ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΠΡΟ

Γράφει ο Νικόλαος Παπαδιονυσίου

Κάποιοι, κάπου, που το παίζουν κάπως, αντικειμενικά ασήμαντοι, αργόσχολοι και περιορισμένης πνευματικής εμβέλειας, εγκλωβισμένοι στα στεγανά των προσωπικών τους συμπλεγμάτων και των νοσηρών τους ιδεοληψιών, δεν ασχολούνται με άλλο τι από το να εφαρμόζουν μια επιλεκτική δημοκρατία και μια κατά περίπτωση πολυφωνία.  Έχουν δε διευρύνει σε τόσο μεγάλο βαθμό έννοιες και σημασίες, έχουν ευτελίσει και έχουν ταυτίσει δημιουργώντας έτσι ένα γενικευμένο κομφούζιο, μια απόλυτη διανοητική ισοπέδωση. Μια ισοπέδωση σε τέτοιο βαθμό που μπορεί να αποδέχονται και να ερμηνεύουν τον ελέφαντα και να επικρίνουν και να καταδικάζουν το σκαθάρι.

Θύελλα λοιπόν διαμαρτυριών ξεσήκωσε η τελευταία διαφήμιση της Dove που δείχνει μια έγχρωμη γυναίκα να πλένεται με το αφρόλουτρο και να γίνεται λευκή. Η διαφήμιση χαρακτηρίστηκε ως ρατσιστική, η ατέρμονη αντιρατσιστική κινδυνολογία ξεκίνησε και πάλι η «αρμονική» και «φιλήσυχη» κοινωνία ευρέθη ενώπιον του κινδύνου του ρατσισμού.

Και εδώ γεννάται το ερώτημα τι είναι πραγματικά ρατσισμός και τι δεν είναι;  Διότι με αυτή τη λογική αφού η συγκεκριμένη διαφήμιση θεωρήθηκε ρατσιστική, στο μέλλον μια άλλη διαφήμιση που πιθανά, παραδείγματος χάριν  να προβάλλει ένα αποσμητικό και να δείχνει δυο παίκτες του Μπάσκετ έναν λευκό και έναν μαύρο να πηδούν για τζάμπολ και ο λευκός που χρησιμοποίησε το αποσμητικό να πηδάει υψηλότερα, σίγουρα θα αφορισθεί στο πυρ το εξώτερον ως ρατσιστική. Γενικά λοιπόν και για να μην κουράζουμε, οτιδήποτε δείχνει τους  λευκούς να υπερτερούν έναντι των μαύρων είναι ρατσιστικό και καταδικαστέο, ενώ εάν σε αντίστοιχη περίπτωση οι μαύροι υπερτερούσαν των λευκών – που  βάσει της λογικής των προαναφερόμενων φαύλων και αυτό είναι ρατσισμός διότι είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα- τότε η δημοκρατία και η ελευθερία δεν θα θίγονταν.

Λες και η ελευθερία και η δημοκρατία αποκαθίστανται μόνο όταν οι λευκοί προβάλλονται στα socialmedia κατώτεροι των εγχρώμων. 

Με την αυτή λογική λοιπόν ας απαγορευθεί και το τραγούδι του Ζαμπέττα ο «αράπης», ας απαγορευτεί και η ταινία του Θανάση Βέγγου «Μην είδατε τον Παναή» διότι σε μια σκηνή μια Γερμανίδα κουβερνάντα ζητάει από τον Βέγγο να κάνει τον «αράπη» για να τρομάξει ένα μωρό για να φάει το φαγητό του ή ας απαγορευθεί η ταινία του Ορέστη Λάσκου «ο Ουρανοκατέβατος» διότι σε μια σκηνή ο Παναγιώτης Καραβουσιάνος λέει στον Σταύρο Παράβα που έχει μεταμφιεστεί σε μαύρο Αμερικάνο ναύτη «άντε παράτα με ρε σκυλάραπα» ή ν’ απαγορεύσουν την παροιμία «τον αράπη και αν τον πλένεις….».

Από την άλλη η κατάργηση των εορτών των Χριστουγέννων σε σχολεία του Αθηναϊκού κέντρου, επειδή υπάρχουν πολλοί μουσουλμάνοι μαθητές, δεν θεωρείται ρατσισμός έναντι των Χριστιανών;;;  Το ότι οι δρόμοι έχουν γεμίσει από Αφρικανούς και Ασιάτες λαθρέμπορους δεν θεωρείται ρατσισμός έναντι των Ελλήνων καταστηματαρχών που εμπορεύονται τα ίδια είδη με αυτά που οι τριτοκοσμικοί απλώνουν στις μπατανίες τους στα πεζοδρόμια;;; Το ότι μια μαύρη γυναίκα που πλένεται μ’ ένα αφρόλουτρο και γίνεται λευκή θεωρείται ρατσισμός. Το ότι λευκές γυναίκες σε όλη την Ευρώπη δέχονται καθημερινά σεξουαλικές παρενοχλήσεις από λαθρομετανάστες, επιθέσεις και πολλές φορές βιασμούς, ενώ καθυβρίζονται από τους μουσουλμάνους ως πόρνες, διότι βάσει των αρρωστημένων πιστεύω τους, όλες οι μη μουσουλμάνες γυναίκες είναι πόρνες, αυτό δεν είναι ρατσισμός;;

Διαπιστώνουμε λοιπόν να εφαρμόζεται η τακτική που αναφέραμε στην αρχή του κειμένου. Κάποιοι αυθαίρετα και απολυταρχικά έχουν βαφτίσει το ψάρι μοσχάρι, έχουν θέσει όρια στο τι είναι το ένα και τι είναι το άλλο και διεθνώς εφαρμόζουν μια αντιρατσιστική πολιτική υπέρ των εγχρώμων που συγχρόνως αποτελεί ρατσιστική πολιτική εις βάρος των λευκών.  Μια αντιρατσιστική πολιτική υπέρ των μουσουλμάνων που αποτελεί συγχρόνως ρατσιστική πολιτική εις βάρος των Χριστιανών.    

Μπορεί στην Αμερική στα τέλη της δεκαετίας του ‘60 να κυκλοφορούσε το σύνθημα «Black is beautiful», μια προσπάθεια που σκοπό είχε να στρέψει τους Αφροαμερικανούς στο μαύρο στυλ ντυσίματος, χτενίσματος, συμπεριφοράς, κουλτούρας και γενικότερα στο να ανακτήσει την χαμένη τους υπερηφάνεια, αλλά τώρα πλέον φθάσαμε στο σημείο, αυτό που κυριαρχεί από τους δήθεν αντιρατσιστές να μην είναι μια προσπάθεια προστασίας της φυλετικής διαφορετικότητας, αλλά μια συνολική καταδίκη, απαξίωση και περιφρόνηση των δυτικών αξιών και αρχών. Με άλλα λόγια ό,τι λευκό κακό.

Εν κατακλείδι, πιο ρατσιστές και πιο μοχθηροί είναι οι λεγόμενοι αντιρατσιστές. Εμείς ομιλούμε και πρεσβεύουμε τη φυλετική καθαρότητα. Πιστεύουμε στην πολιτισμική ανωτερότητα. Αυτοί προβάλουν το μίσος και το αίμα σε όλους όσους αρνούνται την φυλετική και πολιτισμική ισοπέδωση.

Αλλά η νίκη πάντα στεφανώνει το καθαρό και το υγιές, όχι το ρυπαρό και το νοσηρό.