ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΠΑΣΟΚΟΙ, ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ ΚΑΙ ΨΕΥΤΟΔΕΞΙΟΙ, ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΚΑΙΝΕ ΜΑΖΙ!

Της Ρίκας Θωμάκου

Δεκαπενταύγουστος, μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης και του Ελληνισμού. Ο Ελληνισμός, που εντός και εκτός συνόρων, γιόρταζε χθες την κοίμηση της Υπερμάχου Στρατηγού, της ακαταμάχητης Προστάτιδας των Ενόπλων μας Δυνάμεων. Πως μπορούμε όμως να γιορτάσουμε πραγματικά, να πούμε χρόνια πολλά και καλά, μέσα από την ψυχή μας; Μια ψυχή που την έχουν μαυρίσει οι καπνοί από τις φλόγες που κατακαίνε τα ελάχιστα δάση που μας έχουν απομείνει, που γκρεμίζουν όνειρα και περιουσίες των συνανθρώπων μας, που ρουφούν άπληστα το οξυγόνο μας, το οξυγόνο των παιδιών μας. Ακόμη πιο μαύρες όμως είναι οι σκέψεις που κάνω, ακούγοντας τις σχεδόν διθυραμβικές κραυγές των «δημοσιογράφων» που μας ανακοινώνουν: Αυτή η μαύρη πλαγιά πριν λίγο ήταν ένα καταπράσινο δάσος, αυτά τα φλεγόμενα κούτσουρα το πρωί ήταν ελαιώνας, κλπ. Βέβαια δεν λείπει και η παραπληροφόρηση και η απόλυτη φίμωση του τρίτου κόμματος. Η λύπη δεν αργεί να γίνει αγανάκτηση όταν μας ‘’πληροφορεί’’ ο ‘’έγκυρος’’ ανταποκριτής: «Ουδείς πολιτικός παρευρίσκεται στην περιοχή της πυρκαγιάς», την στιγμή που ο βουλευτής μας Ηλίας Κασιδιάρης, επικεφαλής κλιμακίου συνδράμει, με κάθε τρόπο, αυτούς που δίνουν την μάχη με τις φλόγες, στην πρώτη γραμμή. Ναι, είναι ακριβώς η ίδια ‘’έγκυρη’’ πληροφόρηση με την: «Όλοι οι Πολιτικοί Αρχηγοί παρευρέθησαν στην δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο.» Η αγανάκτηση κορυφώνεται όταν ακούω δηλώσεις των πολιτικών μας ταγών, οι οποίοι για κακή μας τύχη δίνουν και οδηγίες και συντονίζουν το έργο της κατάσβεσης. Πόσο αισιόδοξος μπορεί να είναι κάποιος όταν ακούει το ‘’νούμερο’’, συγγνώμη την περιφερειάρχη να δηλώνει: «Η περιφέρεια στηρίζει τη μάχη που δίνουν εδώ και 24ωρα οι πυροσβέστες, οι εθελοντές και οι πολίτες.». Δηλαδή Κα Δούρου εσείς και η κυβέρνησή σας πως στηρίζετε όλους αυτούς, τους πραγματικά ηρωικούς πυροσβέστες, πιλότους, κλπ; Μήπως με το να τους αφήνετε με απαρχαιωμένο και ασυντήρητο εξοπλισμό και μέσα; Κακοπληρωμένους; Σε εργασιακή αβεβαιότητα;   

Αποφάσισα όμως να γράψω αυτές τις λίγες αράδες, όχι για να κλαφτώ για την κακή μας την τύχη, αλλά για να σας θυμίσω κάποια πράγματα και για να γίνει κατανοητό ότι δεν φταίει ούτε η ξηρασία, ούτε η φύση των δασών μας, ούτε ο ‘’στρατηγός’’ άνεμος, ούτε … ούτε… Αυτά πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν σε αυτήν την ευλογημένη γωνιά που ζούμε. Οι φλόγες (όπως και πολλά άλλα δεινά) ‘’τρέφονται’’ και θεριεύουν από την ανικανότητα των πολιτικάντηδων.

