ΝΕΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ – ERNST JUNGER

Ο νέος εθνικισμός αποτελεί το κεντρικό κίνημα της εποχής μας, ένα κίνημα στο οποίο η κάθε οργάνωση πρέπει να συμμετέχει αν δεν θέλει να χάσει την επαφή της με την ζώσες δυνάμεις της εποχής. 
Η αίσθηση της εθνικής μοναδικότητας είναι κάτι τα οποίο αποκαλούμε το εθνικό αίσθημα. Το εθνικό αίσθημα γίνεται εθνική συνείδηση, όταν ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων γεγονότων η διάκριση μεταξύ ουσίας και στόχων ενός έθνους γίνεται σαφής. Το 1914 όλοι βιώσαμε μια παντοδύναμη έκρηξη εθνικής συνειδήσεως. Ήταν σε εκείνα τα αξέχαστα χρόνια που ο νέος εθνικισμός γεννήθηκε. Έγινε εμφανές σε όλους, τι γιγάντια αποστολή μπορούσε να εκπληρωθεί αν κάποιος ενταχθεί ψυχή τε και σώματι στο έθνος, αισθανθεί την ζώσα σύνδεση που είναι πιο μεγάλη και πιο σημαντική από το μηχανικό άθροισμα ατόμων.
Αλλά το εθνικό αίσθημα και η εθνική συνείδηση από μόνα τους δεν είναι αρκετά. Πρέπει να συμπληρωθούν από την βούληση και την ετοιμότητα για δράση, με όλες τις δυνάμεις εκάστου για την μοναδικότητα και τα δικαιώματα του έθνους. Αυτή είναι η βούληση για δύναμη που είναι έμφυτη σε κάθε υγιή οργανισμό. 
Το κράτος δεν είναι παρά η μορφή του έθνους, δεν πρέπει να είναι ποτέ ο στόχος του έθνους καθ’ αυτός.
Αν αναρωτηθούμε, αν η μορφή του έθνους ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των καιρών, τι είναι αυτό το κράτος στο οποίο ζούμε τώρα, τότε θα είναι πιο εύκολο να απαντήσουμε στην δοθείσα αυτή ερώτηση, απαντώντας πως πρόκειται για το αστικό κράτος. Ο «φιλελευθερισμός» αποτελεί την πιο αγαπημένη λέξη αυτών των κρατών (και υπάρχουν αρκετά από αυτά στην Ευρώπη από το γύρισμα του αιώνα), μια λέξη που μετά τον Νίτσε απέκτησε μια σάπια γεύση 
Ήδη έχουμε ένα φιλελεύθερο κράτος πριν τον πόλεμο με την μορφή μιας συνταγματικής μοναρχία. Δυστυχώς συνεχίζει να υπάρχει στο Βαιμαριανό κοινοβουλευτικό-φιλελεύθερο μηχανισμό. Το τελευταίο του στάδιο είναι το κράτος των δικηγόρων και των γραμματέων των μικροαστικών εργατικών ενώσεων. 
Όμως παρ’ όλα αυτά, οι σπόροι του μέλλοντος ήδη φυτρώνουν και ξεπερνούν το κέλυφος τους. Σε όλη την Ευρώπη ξεκινά ο εθνικός σκοπός της εξόντωσης των παρωχημένων φιλελεύθερων μηχανισμών. Η λέξη «αστός» χάνει το παλιό της βάρος. Μια νέα τάξη έρχεται στο πολιτικό προσκήνιο και προετοιμάζεται να πάρει την εξουσία στα δικά της χέρια. Είναι η τέταρτη τάξη. Η εργατική τάξη. Και καθώς την ίδια στιγμή η πίστη στην λέξη αστός χάνεται, η λέξη εργάτης ηχεί πιο δυνατά. Σαν εργάτη δεν εννοούμε το ίδιο πράγμα με αυτό που λέγεται «εργατική τάξη», που αποτελεί τον όρο του ιστορικού υλισμού, επινοημένο από τον αστό και τον καθηγητή. Ο εργάτης ως τάξη υπάρχει μόνα στα όρια ενός ταξικού κράτους, το οποίο δεν είναι τίποτε άλλο από το φιλελεύθερο αστικό κράτος με τα κόμματα τα οποία κατ’ ουσία δεν αποτελούν τίποτε άλλο παρά την ταξική εκπροσώπηση. Όμως, όπως και το ταξικό κράτος ήρθε να αντικαταστήσει τις δυναστικές μοναρχίες, έτσι και το εθνικιστικό κράτος θα αντικαταστήσει το ταξικό κράτος.
