ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΑΤΤΙΛΑΣ ΙΙ: Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΜΑΤΩΝΕΙ (ΜΕΡΟΣ Β΄)

 

Της Κορίνας Πενέση από 11ο Τεύχος του περιοδικού «ΜΑΙΑΝΔΡΟΣ»

Το πρωί της 14ης Αυγούστου, βρήκε τους άνδρες της ΕΛΔΥΚ σε γραμμή άμυνας στο στρατόπεδό της, στις θέσεις διασποράς που είχαν ανακατασκευάσει. Από το πρωί που ξεκίνησε ο ΑΤΤΙΛΑΣ ΙΙ, οι Τούρκοι άρχισαν να χτυπούν με πυρά βαρέος πυροβολικού και αεροπορίας. Όλες οι προσπάθειες αποκρούσθηκαν επιτυχώς από τους ΕΛΔΥΚάριους. Οι Τούρκοι σε μπουλούκια έκαναν επίθεση, σε μπουλούκια υποχωρούσαν. Όταν ένα τούρκικο άρμα δεχόταν μια αντιαρματική βολή, τα υπόλοιπα υποχωρούσαν και μαζί με αυτά το πεζικό που τα ακολουθούσε. Από το πρωί της 15ης Αυγούστου, οι Τούρκοι ξανάρχισαν να βάλλουν εναντίον της ΕΛΔΥΚ με πυρά πυροβολικού και αεροπορίας αδιάκοπα. Στα χωριά, οι νεοοθωμανοί βάρβαροι διέπραξαν απερίγραπτες κτηνωδίες. Ομαδικές εν ψυχρώ εκτελέσεις, βιασμοί γυναικών ανεξαρτήτως ηλικίας, κακοποιήσεις παιδιών και γερόντων… Σκηνές θρίλερ εκτυλίσσονται σε βάρος όσων άτυχων δεν προλάβαιναν να εγκαταλείψουν χωριά και κωμοπόλεις. Αναβιώνουν οι Θερμοπύλες και η Γραβιά.

attilas

Η ΕΛΔΥΚ, έχοντας κρατήσει γερά ήδη δύο μέρες, με τους άνδρες της σε θέσεις μάχης που ήταν γεμάτες κρατήρες από βόμβες και τα πάντα γκρεμισμένα και καμένα, περιμένει ξημερώνοντας η 16η Αυγούστου, τη νέα επίθεση των Τούρκων η οποία έμελλε να είναι και η τελευταία. Όλοι οι τούρκικοι σχηματισμοί αποκρούστηκαν μέχρι το μεσημέρι από τους λιγοστούς υπερασπιστές του στρατοπέδου με τα πενιχρά οπλικά συστήματα που διέθεταν. Παρόλα αυτά κανένας τους δεν το έβαλε στα πόδια και αυτό δείχνει τον ηρωισμό τους και το αίσθημα του καθήκοντος που είχαν στην καρδιά τους. Υπήρξαν στιγμές άμυνας με απαράμιλλη λύσσα από πλευράς Ελλήνων μαχητών.      

Η μάχη της ΕΛΔΥΚ αναφέρεται στο Μουσείο Ιστορίας του Λονδίνου, ως μία από τις πιο άνισες μάχες που δόθηκαν ποτέ. Και στις Θερμοπύλες χάσαμε… Όμως δεν αποτελεί μία ένδοξη στιγμή της Ελληνικής Ιστορίας;

kypros_-_attilas__article

Η τουρκική εισβολή πέτυχε όχι μόνο εξ αιτίας των υπέρτερων δυνάμεων που διέθεσε η Τουρκία έναντι των Ελλήνων, αλλά κύρια διότι στο Ελληνοκυπριακό στρατόπεδο, επικρατούσε αποδιοργάνωση και σύγχυση και διότι δεν εφαρμόσθηκαν ΠΟΤΕ τα σχέδια αμύνης του νησιού. Πέτυχε γιατί οι Αρχηγοί των Όπλων στην Αθήνα αποφάσισαν να μην πολεμήσουν. Πέτυχε γιατί η ηγεσία του ΓΕΕΦ στην Κύπρο ήταν ανίκανη να διαχειριστεί αυτήν την κρίση και διότι βρήκε απέναντί της έναν στρατό και ένα λαό διχασμένους και προδομένους. Πέτυχε διότι το «εγώ» μπήκε μπροστά από το «εμείς» (Μακάριος). Πέτυχε διότι η ανοησία επικράτησε του νηφάλιου πατριωτισμού (Ιωαννίδης).   Πέτυχε διότι τελικά κάποιοι ήθελαν να πετύχει (Κίσσινγκερ και ΄Αγγλοι). Πέτυχε διότι κάποιοι πολιτικοί μας υπήρξαν κατώτεροι των περιστάσεων.

karamanlis

Όλα τα άλλα, δυστυχώς, είναι επαίσχυντες δικαιολογίες!