Πρώτα θα ανατρέξω 45 χρόνια πίσω, τότε στην ‘’επάρατη’’ επταετία που δεν είχαμε παρά ελάχιστες πυρκαγιές, για τον απλούστατο λόγο ότι η απόλυτη τάξη και ασφάλεια που επικρατούσε στην χώρα δεν άφηνε χώρο να ‘’κινηθούν’’ οι εμπρηστές. Τότε υπήρχε, στην θέση του ανεκδιήγητου κ. Τόσκα, ένας παρασημοφορημένος στα πεδία των μαχών του Έθνους Αξιωματικός, ο οποίος δεν ‘’χάιδευε’’ τις συλλογικότητες των Εξαρχείων, αλλά ήξερε να βρίσκει και να τιμωρεί, όποιον σκεφτόταν έστω, να κάνει κακό στο κοινωνικό σύνολο. Αναλογίζεστε ποια θα ήταν η τύχη ενός εμπρηστή την περίοδο της ‘’κακής χούντας’’; Πόσους εμπρηστές έχει συλλάβει και πως τους έχει τιμωρήσει η καλή μας, κατ’ ευφημισμό, ‘’δημοκρατία’’;

Αλλά ας μην πάμε τόσο παλιά. Ας θυμηθούμε ότι μέχρι το 1992 υπήρχε μια δημόσια υπηρεσία που ανήκε στο Υπουργείο Εθνικής Αμύνης. Ήταν η ΣΥΚΕΑ (Στρατιωτική Υπηρεσία Κατασκευών Έργων Ανασυγκροτήσεως) με τις ΜΟΜΑ (Μικτές Ομάδες Μηχανημάτων Ανασυγκροτήσεως). Μια Υπηρεσία που συγκροτήθηκε τον Απρίλιο του 1957, και είναι γνωστό πόσο σημαντική ήταν η συμβολή της, στην ανασυγκρότηση της χώρας μετά την Κατοχή και τον Συμμοριτοπόλεμο.

Κυρίως στους κατοίκους της επαρχίας, που είναι και κάποιας ηλικίας, είναι γνωστό το τεράστιο έργο που έκαναν οι ΜΟΜΑ.  Οι επτά ΜΟΜΑ (και δύο μονάδες προκατασκευών) ήταν κατασκευαστικές Μονάδες που αναλάμβαναν την εκτέλεση έργων σε όλη την χώρα, αλλά κυρίως δραστηριοποιούντο στις ορεινές και νησιωτικές περιοχές, όπου οι εργολάβοι δεν είχαν και πολύ ενδιαφέρον να πάνε.  Τι ενδιαφέρον μπορεί να έχει ένας δρόμος πεντακοσίων μέτρων που θα ενώνει ένα χωριό με το λιμάνι σε ένα μικρό νησί; Κάθε ΜΟΜΑ είχε το δικό της συνεργείο επισκευών, επίσης υπήρχε και το κεντρικό συνεργείο επισκευών και αποθήκες ανταλλακτικών στο Στρατόπεδο ‘’ΚΑΠΟΤΑ’’,  σε αυτό σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι του έχει μετατραπεί σε καταυλισμό των Ρομά, με όλα τα γνωστά επακόλουθα: διακίνηση ναρκωτικών, εγκληματικότητα κλπ. Το προσωπικό των Μονάδων αποτελούνταν από Αξιωματικούς, οπλίτες, πολιτικό προσωπικό (μηχανικοί, διοικητικοί υπάλληλοι, οδηγοί, τεχνίτες, χειριστές μηχανημάτων, εργάτες κ.λπ.), και εθελοντές νέους προστρατιωτικής ηλικίας. Στο σύνολό τους, ήταν περίπου 6.500 άτομα, με άριστη τεχνική κατάρτιση.

Η ΣΥΚΕΑ έκανε την κατασκευή, βελτίωση και αρχική διάνοιξη σε εθνικούς και επαρχιακούς δρόμους, συνολικού μήκους περίπου 15.000 χλμ., σε όλα σχεδόν τα Ελληνικά νησιά και σε όλους τους ορεινούς όγκους της χώρας μας. Σε όλους αυτούς τους δρόμους έγιναν τα απαραίτητα τεχνικά έργα (γέφυρες, τοίχοι αντιστήριξης, οχετοί, κ.λπ.) και ασφαλτοστρώθηκαν. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς τους δρόμους χρησιμοποιούνται χωρίς προβλήματα μέχρι σήμερα, καθώς η κατασκευή του είναι άριστη, αφού έγινε βάσει της επιστήμης και της εμπειρίας, με γνώμονα την εξυπηρέτηση των Ελλήνων πολιτών και όχι το εύκολο κέρδος των εργολάβων.