Ο εργάτης υπό την νέα έννοια του όρου γίνεται αντιληπτός ως μια κοινότητα του αίματος, όλων των εργατών εντός του έθνους και για το συμφέρον του έθνους. Μόνο αυτή η κοινότητα είναι ικανή για να ξεπεράσει την ασχήμια του καπιταλισμού. 
Από εδώ προέρχεται και ο πιο άμεσος στόχος του νέου εθνικισμού. Να λάβει την μορφή ενός κινήματος εργατών. Ο στόχος των εργατών έγκειται στην κατανόηση πως η νίκη στον αγώνα τους για ύπαρξη μπορεί να γίνει μόνο υπό τον εθνικό ορίζοντα. 
Αυτήν την στιγμή μόνο ένα κράτος υπάρχει στην Ευρώπη, η μορφή του οποίου καθορίζεται από τους εθνικιστές εργάτες. Τι μας νοιάζουν οι κακόβουλες επιθέσεις των υποστηρικτών του πολιτισμού, αυτούς του λόγιοτατικούς δυτικίζοντες, που μονοπωλούν τον Τύπο μας; Ας δούμε αυτό το παράδειγμα απουσίας πνευματικότητας – από το προσφάτως εκδοθέν τεύχος του εντύπου Simplizissimus, που επιτέθηκε στον Μουσολίνι. Αλήθεια, υπήρξαν περιστατικά βίας, και αυτό θορύβησε τους κυρίους των φιλελευθέρων κύκλων, όπου πέρα από κάθε διαφωνία, κοιτούν να αποφεύγουν κάθε σοβαρή σύγκρουση. Όμως ο πρωταρχικός και ο πιο αξιοσέβαστος στόχος του νέου εθνικισμού είναι ακριβώς ένα παντοδύναμο κράτος ενός αυστηρά αυταρχικού τύπου. Και αν αυτή η δύναμη δημιουργεί εμπόδια σε κάθε γραφιά που ποδοπατά το ίδιο του το έθνος στην λάσπη με ασυλία, με άλλα λόγια αν καταργεί την ελευθερία του τύπου, μια τέτοια κίνηση δεν μπορεί παρά να χαιρετιστεί. Ασφαλώς μια τέτοια δύναμη αναπόδραστα θα γίνει ο ορκισμένος εχθρός του κοινοβουλευτισμού. Η αυστηρή καθυπόταξη της οικονομίας στο κράτος, για την οποία είναι αδύνατον να μιλάμε σήμερα (βλέποντας πως εξίσου οι εργοδότες όσο και οι προσληφθέντες εργάτες χρησιμοποιούν την κρατική δύναμη προς ίδιον όφελος) , μια τέτοια καθυπόταξη θα μπορούσε να εγγυηθεί την οικονομική ασφάλεια, όχι μόνο μεμονωμένων ατόμων, αλλά και ολόκληρων λαών στο σύνολο τους. 
Επομένως, το κύριο καθήκον του εθνικιστικού κράτους θα είναι η δημιουργία ενός παντοδύναμου στρατού, εξοπλισμένου με τα πιο σύγχρονα τεχνικά μέσα. Χάρις στον στρατό τα δίκαια αιτήματα του έθνους θα έχουν βάρος από πίσω τους, αλλιώς είμαστε καταδικασμένοι σε μια κωμική ή τραγική απαξίωση που αξίζει στους ταπεινωμένους και τους προσβεβλημένους. Μόνο με αυτό το συνειδητό επιχείρημα θα είναι εφικτό να αναθεωρηθεί η Συνθήκη των Βερσαλλιών – το πραγματικό αποπαίδι του φιλελευθερισμού που με άγριο τρόπο κακοποιεί την εθνική αρχή.