Ο Στρατηγός Μπονάνος, ο οποίος δεν ήξερε, δεν άκουσε και δεν είδε τίποτα από τα γεγονότα του καλοκαιριού του 1974, και ανακάλεσε την γενική επιστράτευση «δι΄ άλλους λόγους».  Ακόμα και όταν οι Τούρκοι αποβιβάζονταν κάνοντας «περίπατο» στο Πεντεμίλι, εκείνος έδινε λανθασμένες πληροφορίες και κατευθύνσεις στο Επιτελείο της Εθνικής Φρουράς, συνιστώντας… «αυτοσυγκράτηση»!

Ο Καραμανλής γιατί ξεστόμισε τη φράση «η Κύπρος κείται μακράν»; Δεν «έκλεισε με νόημα το μάτι» αποκαλύπτοντας με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι η Ελλάδα δεν ήταν διατεθειμένη να επέμβει και να εμπλακεί άμεσα στις εχθροπραξίες στην Κύπρο; Γιατί δεν τήρησε τον λόγο του, όταν είπε στους Τούρκους: «αν η Ελλάς κληθεί να διαλέξει ή να πολεμήσει ή να ταπεινωθεί, τότε θα προτιμήσει να πολεμήσει»; Γιατί άφησε την Ελλάδα να ταπεινωθεί;  

Αν δεν υπάρχουν ευθύνες πολιτικών οι οποίες να φτάνουν και να υπερβαίνουν τα όρια της έσχατης προδοσίας , τότε γιατί αυτοί δεν τόλμησαν να ανοίξουν ΠΟΤΕ τον Φάκελο της Κύπρου, και μέχρι σήμερα με ανυπόστατες και παιδαριώδεις δικαιολογίες τον κρατούν καταχωνιασμένο στα υπόγεια της Βουλής των Ελλήνων;

Πρέπει να παραδεχθούμε ότι η εξωτερική μας πολιτική, από τις αρχές ακόμη της δεκαετίας του 1950, ασκείται ανερμάτιστα, μικροπολιτικά και εξαπατητικά. Άλλα λέμε σήμερα, άλλα αύριο. Άλλα συμφωνούμε στο παρασκήνιο και άλλα αναγγέλλουμε στο προσκήνιο. Εναποθέτουμε τις ελπίδες και την σωτηρία μας στους διεθνείς οργανισμούς ή στους μεροληπτικούς σε βάρος μας συμμάχους και σε διαλόγους χωρίς προοπτική, και όταν νικιόμαστε αναγγέλλουμε «νίκες» για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης και πολιτικών ωφελημάτων. Και αυτές οι «νίκες» που συνεχίζονται αμείωτες από το 1955 (καταστροφή του ελληνισμού της Πόλης), έχουν εξισωθεί με την βολική θεωρία «σφάξε με αγά μου ν΄αγιάσω»… Και κάθε φορά που ο αγάς μας σφάζει, εμείς «νικάμε» αλαλάζοντες. Μόνο που από τις πολλές τις νίκες μας η Κύπρος έμεινε μισή και απειλείται ο εκτουρκισμός και της υπόλοιπης, ενώ στο Αιγαίο με την συνεχή και ανεμπόδιστη ενόχληση των τουρκικών αεροναυτικών δυνάμεων έχει επιβληθεί μια «de facto» διχοτόμηση, σήμερα μεν θεωρητική, έπειτα όμως από λίγο ίσως και γεωγραφική.

kypros.

Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ έχει αιτηθεί επανηλλειμένως να ανοίξει ο φάκελος της Κύπρου και να χυθεί άπλετο φως στα γεγονότα που έλαβαν χώρα σε Ελλάδα και Κύπρο την μαύρη αυτήν περίοδο. Το οφείλουμε στους στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ που έπεσαν υπερασπιζόμενοι το Στρατόπεδό τους, μέχρι που πέρασαν από πάνω τους τα τούρκικα τανκς, αφού προηγουμένως είχαν ρίξει και την τελευταία τους σφαίρα…

Το οφείλουμε στους Ελληνοκύπριους μαχητές, που πιστοί στα ιδανικά των ηρώων της ΕΟΚΑ, έμειναν στα μετερίζια τους και πολέμησαν και δεν γύρισαν ποτέ πίσω στα σπίτια τους, καταγραφέντες ως αγνοούμενοι…

Το οφείλουμε σε όλους αυτούς που βλέπουν την σημερινή Ελλάδα και Κύπρο και αναρωτιούνται: «Για ποιους πολεμήσαμε»;

Το οφείλουμε σε όλους αυτούς που ξεσπιτώθηκαν και από τη μια μέρα στην άλλη και ξαναξεκίνησαν τη ζωή τους από το μηδέν ως πρόσφυγες… σε ένα νέο τόπο πάνω στο ίδιο το νησί τους!

Μα κυρίως, το οφείλουμε στις γενιές που θα έρθουν, και που τους αφήνουμε μια ντροπή για κληρονομιά. Γιατί εμείς κάποτε θα φύγουμε από τούτη τη ζωή, η Ελλάδα όμως πρέπει να ζήσει και ΘΑ ζήσει!

Διαβάστε το Ά μέρος του Άρθρου