Η «ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», ΤΟ ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΟ ΤΡΑΙΝΟ ΚΑΙ Ο ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Γράφει ο Αντίοχος

Στα… επιτεύγματα του πραξικοπήματος των μπολσεβίκων (επί τη 100η επετείω της πραγματοποιήσεώς του) αναφέρθηκε με άρθρο του υπό τον τίτλο «1917: Μια «αλλιώτικη» Επανάσταση!», ο σύντροφος Μπογιόπουλος.

Κι ως πρώτο και… καλύτερο, αναφέρει το εξής: «Την επόμενη κιόλας μέρα της Επανάστασης (26 Οκτώβρη 1917) η σοβιετική εξουσία  υπογράφει δια χειρός Λένιν το Διάταγμα για την Ειρήνη με το οποίο έβγαζε τη Ρωσία έξω από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και έξω από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο».

Τι ωραία, τι καλά! Μόνο δεν έγιναν έτσι απλά τα πράγματα, μ’ ένα Διάταγμα, όπως τα λέει ο σύντροφος Μπογιόπουλος. Αφού… ξεχνάει τι έγινε στα παρασκήνια, θα του… θυμίσουμε εμείς!

Ενώ διαρκούσε ο Α΄ Π.Π. (1917), ο Λένιν και τα 32 συντρόφια του, μεταφέρθηκε με απόλυτη ασφάλεια διαπερνώντας την εμπόλεμη Ευρώπη (από την Ελβετία μέχρι τα ρωσσο-φινλανδικά σύνορα), με γερμανικό σφραγισμένο τραίνο, κατόπιν συμφωνίας των διεθνών προστατών του (του λεγόμενου «Πάρβους» – πραγματικό όνομα Ισραήλ Γκέλφαρντ) με τον Κάϊζερ. Ο τρόπος μεταφοράς του Λένιν ήταν εφτασφράγιστο μυστικό, το οποίο γνώριζαν ελάχιστοι της ηγετικής ομάδας των μπολσεβίκων. Βέβαια, η μεταφορά του Λένιν δεν έγινε με το… αζημίωτο. Η υποχρέωση που είχε αναλάβει ο Λένιν έναντι των Γερμανών ευεργετών του, ήταν αφενός μεν να τερματίσει τον πόλεμο στο Ανατολικό Μέτωπο, ώστε οι Γερμανοί να ρίξουν απερίσπαστοι όλες τις δυνάμεις τους στο Δυτικό και αφετέρου δε να παραχωρήσει στην Γερμανία τα ρωσσικά εδάφη που είχε βάλει στο μάτι ο Κάϊζερ.

Αρχικά, λοιπόν, μετά την επικράτηση των μπολσεβίκων, μια αντιπροσωπεία υπό τον Τρότσκι μετέβη στο Μπρεστ-Λιτόφσκ, μια πόλη πολύ κοντά στα σύνορα, για στημένες «ειρηνευτικές» συνομιλίες με τους Γερμανούς. Οι όροι που έθεσαν οι Γερμανοί ήταν δυσβάστακτοι, αλλά οι υποχρεώσεις ήταν υποχρεώσεις. Ο πληρών τοις μετρητοίς βάζει και τους όρους. Έπρεπε, όμως, να περάσει ένα εύλογο χρονικό διάστημα πριν πέσουν οι υπογραφές, ώστε να πεισθούν τα ανύποπτα (για τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει ο Λένιν) κομματικά στελέχη και να προετοιμασθεί η κοινή γνώμη για την παράδοση σημαντικών ρωσσικών εδαφών. Έτσι, ο Τρότσκι επέστρεψε στην Πετρούπολη, για να μεταφέρει τάχα τις γερμανικές προτάσεις στην Κ.Ε. του κόμματος και αυτή να αποφασίσει για το τι μέλλει γενέσθαι.

