Ο ΘΙΑΣΟΣ ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ

Γράφει ο Νικόλαος Παπαδιονυσίου

Κάποιες φορές σκεπτόμαστε και αναρωτιόμαστε πού βρίσκει ο κύριος Τσίπρας τους εκάστοτε υπουργούς του; Σαφώς και στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ το κωμικό και το γελοίο στοιχείο κυριαρχεί, σαφώς και σύσσωμο το κόμμα διέπεται από μια άκρατη ανευθυνότητα, φαυλότητα και παντελή έλλειψη σοβαρότητας, αλλά τέτοιους υπουργούς που συνδυάζουν το κραυγαλέο τόσο σε εξωτερική εμφάνιση, όσο και σε δράση πρέπει να καταβάλει επίπονες προσπάθειες για να τους βρει. Και ξεκινάμε από την ανεπανάληπτη θείτσα την κυρά Τασία Χριστοδουλοπούλου τέως αναπληρώτρια υπουργό Μεταναστευτικής πολιτικής που άνοιξε διάπλατα τα σύνορα στις στρατιές των τριτοκοσμικών εισβολέων, τον αναπληρωτή υπουργό ΠΡΟ ΠΟ κύριο Τόσκα που ανακήρυξε και επισήμως το ανεξάρτητο «κρατίδιο» των Εξαρχείων καθαγιάζοντας την πυρπόληση και την καταστροφή, συνεχίζουμε με τον ανεπανάληπτο αντικαταστάτη της κυρα Τασίας κύριο Μουζάλα που ανάμεσα στους ρακένδυτους λαθρομετανάστες έβλεπε οικονομικούς επενδυτές, για να καταλήξουμε στο χάρμα οφθαλμών τον τέως υπουργό Παιδείας κύριο Φίλη και στον αντικαταστάτη του κύριο Γιαβρόγλου που φέρνει κάτι ανάμεσα σε Γκρούτσο Μαρξ και Ιωσήφ Στάλιν. Ειλικρινά ακόμη και οι χαρακτήρες της comedia del’ arte ωχριούν εμπρός τους.

Φυσικά ως θεατρικός θίασος θα είχαν ανεπανάληπτη επιτυχία. Αλλά ως υπουργοί μόνο ως τραγικοί και επικίνδυνοι μπορούν να χαρακτηρισθούν.

Έχουμε επισημάνει και στο παρελθόν, ότι το μείζον πρόβλημα με αυτούς τους ανθρώπους, το οποίο είναι και η κύρια αιτία για τον συμπλεγματικό και αντικοινωνικό τους χαρακτήρα είναι ότι κοινωνικά είναι πολύ αστοί για να πιστέψουν τις προλεταριακές μπούρδες που αραδιάζουν. Αυτό όμως τους δημιουργεί σωρεία υπαρξιακών προβλημάτων διότι δεν συμβιβάζεται από την μια να πρεσβεύεις την αλλαγή των σχέσεων παραγωγής, την αυτοδιαχείριση των μέσων παραγωγής, να κατεβαίνεις ως φοιτητής στα πεζοδρόμια βροντοφωνάζοντας «Όχι στον στρατό των στρατοκρατών, ένοπλες κομούνες των εργατών» και τώρα να είσαι ένας συστημικός υπουργός με τιμές και δόξες. Ή πρέπει επαναστατικά να αποποιηθείς την αστική σου ταυτότητα και φυσικά τις υλικές απολαβές που αυτή επιφέρει, πράγμα αδύνατον ή να εκδηλώσεις την «επαναστατική» πρακτική σου, προσπαθώντας να καταλύσεις αξίες όπως η Πατρίδα, η Θρησκεία, η Οικογένεια να διαβρώσεις την Παιδεία και τους κοινωνικούς θεσμούς, αφήνοντας στο απυρόβλητο το πορτοφόλι σου.

Αυτό κάνει καθημερινά και σε όλα τα πεδία η στρατιά των πολιτικών σαλτιμπάγκων που μας κυβερνά και που εμπρός στα κελεύσματα των ξένων δανειστών στέκεται εις «στάσιν προσοχής».  

Όλα λοιπόν βαίνουν υπέροχα στην αιμορροούσα Παιδεία, υπάρχουν σύγχρονες σχολικές αίθουσες, επάρκεια εκπαιδευτικού προσωπικού και βιβλίων και το πρόβλημα του Γιαβρόγλου είναι να καταργήσει την τιμητική διάκριση του πρωτεύσαντος μαθητή. Αυτό είναι κατά την κρίση του το σημείο που χωλαίνει η Παιδεία.

Ειλικρινά είναι εκπληκτικό το πώς ο εκάστοτε ανεύθυνος που η κακιά ώρα τους έδωσε εξουσία πασχίζει να υλοποιήσει την κάθε μορφής ιδεοληψία και νοσηρότητά του.

Οι άνθρωποι είναι εθνομηδενιστές, απάτριδες, εχθροί της Φυλής και του Τόπου τους. Και φυσικά φροντίζουν να το επιδεικνύουν καθημερινά και σε όλες τις εκδηλώσεις της πολιτικής ή της κοινωνικής τους ζωής. Προσπαθούν λοιπόν να διαβρώσουν και να αλώσουν τα πάντα ισοπεδώνοντας, εξομοιώνοντας και απαξιώνοντας.

Γι αυτούς δεν υπάρχουν αριστεία, δεν υπάρχουν πνευματικές και ηθικές διαβαθμίσεις, δεν υπάρχουν επιμελείς και αμελείς, δεν υπάρχουν φιλόπονοι και φυγόπονοι, δεν υπάρχουν ευσεβείς και ασεβείς, αλλά μια μάζα. Έτσι οραματίζονται την κοινωνία και έτσι θέλουν να την μεταβάλουν. Να απαξιώσουν την διανόηση και να περιθωριοποιήσουν την ελεύθερη σκέψη, με τελικό αποτέλεσμα την  απόλυτη χειραγώγηση των στρατιών των απαίδευτων και βραδύνοων. Διότι αν δεν υπάρχουν κίνητρα και διακρίσεις, αν δεν υπάρχει επιβράβευση και αναγνώριση αλλά ένας κλήρος, τότε ποιος ο λόγος να κοπιάσει κάποιος;  

Αλήθεια πόσο ακόμη;