ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΣΥΜΜΟΡΙΤΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Ο «ΔΙ’ ΕΜΠΤΥΣΜΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ» ΣΑΡΑΦΗΣ

Γράφει ο Γ. Δημητρακόπουλος, Συνταξιούχος Εκπαιδευτικός

Σφοδρή –καθότι χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους!- ήταν η αντίδραση των αμερικανοκομμουνιστοσυμμοριτών του ΣΥΡΙΖΑ στην επίσκεψη – ομιλία του Αρχηγού μας, Ν. Μιχαλολιάκου στα Τρίκαλα, η οποία στέφτηκε με απόλυτη επιτυχία. Στο κείμενο που διένειμαν, ως πρόσκληση για δράση των γνωστών παρακρατικών τους συμμοριών, αναφέρονται μεταξύ των άλλων και τα εξής:

«Τα Τρίκαλα, η πόλη του Σαράφη και του Άρη, του παλλαϊκού αντιφασιστικού αγώνα και των μεγάλων δημοκρατικών παραδόσεων…».

Δοθείσης ευκαιρίας, θα αναφερθούμε επ’ ολίγον (δεν αξίζει και περισσότερο…) στον «αρχιστράτηγο» των κατσαπλιάδων του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, Σαράφη…

Εγεννήθη στα Τρίκαλα το έτος 1890. Έλαβε μέρος ως Λοχίας εις τον Πρώτον Βαλκανικό Πόλεμο του 1912. Απεφοίτησεν εκ της Σχολής Υπαξιωματικών. Ονομάσθηκε Ανθυπολοχαγός Πεζικού το έτος 1913. Αυτός ο «μέγας δημοκράτης», υπήρξε επαγγελματίας πραξικοπηματίας, συμμετέχων ενεργά στα αποτυχόντα στασιαστικά πραξικοπήματα του 1933 και του 1935. Μετά την αποτυχία του κινήματος του 1935 συνελήφθη, καθαιρέθηκε και κατεδικάσθη σε ισόβια. Όμως, συντόμως αποφυλακίσθηκε, με την γενική αμνηστία του Γεωργίου Β΄.

Κατά την διάρκεια της κατοχής και στα τέλη του 1942, ο Σαράφης ανέβηκε στα βουνά της Θεσσαλίας, για να οργανώσει ανεξάρτητες ανταρτικές ομάδες. Λέγεται μάλιστα, πως είχε στις τσέπες του το αστρονομικό για την εποχή ποσόν των πεντακοσίων χρυσών λιρών, χρήματα τα οποία του είχαν δώσει οι Άγγλοι. Όμως, τον Μάρτιο του 1943, συμμορίες του ΕΛΑΣ επιτέθηκαν στις μικρές αυτές ομάδες –με την ψευδή κατηγορία ότι είναι «συνεργάτες των Ιταλών»- και τις διέλυσαν. Ο Σαράφης συνελήφθη αιχμάλωτος και αφού πέρασε τα πάνδεινα, επέλεξε να προσχωρήσει στον ΕΛΑΣ για να σώσει το τομάρι του. Χαρακτηρίστηκε δε «στρατηγός δι’ εμπτυσμού», λόγω των πολλών εμπτυσμών που εδέχθη από τους συμμορίτες κατά την διάρκειαν της κρατήσεώς του («φτου σου προδότη!»).

Η περίπτωσή του, ήταν χαρακτηριστική του καιροσκοπισμού της εποχής. Το ΚΚΕ τον εδέχθη και χρησιμοποίησε κατά κόρον το όνομα και την ιδιότητά του, προκειμένου να προσελκύσει κι άλλους στρατιωτικούς στις τάξεις του ΕΛΑΣ, ο δε Σαράφης, που ασφαλώς και δεν ήτο κομμουνιστής, έγινε όργανο του ΚΚΕ, για την προσωπική του ανέλιξη. Ωστόσο, είναι βέβαιον ότι η στρατηγεία του καιροσκόπου Σαράφη θα τελείωνε αδόξως –σε κάποιο ελληνικό «Γκουλάγκ», με τον συνήθη σταλινικό χαρακτηρισμό «λυσσασμένος εχθρός του λαού»- αν το ΚΚΕ κατελάμβανε την εξουσία. Αλλά, δεν την κατέλαβε, κι έτσι τον τιμούν σήμερα υποκριτικά οι πολιτικοί απόγονοι των… εμπτυστών του!