Η θεμέλια λίθος στην οικοδόμηση ενός εθνικιστικού κράτους – ο εθνικισμός στην καθαρή του μορφή, με σοσιαλισμό, αμυντικές δυνατότητες και αυταρχική δομή. Αυτές οι λέξεις δεν είναι νέες αλλά τους εμφυσούμε με ένα τελείως νέο νόημα, νόημα που όπως κάθε τι σημαντικό μπορεί μόνο να νιώθει, και όχι να γίνει ορθολογιστικά αντιληπτό. Όπως έχουμε ήδη πει, η Ιταλία σήμερα είναι το μόνο κράτος το οποίο επιχείρησε σοβαρά να πραγματοποιήσει αυτήν την ιδέα. Μπορεί να λεχθεί πως η «πορεία στην Ρώμη» έχει το ίδιο νόημα για την νέα βούληση που αφυπνίζεται στα βάθη της ψυχής ενός λαού, όπως η κατάληψη της Βαστίλλης είχε το νόημα της για την ανερχόμενη αστική τάξη. 
Όσο για εμάς, πέρα από τις μεγάλες απώλειες, η κατάσταση μας είναι πιο ευνοϊκή παρά τα αρχικά φαινόμενα. Παρακαλώ να με καταλάβετε ορθά: αυτές οι ευνοϊκές συνθήκες για το έργο του νέου εθνικισμού μπορούν να αποδοθούν σε μεγάλο μέρος στην εξέγερση του 1918. Όμως, οι επαναστάτες, το τελευταίο που περιμέναν ήταν ακριβώς αυτό το αποτέλεσμα, μιας και η εξέγερση τους ήταν ο τελευταίος θρίαμβος του καταστρεπτικού έργου του φιλελευθερισμού. Ευτυχώς για εμάς η Ιστορία λειτουργεί με τέτοιο τρόπο που ο καθοριστικός ρόλος της έκβασης των γεγονότων δεν έγκειται στα προγράμματα αλλά στο αποτέλεσμα των πράξεων. 
Μιλώντας πλήρως αντικειμενικά, αδιαφορώντας για συναισθηματικές σκέψης, τότε στην παρούσα κατάσταση μας η επανάσταση πρέπει να θεωρείται ως ευλογία, εφόσον είδαμε το πώς έγινε. Ο κάθε οργανισμός βρίσκει πιο εύκολο να επαναλάβει ήδη γνώριμες κινήσεις παρά τελείως νέες και μη γνώριμες. Ο Γερμανός κατ’αρχάς δεν αποτελεί έναν επαναστάτη, διακρίνεται για τον ιδιαίτερο σεβασμό που τρέφει στην αρχή. Όμως με τέτοια δυνατή στροφή όπως η μετάβαση από ένα φιλελεύθερο αστικό κράτος σε ένα εθνικό-εργατικό κράτος μπορεί να συμβεί μόνο διά της επαναστατικής οδού. Το σύνταγμα δεν αφήνει χώρο για ευκινησίες. Το γεγονός πως η επανάσταση του 1918 -παρά την προδοσία του έθνους που δεν θα συγχωρεθεί ποτέ- στο πιο επικίνδυνο σημείο καμπής που προδόθηκε από το καθεστώς του Γουλιέλμου, κάνει μια σκιά να πλανάται πάνω από το κράτος που δημιουργήθηκε από αυτήν. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, ο εθνικισμός έχει το δικαίωμα να αμφισβητεί την αφοσίωση στο παρόν κράτος. Είναι πολύ πιθανό ο εθνικισμός, όπως υπάρχει τώρα, θα μπορούσε να είναι σε ανοιχτή σύγκρουση με το καθεστώς του Γουλιέλμου, αλλά αυτή η αντίθεση εμφανίζεται σε μας πιο καθαρά και πιο δραστήρια. Χάρις σε αυτήν για πρώτη φορά έχουμε συζητήσει στα σοβαρά την ιδέα μιας εθνικιστικής επανάστασης. 
