρέπει να ψοφήσει» είναι το 2.5 ετών παιδάκι που σφαγιάστηκε!

Να τον χαίρεστε τον «απεργό» σας κυρία Ψαρρά!