ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ;

Γράφει ο Νικόλαος Παπαδιονυσίου

Πρώτος μήνας του χειμώνα, πλησιάζουν οι εορτές των Χριστουγέννων και το ομιχλώδες τοπίο δεν λέει ν’ αλλάξει, η γέννηση του Θεανθρώπου δεν πρόκειται να ζεστάνει τις καρδιές μας.

Η Πατρίδα μας, η κοινωνία και η καθημερινότητα μας, είναι σαν μια εξωφρενική και ιλιγγιώδης παράσταση από το «Θέατρο του Παραλόγου» και εμείς απόλυτα έρμαια συρόμενοι πίσω από το άρμα της παρακμής που οδηγείται από τους πολιτικούς των τελευταίων δεκαετιών. Πώς φτάσαμε έως εδώ, πώς οδηγηθήκαμε βήμα – βήμα χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε στην απόλυτη απαξίωση και αθλιότητα; Ποιος και τι έφταιξε;

Μόνο και μόνο με μια ματιά στο σήμερα αρκεί για να αηδιάσουμε ειλικρινά με τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, στέκουμε απόλυτα αδύναμοι και παθητικοί θεατές , υπό την άσκηση διανοητικών και ψυχολογικών πιέσεων προκειμένου να αποδεχτούμε το νοσηρό και εξωφρενικό.

Στην Μυτιλήνη, συνεχίζεται ακόμη η κατάληψη των γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ, από ομάδα Αφγανών οι οποίοι απ’ ότι φαίνεται δεν ικανοποιήθηκαν που δεν τους εγκαταλείψαμε στο μέσο του πελάγους να γίνουν τροφή για τα ψάρια, τους περιμαζέψαμε και τους σιτίζουμε εις βάρος αναξιοπαθούντων Συμπολιτών μας , αλλά απαιτούν με καταλήψεις αρχικά και με οτιδήποτε άλλο κατόπιν να μεταφερθούν στην Αθήνα. Και η κυβέρνηση τους ατενίζει νωθρά, διαπραγματευόμενη με ανθρώπους που είναι παράνομοι αφού αρχής εξ αρχής εισήλθαν λαθραία στην Χώρα, αντί να τους συλλάβει και αυθημερόν να τους οδηγήσει σιδηροδέσμιους στην χώρα τους.

Η Μάνδρα ακόμη μετρά τις πληγές και θρηνεί τους νεκρούς της, θύματα της εγκληματικής αδιαφορίας και της ανικανότητας μιας κυβέρνησης η οποία προσπαθεί να αποποιηθεί της ενοχής και των ευθυνών της, ρίχνοντας το φταίξιμο στους προηγούμενους, μέσω διαπληκτισμών με στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, σχετικά με το ποιος έχει αποδειχθεί μέχρι στιγμής, όχι ικανός και αποτελεσματικός, αλλά λιγότερο ανίκανος ως προς το να προστατεύσει τους Πολίτες από τα στοιχεία της Φύσης.     

Στο κοινοβούλιο συνεχίζεται η λεκτική σύγκρουση μεταξύ αξιωματικής αντιπολίτευσης και κυβέρνησης για την πώληση οπλισμού στην Σαουδική Αραβία, ο ένας φόρος διαδέχεται τον άλλο, το κράτος προσπαθεί ν’ απομυζήσει και τα ελάχιστα εισοδήματα των Ελλήνων Πολιτών, οι πλειστηριασμοί ακινήτων έκαναν την πρεμιέρα τους, εν μέσω  θλαστικών εγκεφαλικών τραυμάτων, δακρυγόνων και χημικών αερίων, η εγκληματικότητα και η διαστροφή έχουν ξεπεράσει κάθε όριο και οι ακροαριστεροί συμμορίτες, ιδεολογικοί συνοδοιπόροι πλείστων κυβερνητικών στελεχών, έχουν θέσει την Αθήνα και την κοινωνία υπό ομηρεία.

Και εδώ γεννάται το ερώτημα. Για όλα αυτά φταίει η οικονομική κρίση;; Ναι θα απαντούσε ο κάθε επιπόλαιος και κίβδηλος αριστεροδιανοούμενος, μέσω της ρηχής και περιορισμένης υλιστικής του θεώρησης, αφού τα πάντα έχουν ως αιτία την κοινωνική ανισότητα.

Όχι αγαπητοί! Η οικονομική κρίση απλά αποτέλεσε τον μοχλό που άνοιξε την καταπακτή του ικριώματος. Όσο και αν σας ξενίζει, η κρίση των αξιών και των ιδεών είναι αυτή που οδήγησε την Ελλάδα στην απόλυτη καταστροφή και στην σημερινή εικόνα ερήμωσης.  Η οικονομική κρίση  απλά ήταν η χαριστική βολή σε όλο το σαθρό οικοδόμημα που για δεκαετίες χτίζονταν στην βάση μιας πυορροούσας κοινωνίας, ψευδούς ευδαιμονισμού και ευημερίας, πλαστών αναγκών, καθώς και αντεστραμμένων προτύπων και συνειδήσεων.

