Η ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ

Γράφει ο Ευάγγελος Καρακώστας, βουλευτής Βοιωτίας

Εκείνοι που πίστευαν πως η αντιστροφή του αποτελέσματος του ελληνικού δημοψηφίσματος του 2015 από τον Τσίπρα και η κατοπινή υπογραφή Μνημονίου υπήρξε η κορυφαία πολιτική κωλοτούμπα του ιδίου και του ακροαριστερού του συναφιού, θα πρέπει να αναθεωρήσουν καθώς με την πάροδο του χρόνου αποδεικνύεται πως η συγκεκριμένη ενέργεια υπήρξε απλώς η απαρχή του ξεσκεπάσματος του πραγματικού ρόλου της ελληνόφωνης ροζ αριστεράς.

Κατά τραγική της τύχης ειρωνεία, λίγες μόλις μέρες πριν την επίσκεψη Τσίπρα στην έδρα του καπιταλισμού, ο υπουργός Δικαιοσύνης της κυβέρνησής του δήλωνε από βήματος βουλής πως «εμείς (σ.σ. στον Σύριζα) είμαστε με την Οχτωβριανή Επανάσταση», αποσπώντας τα θερμά χειροκροτήματα των βουλευτών της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Η Μοίρα το ‘φερε έτσι, ώστε οι ίδιοι που χειροκροτούσαν τον μπολσεβίκο υπουργό χθες, να χειροκροτούν σήμερα τον Τσίπρα επειδή σφίγγει το χέρι του μέχρι πρότινος «μισαλλόδοξου, ξενοφοβικού, ακροδεξιού και ρατσιστή» Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών!

Αρκεί κανείς να θυμηθεί τις ανακοινώσεις Σύριζα την επομένη των αμερικανικών εκλογών, καθώς και τις πλήρους μομφών δημοσιεύσεις και δηλώσεις στελεχών του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στα μέσα ενημέρωσης. Τότε ήταν που ο «πολύς» ευρωβουλευτής του Σύριζα Παπαδημούλης χαρακτήριζε ως «αρνητική εξέλιξη για τη δημοκρατία την εκλογή Τραμπ». Τί θα μας τραγουδήσει τώρα το ηγετικό στέλεχος της αριστεράς; Ο Τραμπ έγινε τελικά δημοκράτης ή μήπως ο Τσίπρας δεν έχει πρόβλημα να συναντάται με ξενοφοβικούς και ρατσιστές;

Κάθε ενέργεια της ελληνόφωνης αριστεράς από την μέρα που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας συμβάλλει τα μέγιστα για την κατανόηση της ψυχοσύνθεσης του σύγχρονου αριστερού. Βοηθά αναμφίβολα στο να διαπιστώσει κανείς πως ο καλπάζων αριστερισμός της μεταπολίτευσης δεν υπήρξε σε καμία περίπτωση ένα καθαρό ιδεολογικό ρεύμα αλλά αντιθέτως υπήρξε το εχέγγυο του βολέματος και του επακόλουθου πλουτισμού. Γι’ αυτό επικράτησαν ολοκληρωτικά: ο αριστερισμός είτε το παραδέχονται κάποιοι είτε όχι, αποτελεί τον βασικό πυλώνα πάνω στον οποίο οικοδομήθηκε το μεταπολιτευτικό Καθεστώς.

Η απαξίωση των Εθνικών Αξιών και Ιδανικών στο μεταπολιτευτικό Κράτος είναι έργο της αριστεράς. Όπως δικό της έργο είναι η αμερικανοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, κατά τα πρότυπα πάντα της ραγδαία παρακμάζουσας γαλλικής κοινωνίας. Οι εικόνες των καταστροφών στα προάστια του Παρισιού από τις ορδές των αφρικανικής καταγωγής «Γάλλων», οι απεγνωσμένες απόπειρες κατευνασμού τους με πλήθος προνομίων ώστε να ενσωματωθούν, είναι εκείνες που εμπνέουν την ελληνόφωνη αριστερά. Διότι μόνον έτσι θα επιβιώσει πολιτικά: πλάι στους βολεμένους του κρατικού μηχανισμού μπορούν να σταθούν μονάχα οι έτεροι ευνοημένοι, οι λαθρομετανάστες. Υπό αυτό το πρίσμα λοιπόν, δεν θα πρέπει να προκαλεί την παραμικρή έκπληξη η μετατόπιση του ενδιαφέροντος της αριστεράς από το εργατικό κίνημα προς τους νέους «προλετάριους»: τους πρόσφυγες και μετανάστες.

Ποιος είναι όμως εκείνος ο οποίος κινεί σήμερα τα νήματα των μεταναστευτικών ροών, εκείνος που χρηματοδοτεί αφειδώς την φιλοξενία και εγκατάσταση των προσφύγων και μεταναστών στην Ευρώπη και πολύ περισσότερο στην Ελλάδα; Είναι οι ΗΠΑ και εξωθεσμικοί οργανισμοί που εδρεύουν στις ΗΠΑ. Η κατάρρευση του κομμουνισμού παγκοσμίως, δεν αφήνει στην ελληνόφωνη αριστερά άλλη επιλογή απ’ το να προσδεθεί και να σύρεται πίσω από το αμερικανικό άρμα, εκτοπίζοντας είναι η αλήθεια, τους μέχρι πρόσφατα κύριους εκπροσώπους του αμερικανικού φιλελευθερισμού, τους ψοφοδεείς και πατριδοκάπηλους κεντροδεξιούς.

Η γνωστή φράση «είναι πολλά τα λεφτά Άρη» βρίσκει την μεγαλειώδη επιβεβαίωσή της στην περίπτωση της ροζ αριστεράς στην Ελλάδα. Γι’ αυτό και κανείς δεν πρέπει να τρέφει αυταπάτες για δήθεν οφέλη της Ελλάδος από τη συνάντηση Τσίπρα-Τραμπ στο Λευκό Οίκο. Δεν την ενδιαφέρει την αριστερά μήτε η Πατρίδα, μήτε ο Ελληνικός Λαός. Στην πραγματικότητα ακόμη και την πολιτική την εννοεί ως… μπίζνες. Και καθότι ο ψευδεπίγραφος «ανθρωπισμός» είναι σήμερα η πλέον επικερδής μπίζνα, η αριστερά ενδιαφέρεται μονάχα γι’ αυτόν και για τίποτε άλλο.

Θα έρθει σύντομα μια εποχή κατά την οποία εκείνοι οι οποίοι βάσισαν τις ελπίδες τους στην αριστερά και τα κηρύγματά της θα διαπιστώσουν με τρόμο πως διαψεύστηκαν οικτρά. Πάνω στους δικούς τους αγώνες, στις δικές τους θυσίες οι «σύντροφοί» τους βολεύτηκαν και κονόμησαν. Η ιδεολογία δε για την οποία αγωνίστηκαν, δεν αποτελεί πια παρά μια συνιστώσα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και του αμερικανικού ελέγχου της διεθνούς σκακιέρας. Θα κατανοήσουν με απλά λόγια πως το να πιστεύεις σήμερα στην αριστερά δεν είναι δυστυχία, είναι κατάντια.

Πηγή: Αντεπίθεση