Μια άλλη θετική εξέλιξη της Νοεμβριανής επανάστασης για τον εθνικισμό συνίσταται στο γεγονός πως καθάρισε τον δρόμο για τον εθνικισμό, εκπληρώνοντας την αποστολή για την οποία τότε η ίδια ήταν ανίκανη να εκπληρώσει. Ας θυμηθούμε την νιότη του 1813: Η μεγάλη του Γερμανία δεν μπορούσε να αντέξει την αντιπαράθεση με το δυναστικό καθεστώς! Ας σκεφτούμε, για παράδειγμα, πως ο Οίκος των Αψβουργων αντέδρασε στα εθνικιστικά αιτήματα. Για αυτόν τον λόγο δεν μπορούμε παρά να χαιρετίσουμε την ροπή προς τον συγκεντρωτισμό της εξουσία, μιας και το εθνικιστικό κράτος χρειάζεται μια ιεραρχία που να σχετίζεται με μια μοναδική προσωπικότητα. 
Παρομοίως κανείς δεν πρέπει να υποτιμά τις στρατιές των απογοητευμένων, που γεννήθηκαν στην Νοεμβριανή ανταρσία. Δεν αποτελούσε πια ζήτημα ελευθερίας, ισότητας και αδελφότητας και των ιδεαλιστικών δυνατοτήτων του φιλελευθερισμού που ήδη άρχισε να φθίνει. Ο όχλος ικανοποιούσε εαυτόν με τις υποσχέσεις υλικών αγαθών –«ειρήνη,ελευθερία,ψωμί!». Πρέπει να υπενθυμίσουμε πως εκπληρώθηκαν αυτές οι υποσχέσεις; Μπορούμε με ηρεμία να υποστηρίξουμε πως ζούμε σε ένα κράτος με το οποίο κανείς δεν είναι ικανοποιημένος με την πιθανή εξαίρεση μικρής μερίδας ανθρώπων που κέρδισαν από την επανάσταση. Ολάκερη η αδύναμη δομή του στέκεται όρθια αποκλειστικά από τον κομματικό αγώνα, με κανένα κόμμα από τα υφιστάμενα να μην μπορεί να δώσει ένα τέλος σε αυτήν την κατάσταση.
Έτσι, τα θεμέλια για μια πραγματική γερμανική επανάσταση είναι έτοιμα. Δεν υπάρχει πια ανάγκη για την απόκτηση βασιλικών προνομίων ή για την βελτίωση του φιλελεύθερου συντάγματος μέσω του διαλόγου. Τώρα είναι η ώρα να αναλάβουμε ρίσκα και να τα πάρουμε όλα. 
Αλλά από πού θα αντλήσουμε τις δυνάμεις που θα αναλάβουν αυτήν την αποστολή; Μα φυσικά τα κόμματα δεν θα μας βοηθήσουν. Ακόμα και αν ένα από τα κύρια κόμματα μπορούσε να κάνει ένα πραξικόπημα, η εξουσία δεν θα ήταν σε γερμανικά χέρια αλλά στα χέρια συγκεκριμένων στρωμάτων.
Όχι, τα κόμματα δεν είναι ανάμεσα στις επιλογές. Όμως καθώς ο νέος τύπος του στρατιώτη-εργάτη έρχεται να αντικαταστήσει την θνήσκουσα αστική τάξη, έτσι και πίσω από το προσωπείο του κομματικού αγώνα δημιουργούνται νέες δυνάμεις. Ομιλώ περί των ακολουθιών που καλούνται να υπηρετήσουν στα όργανα του εθνικιστικού αγώνα. Τα κόμματα ως όργανα της αστικής τάξης βασίζονται στην καθολική ψηφοφορία. Οι ακολουθίες απεναντίας ιδρύονται πάνω στο καθήκον της αφοσίωσης στον Αρχηγό. Η δύναμη των κομμάτων είναι στις κάλπες, η δύναμη των ακολουθιών είναι στο επίπεδο στρατιωτικής πειθαρχίας τους. Τα κόμματα ως φιλελεύθεροι σχηματισμοί παρουσιάζουν καταρχάς τα συμφέροντα των ιδιοκτητών ή αυτών που στερούνται ιδιοκτησίας. Όμως οι ακολουθίες ως ενώσεις του αίματος παρουσιάζουν πρωτίστως τους στόχους που είναι έμφυτοι στο αίμα. Τα κόμματα δεν έχουν ένα αυταρχικό ηγέτη, ενώ το σημείο κρούσης μιας ακολουθίες συγκεντρώνεται σε μια μοναδική προσωπικότητα. 