ΟΙ αιτίες λοιπόν πρέπει να αναζητηθούν πίσω στον χρόνο τότε που  η Πατρίδα, η Θρησκεία και η Φυλή  θεωρήθηκαν αναχρονιστικές ιδέες και περιθωριοποιήθηκαν, η συνείδηση της ιστορικής μας κληρονομιάς που με αυτή μεγάλωσαν γενιές Ελλήνων, έγινε αντικείμενο αστεϊσμού και εμπαιγμού και συν τω χρόνω και κάτω από την πνευματική καθοδήγηση και την πλύση εγκεφάλου της ιδιωτικής τηλεόρασης, οι ηρωικοί μας πρόγονοι υποβιβάστηκαν σε γραφικές φιγούρες και την θέση τους κατέλαβαν οι ημίγυμνες κακόφωνες αοιδοί των «hotspots» και οι επαρχιώτες αγαπητικοί των διαφόρων realities, η σοβαρότητα και η ευπρέπεια αντικαταστάθηκαν από την γελοιότητα και την χυδαιότητα και ο κάθε Έλληνας ανακάλυψε τα επώνυμα ενδύματα, τα Cohibas, το πρώτο τραπέζι πίστα, την Μύκονο και την Αράχωβα, το σπορ αυτοκίνητα και το μοιραίο ύφος, τα πάντα φυσικά μέσω εύκολου και γρήγορου τραπεζικού δανεισμού. Έτσι λοιπόν προέκυψαν δεκάδες χιλιάδες ομοιώματα και μιμητές των προβαλλόμενων από το Θέαμα σχεδιασμένων προτύπων, που εν μια νυκτί προσπάθησαν να μιμηθούν τις μοντέλες, τις τραγουδίστριες, τον κάθε εναλλακτικό και περιθωριακό τηλεπαρουσιαστή που ανήγαγε την γελοιότητα και την φαιδρότητα σε  must, καταναλώνοντας τυποποιημένη διασκέδαση και ένα νέο είδος κουλτούρας που κυρίως βασίζονταν στην πνευματική αφομοίωση σκουπιδιών. Έτσι λοιπόν τον Ακαδημαϊκό και τον επιστήμονα, τον σοβαρό καλλιτέχνη και τον διανοούμενο, αντικατέστησαν οι οξυζενέ τηλεπαρουσιάστριες που επιδείκνυαν τους μηρούς και τα αβυσσαλέα ντεκολτέ τους, οι καλογυμνασμένοι νεαροί των solarium και γενικά ο καθένας που θα μπορούσε ποικιλοτρόπως να συνδράμει πάνω στο κυρίαρχο καθεστώς της γενικευμένης ηλιθιότητας.

Όλα αυτά μαζί με το όνειρο του εύκολου και του ξεκούραστου πλουτισμού μέσω του Χρηματιστηρίου οδήγησαν την ελληνική κοινωνία στη σημερινή της κατάσταση. Διότι είναι νομοτελειακά βέβαιο ότι μια κοινωνία, ένας λαός, χωρίς αξίες και ιδανικά, χωρίς πιστεύω και υγιή οράματα θα βυθιστεί στο τέλμα της παρακμής.

Και μια και αναφέραμε τις μοντέλες θα επισημάνουμε το συμβάν με το 19χρονο μοντέλο από την Καλαμάτα που πριν λίγες ημέρες, συνελήφθη στο αεροδρόμιο του Χόνγκ – Κόνγκ κουβαλώντας πάνω της 2,5 κιλά κοκαΐνης, διότι αποτελεί απτό παράδειγμα και επιβεβαίωση όλων των προαναφερόμενων. Ένα νέο κορίτσι που μεγάλωσε και γαλουχήθηκε με όλες τις αρχές και τα πιστεύω μιας αντεστραμμένης και νοσηρής κοινωνίας, που ποτέ δεν απέκτησε κριτική ικανότητα και υγιές σύστημα αξιών, αλλά της εμφυτεύτηκε η πεποίθηση ότι θα μπορούσε να φθάσει στην κορυφή γρήγορα και εύκολα, απλά και μόνο επειδή ήταν ωραία. Θεωρούμε ότι ακόμη δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι θα τελειώσει τη ζωή της πίσω από τα κάγκελα ενός κελιού σε μια Κινέζικη φυλακή.  

Ποιος φταίει λοιπόν; Όλοι εμείς. Όλοι εμείς που αρνηθήκαμε τις προαιώνιες αξίες και τα ιδανικά μας, τον πολιτισμό και τα πιστεύω μας, την  ιστορία και την φυλετική μας προσωπικότητα, για να γίνουμε πολύχρωμοι καρνάβαλοι και φαιδροί καταναλωτές γελοιότητας, αρνούμενοι την διανόηση και αποδεχόμενοι την απόλυτη φαυλότητα και την έλλειψη κάθε είδους σοβαρότητας.

Αυτά προς ώρας και έπεται συνέχεια.