Την εποχή εκείνη, οι οργανώσεις των μπολσεβίκων είχαν χωριστεί στα δύο. Σ’ αυτούς που συμφωνούσαν με τον Λένιν σε μια «έντιμη συμφωνία ειρήνης» και σ’ αυτούς που συμφωνούσαν με την άποψη του θεωρητικού του κόμματος Νικολάϊ Μπουχάριν (εξοντώθηκε το 1936 από τον «πατερούλη» Στάλιν), για μετατροπή του πολέμου με τη Γερμανία σε «επαναστατικού», με σκοπό την εξαγωγή της μπολσεβίκικης «επανάστασης» στην Δύση και ειδικά στην γενέτειρα του Μαρξ, Γερμανία. Η υπεροχή της άποψης Μπουχάριν ήταν τόσο μεγάλη, που από τα 235 Σοβιέτ την αποδέχθηκαν -κατά πλειοψηφία- τα 233! Επίσης, υπέρ του Μπουχάριν ετάχθησαν και οι σοσιαλεπαναστάτες «Εσέροι» («λαϊκιστές» της εποχής, στην αρχή συνοδοιπόροι-«χρήσιμοι ηλίθιοι» των μπολσεβίκων, και στη συνέχεια θύματά τους…).

Μετά από μία θυελλώδη συνεδρίαση και μετά χιλίων βασάνων, ο Λένιν κατόρθωσε να πάρει την έγκριση της Κ.Ε. (από τους 15 παρόντες, οι 7 ψήφισαν υπέρ της ειρήνης με τους όρους των Γερμανών, 4 της ομάδος Τρότσκι σκοπίμως απείχαν, ενώ 4 ψήφισαν κατά) και ο Τρότσκι επέστρεψε στο Μπρεστ. Εκεί, ανακοινώθηκε επισήμως το… αδιέξοδο των συνομιλιών και ο Τρότσκι… παραιτήθηκε από επικεφαλής των «διαπραγματεύσεων». Στα κρυφά, όμως, συμφωνήθηκε να γίνει μια μεγάλη γερμανική επίθεση και να καταληφθούν τα εδάφη που ήθελαν οι Γερμανοί, έτσι ώστε να παρουσιαστεί η σύναψη ειρήνης ως μοιραία λύση για να μην χαθούν τα πάντα. Επιπλέον, με την υπογραφή της συνθήκης ειρήνης «με το πιστόλι στον κρόταφο», θα μπορούσαν οι μπολσεβίκοι να αποτινάξουν από πάνω τους την κατηγορία πως ήταν πράκτορες του εχθρού. Λίγες ώρες μετά την αναχώρηση του Τρότσκι από το Μπρεστ, άρχισε η επίθεση και οι Γερμανοί έφτασαν λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αγία Πετρούπολη. Δεν προχώρησαν όμως, διότι ήταν… κύριοι στις συμφωνίες τους!

Η σύναψη της ταπεινωτικής συνθήκης ειρήνης, ήταν το κύριο θέμα του 7ου  Συνεδρίου του κόμματος. Εν τέλει, ο Λένιν κατόρθωσε να πείσει την πλειονότητα των συνέδρων πως δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Μετά απ’ αυτήν την εξέλιξη, νέα αντιπροσωπεία των μπολσεβίκων με επικεφαλής τον Σοκόλνικωφ, υπέγραψε στις 3 Μαρτίου 1918, την κατάπτυστη συμφωνία του Μπρεστ-Λιτόφσκ. Με την ταπεινωτική αυτή συνθήκη, οι μπολσεβίκοι παρέδωσαν το ένα τρίτο των ευρωπαϊκών εδαφών της Τσαρικής Αυτοκρατορίας, (ήτοι την Ουκρανία, τα Βαλτικά κράτη, την Πολωνία και την Φινλανδία), το ένα τρίτο των καλλιεργειών της, τις 9.000 από τις 16.000 βιομηχανίες και βιοτεχνίες και το 75% των ανθρακωρυχείων. Στα παραδοθέντα εδάφη, κατοικούσαν 56 εκατομμύρια Ρώσσοι. Επιπλέον, η Ρωσσία ήταν υποχρεωμένη να καταβάλει το αστρονομικό ποσό των έξι δισεκατομμυρίων χρυσών μάρκων ως αποζημιώσεις στην Γερμανία.

Με τον τρόπο αυτό, οι Γερμανοί, έπαιρναν πίσω σε… είδος και σε χρήμα όσα ξόδεψαν για την άνοδο αλλά και για την διατήρηση των μπολσεβίκων στην εξουσία και μάλιστα με… τόκο.

Ωστόσο, μετά την ήττα της Γερμανίας στο Δυτικό Μέτωπο, υπεγράφη η Συνθήκη των Βερσαλλιών, που υποχρέωσε τους Γερμανούς να αποχωρήσουν από τα κατεχόμενα εδάφη στην Ανατολή.

Αυτά, για να μη μας δουλεύει και ο Μπογιόπουλος!