Εμείς οι Γερμανοί δεν μπορούμε να διαμαρτυρηθούμε για την έλλειψη ακολουθιών. Απεναντίας φαίνεται πως υπάρχουν πολλές από αυτές. Όμως πρέπει να θυμόμαστε: Σήμερα η εσωτερική δομή συγκεκριμένων ακολουθιών ποικίλλει. Το πνεύμα του μοντέρνου εργάτη είναι ήδη κυρίαρχο σε κάποιες από αυτές, χαρίζοντας του το τυπικό πνεύμα του εθνικού-επαναστατικού και κοινωνικού-επαναστατικού χαρακτήρα, ενώ σε άλλους οι ιδέες του ταξικού κράτους δεν έχουν πλήρως ξεπεραστεί. Εξαρτώμενες από τις απόψεις περασμένων εποχών φλερτάρουν με κόμματα, με πατριαρχικές μορφές της οικονομίες, με εργοστασιακές ενώσεις και με συνεργασίες υπό τον ορίζοντα του φιλελεύθερου κράτους –τον ορκισμένο εχθρό των εθνικών δυνάμεων. Όμως φαίνεται ότι ακριβώς τώρα μεγάλες και σοβαρές αλλαγές συμβαίνουν παντού. Ακόμα και από τις πιο αντιδραστικές ακολουθίες αναδύεται μια νεαρή εθνικιστική αντίδραση που αργά η γρήγορα θα επιτύχει την νίκη γιατί από την νιότη είναι που γίνονται κατανοητές οι νέες αποστολές. 
Όμως, και αυτό είναι το πιο σημαντικό, τελευταία ακόμα και στις μαρξιστικές εργατικές τάξεις, νέοι ηγέτες εργατών εμφανίζονται που δεν είναι ανεξοικείωτοι με το εθνικό ζήτημα και που οι λόγοι τους λίγο διαφέρουν από τους λόγους των εθνικιστών στους σχηματισμούς μάχης. Αυτό το μονοπάτι μας οδηγεί στην μάζα των εργατών. Γιατί αν ο εθνικισμός στον δρόμο του για την εξουσία αποκτήσει στρατιωτικούς ηγέτες, τότε χρειάζεται εργατικούς ηγέτες για να πραγματώσει τους οικονομικούς του στόχους. 
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως σε ολάκερη αυτήν την άνθιση ιδεών και κινημάτων σε κάποιο σημείο θα γίνει αισθητή η ανάγκη σύγκλισης και αμοιβαίας υποστήριξης για όλα. Κάποιος μπορεί να υποπτευθεί πως σύντομα ως ένα ενωμένο κινηματικό κέντρο σχηματίζεται, είτε στην μορφή ενός αρχηγού, είτε με την μορφή μιας ένωσης εργατικών ηγετών, τότε τόσο τα μεμονωμένα άτομα όσο και οι κλειστές ομάδες δεν θα μπορούν να αντέξουν την παντοδύναμη κεντρομόλο κίνηση. 
Μια νέα κοσμοθεωρία γεννιέται μπροστά στα μάτια μας, και ήδη εισχωρεί στις καρδιές της νέας γενιάς. Ας ελπίσουμε πως αυτή η γενιά θα είναι ικανή να πραγματώσει με άλλους τρόπους αυτά που η μοίρα δεν άφησε να γίνουν στα πεδία των μεγάλων μαχών!

antepithesi.gr