Παράλληλα εκτελούσε και πολλά άλλα έργα, όπως:

Την κατασκευή στρατοπέδων και κτηρίων, όπως: το στρατόπεδο ‘’ΣΑΚΕΤΑ’’ με την Σχολή Αδελφών Νοσοκόμων, τα 691 (ΒΕΒ) Βιομηχανικά Εργοστάσια Βάσεως, το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, την Πολυτεχνική Σχολή Ξάνθης κ.α.

Την απ’ αρχής κατασκευή ή επέκταση 17 αεροδρομίων (Καρπάθου, Σκύρου, Κεφαλληνίας, Μυτιλήνης, Πάρου, Κυθήρων κλπ). Αξίζει να σημειωθεί ότι εκτέλεσε όλες τις χωματουργικές εργασίες του αεροδρομίου των Σπάτων και αν την άφηναν τα ‘’διαπλεκόμενα’,’ θα το ολοκλήρωνε η ΣΥΚΕΑ. Συνεπώς ήταν πολιτική επιλογή το μεγαλύτερο αεροδρόμιο της χώρας να ανήκει στην γερμανική εταιρεία HOCHTIF.

Εγγειοβελτιωτικά και υδραυλικά έργα. Κατασκευάσθηκαν μεγάλα και μικρά αποστραγγιστικά αρδευτικά, αντιπλημμυρικά και υδραυλικά έργα σε όλη την χώρα με τα οποία αξιοποιήθηκαν και δόθηκαν προς καλλιέργεια εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα γης.

Αποκατάσταση σεισμοπλήκτων περιοχών με την κατασκευή οικισμών με όλα τα έργα υποδομής και τους προκατασκευασμένους οικίσκους. Την συγκεκριμένη εμπειρία την αξιοποίησε στην δημιουργία των οικισμών (Σάπες, Φαρκαδόνα κ.λπ.) προσωρινής αποκατάστασης των Ελλήνων παλιννοστούντων από τους σοσιαλιστικούς ‘’παραδείσους’’.

Μικρά κοινωφελή έργα (πάνω από 700) τοπικού ενδιαφέροντος για την ωφέλεια Δήμων, Κοινοτήτων, Συλλόγων και Οργανισμών ιδίως σε ακριτικές περιοχές.

Μια άλλη μεγάλη προσφορά των ΜΟΜΑ ήταν ότι σε αυτές εκπαιδεύονταν (θεωρητικά και πρακτικά) τεχνίτες χωματουργικών μηχανημάτων και αυτοκινήτων, χειριστές μηχανημάτων και οδηγοί, από τις σχολές του ΟΑΕΔ. Όλα αυτά τα παιδιά μάθαιναν μια πολύ χρήσιμη τέχνη, από την οποία ζούσαν αξιοπρεπέστατα και δεν γινόντουσαν σερβιτόροι ή ακόμα χειρότερα δεν έφευγαν στο εξωτερικό.

Σε περίοδο πολέμου οι ΜΟΜΑ μετέπιπταν σε Τάγματα Μηχανικού Αποκαταστάσεως Συγκοινωνιών (ΤΜΑΣ) και υπάγονταν στους σχηματισμούς του Στρατού Ξηράς με βασική αποστολή την αποκατάσταση ζημιών από εχθρικούς βομβαρδισμούς ή σαμποτάζ σε έργα υποδομής της χώρας. Μεριμνούσαν δηλαδή για να μένουν ‘’ανοιχτά’’ στα μετόπισθεν το οδικό δίκτυο, οι γέφυρες, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια κλπ. Στην προδοσία της Κύπρου το 1974, παρόλο που στον κρατικό μηχανισμό λίγα λειτουργούσαν, οι ΜΟΜΑ (σαν καλοστρωμένη μηχανή) συνέδεσαν εντός πέντε ημερών όλα τα πολεμικά αεροδρόμια με γειτονικούς δημόσιους δρόμους, ώστε σε περίπτωση βομβαρδισμού των αεροδιαδρόμων, τα phantom να μπορούν να απογειωθούν από τις εθνικές οδούς κλπ. Βλέπετε ότι οι διοικητές των ΜΟΜΑ δεν ήξεραν ότι ο ψευτοεθνάρχης πρέσβευε ότι: «η Κύπρος κείται μακράν». Αναρωτιέμαι σε μια παρόμοια κρίσιμη κατάσταση (που όλοι φυσικά απευχόμαστε) οι πολιτικάντηδες τι έχουν σκοπό να κάνουν; Μήπως να επιτάξουν μηχανήματα των εργολάβων; Καλά, θα ζητήσουμε από τον εχθρό να σταματήσει τον πόλεμο για μερικούς μήνες, ώστε να μπορέσουμε εμείς να κάνουμε την επιστράτευση των μηχανημάτων.    

Άφησα για το τέλος αυτό που μας πονάει αυτές τις μέρες. Ο μηχανισμός της ΣΥΚΕΑ, ήταν ένα πολυεργαλείο στα χέρια της κάθε Κυβέρνησης. Οι ΜΟΜΑ, έδιναν πρώτες το παρόν σε όλες τις συμφορές που έπληξαν τον Ελλαδικό χώρο (σεισμοί, πυρκαγιές, χιονοπτώσεις, πλημμύρες κ.λπ.). Σε τέτοιες κρίσιμες μέρες οι προωθητές, οι ισοπεδωτές, οι φορτωτές, ήταν πάνω στα ρυμουλκά. Όλα έτοιμα με ένα τηλεφώνημα να ριχθούν άμεσα στην μάχη με τις φλόγες. Αλλά και όλο τον χρόνο δούλευαν, με πρόγραμμα, για να είναι όλα έτοιμα την στιγμή της ανάγκης. Από τον Σεπτέμβριο, κάθε ΜΟΜΑ ήξερε ποιες αντιπυρικές ζώνες θα διανοίξει και ποιες θα καθαρίσει. Έτσι πρέπει να λειτουργεί το Κράτος κύριε Σκουρλέτη και κύριε Τόσκα.

Αν τώρα σας γεννάται το εύλογο ερώτημα, γιατί ο τεράστιος αυτός κρατικός οργανισμός με τόσο μεγάλη προσφορά διαλύθηκε; Η απάντηση έρχεται αβίαστα για να επιβεβαιώσει τον τίτλο του παρόντος άρθρου. Τα διαπλεκόμενα  οικονομικά συμφέροντα και οι προδότες πολιτικάντηδες. Η αντίστροφη μέτρηση για την κατάργηση των ΜΟΜΑ, άρχισε μετά την μεταπολίτευση, όταν τα συνδικαλιστικά όργανα των εργοληπτικών εταιρειών, πίεζαν τις κυβερνήσεις για την περικοπή των πιστώσεων προς τις ΜΟΜΑ για την εκτέλεση έργων. Στη συνέχεια στη δεκαετία του ’80 άρχισε να αναπτύσσεται μέσα στο πολιτικό προσωπικό των ΜΟΜΑ, ο αχαλίνωτος συνδικαλισμός και ο υπέρμετρος διορισμός υπαλλήλων εις βάρος πιστώσεων των έργων με αποτέλεσμα η εκτέλεση πολλών εξ αυτών να γίνεται αντιοικονομική. Τέλος, στην δεκαετία του ’90 μετά από έντονες πιέσεις των συνδικαλιστικών οργάνων, μεγαλοεργολάβων (ο Αντώνης Σγαρδέλης της J&P ΑΒΑΞ, ήταν ταυτόχρονα γενικός διευθυντής της Ν.Δ. και Πρόεδρος του συλλόγου εργοληπτών) και μεγαλοεκδοτών, η κυβέρνηση (της ψευτοδεξιάς) αποφάσισε με το Ν.2026/92 την διάλυση των ΜΟΜΑ. Για μια ακόμη φορά το μικροπολιτικό συμφέρον τέθηκε πάνω από τα δημόσιο συμφέρον.

Από τους 5.000 περίπου Δημοσίους Υπαλλήλους, οι συνδικαλιστές, φυσικά, μετατάχθηκαν, όλοι, στα ‘’καλύτερα’’ υπουργεία (Οικονομικών και ΥΠΕΧΩΔΕ), οι υπόλοιποι απλώς απορροφήθηκαν στο Δημόσιο. Ήταν πραγματικά θλιβερό να βλέπεις εξαιρετικά πεπειραμένους τεχνίτες, που απέδιδαν πραγματικό έργο, να είναι φύλακες στο πολεμικό μουσείο. Τα μηχανήματα (περίπου 4.000!) είχαν ακόμα χειρότερη τύχη: Πολλά δόθηκαν στους Δήμους, όπου στην πλειοψηφία τους απλώς σκούριασαν, καθώς δεν υπήρχε έργο να αξιοποιηθούν, χειριστές, τεχνίτες και ανταλλακτικά. Αρκετά εκποιήθηκαν, ή μάλλον ορθότερον χαρίσθηκαν στους εργολάβους, καθώς αν και ήταν σε άριστη κατάσταση (οι ωρομετρητές τους έγραφαν μόνο μερικές εκατοντάδες ώρες) πουλήθηκαν σαν scrap. Να μην παραλείψω να αναφέρω ότι καμία εκατοστή μηχανήματα, χαρίσθηκαν στους Αλβανούς για όλα τα ‘’καλά’’ που μας έχουν κάνει και ιδιαίτερα στην Ελληνική μειονότητα.          

Πιθανόν κάποιος να αντιτείνει: «Ναι, αλλά τώρα η Κυβέρνηση ανασυγκροτεί την ΜΟΜΑ.» Ουδέν αναληθέστερο. Ακριβώς όπως καταργήθηκε ο ΕΝΦΙΑ. Απλώς ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης, μάζεψε κάποιους πολιτικούς φίλους, (αναλόγων προσόντων με τον Καρανίκα), τους έχρισε τεχνικούς συμβούλους, βρήκε ένα βαρύγδουπο όνομα: ΔΙΔΕΡΓΩΝ (Διακλαδική Διοίκηση Κατασκευής Έργων), πήρε κάποια μηχανήματα από το Μηχανικό, έβαλε τα ΜΜΕ (μέσα μαζικού εκμαυλισμού συνειδήσεων) να θριαμβολογούν για την επανίδρυση της ΜΟΜΑ και ιδού το μέγα θαύμα. Βέβαια έφτιαξε τον δρόμο που συνδέει το Καρκινάγρι με το Μαγγανίτη, στην Ικαρία. Που; Ναι στην Ικαρία εκεί που έχει την βίλα η σύζυγός του κ. Υπουργού, η Κα Τζούλη Δέσποινα. Μήπως και αυτός ο δρόμος εξυπηρετεί κάποια μικροπολιτικά συμφέροντα; Απ’ ότι τουλάχιστον ξέρω, αυτός ο ΔΙΔΕΡΓΩΝ δεν έχει φτιάξει καμία αντιπυρική ζώνη, δεν υπάρχει κάποιο σχέδιο για το τι θα κάνει σε περίοδο κρίσεως και γενικά δεν έχει καμία σχέση με την παλιά ΣΥΚΕΑ – ΜΟΜΑ.

Ευτυχώς η παναγία βοήθησε και μέχρι τώρα δεν υπάρχουν θύματα, δυστυχώς όμως οι φωτιές σε όλη την χώρα συνεχίζουν το ολέθριο έργο τους, παρά τις ηρωικές προσπάθειες των πυροσβεστών, των πιλότων και των απλών πολιτών, που από μόνες τους δεν αρκούν. Όπως διαπιστώσαμε, απαιτούνται κυρίως άλλοι κυβερνήτες, με μια άλλη φιλοσοφία, που το κατ’ ευφημισμό ‘’δημοκρατικό’’ τόξο, δεν διαθέτει.

Ευελπιστώ κάποιοι Έλληνες να κλείσουν τα αυτιά τους στην προπαγάνδα, να αφυπνιστούν, να μην είναι απλώς μεμψίμοιροι και αγανακτισμένοι, αλλά να γίνουν αποφασισμένοι. Αποφασισμένοι να μην είναι πια ραγιάδες, αποφασισμένοι να κερδίσουν την ζωή, αποφασισμένοι να έχουν τα παιδιά τους ένα καλύτερο μέλλον, αποφασισμένοι να ξαναφέρουν το χαμόγελο στα χείλη τους. Αυτοί οι αποφασισμένοι θα σταθούν δίπλα μας και θα ξανακάνουμε την Ελλάδα μας μια όμορφη χώρα που να ανήκει σε εμάς, τους Έλληνες.    

Οὔτε τι κλαίων ἰήσομαι

Αρχίλοχος Ο Πάριος