Η ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΘΡΗΝΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΠΑΣΜΕΝΟΥΣ ΥΑΛΟΠΙΝΑΚΕΣ

Γράφει ο Νικόλαος Παπαδιονυσίου

Σάλος για τις σπασμένες βιτρίνες της Ερμού. Συνεντεύξεις του δημάρχου Αθηναίων κυρίου Καμίνη που καταδικάζει τις επιθέσεις και κατηγορεί τους δράστες ως υπονομευτές της προσπάθειας ανάπτυξης και κίνησης της αγοράς. Καταδίκες από πολιτικά πρόσωπα, πνευματικούς φορείς καθώς και επαγγελματικούς συλλόγους εμπόρων για κατάλυση της δημοκρατίας, διασάλευση της νομιμότητας και της τάξης, καθώς και δριμείες καταγγελίες για την ανεξέλεγκτη και θρασεία πλέον δράση ακροαριστερών τρομοκρατικών ομάδων.

Επίσης οι πληγέντες καταστηματάρχες κατηγορούν τις αστυνομικές δυνάμεις για απαθή στάση και πλημμελή αντιμετώπιση των συμμοριτών και βανδάλων.

Τι έχουμε να πούμε σε όλα αυτά;

Κατ’ αρχάς η δράση αυτών των κοινωνικών παρασίτων που ενδύονται με τη χλαμύδα του επαναστάτη δεν πρέπει να μας εκπλήσσει διόλου. Αυτά τα θρασύδειλα υποκείμενα που όλο το σθένος και η γενναιότητα τους, στηρίζεται στην αριθμητική τους υπεροχή, καθώς και στους σκιώδεις και ενταγμένους σε λειτουργικές κρατικές θέσεις προστάτες τους, περιφρονούν την περιουσία, τους μόχθους και τις αγωνίες του κάθε επαγγελματία αγωνιστή, αλλά πολύ περισσότερο την ανθρώπινη ζωή. Επομένως είναι ικανοί να πράξουν το οτιδήποτε ενάντια σε μια πολιτεία πού όχι απλά τους ανέχεται, αλλά και τους στηρίζει στο όνομα μιας ερμαφρόδιτης δημοκρατίας.

Όσον αφορά την παθητικότητα που έδειξε η αστυνομία, ας μην λησμονούμε ότι οι απλοί αστυνομικοί και οι επικεφαλείς τους  δεν πράττουν κατά βούληση, αλλά κατόπιν οδηγιών και εντολών που λαμβάνουν από το αρμόδιο υπουργείο. Και είναι σε όλους γνωστή η πολιτική και η στάση που ακολουθεί ο κύριος Τόσκας απέναντι στους ακροαριστερούς τρομοκράτες, αφού και επισήμως πλέον τους παρεχώρησε τον χώρο των Εξαρχείων, ως «πεδίον δράσης λαμπρόν». Για ποιο λόγο λοιπόν ο κάθε απλός αστυνομικός να λάβει πρωτοβουλία και να πατάξει τους ελεεινούς και βρωμιάρηδες, αφού ένα χαστούκι να πέσει, η μια σφαλιάρα είναι βέβαιον ότι το ακροαριστερό τσουτσέκι που θα την φάει θα βγει την επομένη με κλαυθμούς και οδυρμούς στα κανάλια ζητώντας από την κοινωνία που απορρίπτει, να τιμωρήσει τα αστυνομικά όργανα για κατάχρηση εξουσίας, βάσει των νόμων που περιφρονεί και χλευάζει. Γιατί τόσο μηδαμινοί και ξεφτιλισμένοι είναι οι ακροαριστεροί βάνδαλοι. Στρέφονται εναντίον της τάξης και της νομιμότητας, εναντίον της πολιτείας αλλά όταν δεχθούν απάντηση ίδια με τις πρακτικές τους, επικαλούνται την πολιτεία να τους δικαιώσει.    

Αυτό όμως που θα επισημάνουμε πάνω απ’ όλα είναι ότι εχθές οι γνωστοί τραμπούκοι και ιδεολογικοί συνοδοιπόροι πολλών βουλευτών και στελεχών της κυβέρνησης κατέστρεψαν καταστήματα προκαλώντας σωρεία αντιδράσεων και καταδικών από τους «δημοκρατικούς» φορείς της πολιτείας. Πού ήταν όμως αυτοί οι φορείς, όταν πριν λίγο καιρό οι ίδιοι αλιτήριοι και φονιάδες, μεταμφιεσμένοι σε αστυνομικούς σακάτεψαν μέρα μεσημέρι εμπρός στα γραφεία της τοπικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής στον Ασπρόπυργο τέσσερις Συναγωνιστές μας, δύο άνδρες και δύο γυναίκες, στέλνοντάς τους στο νοσοκομείο με βαρύτατα και σοβαρότατα τραύματα;  Γιατί σε αυτή την περίπτωση κανένας πολιτικός και κοινωνικός φορέας δεν καταδίκασε αυτή την άνανδρη και καθαρά δολοφονική επίθεση, που δεν είχε στόχο υαλοπίνακες, αλλά να συνθλίψει χέρια και πόδια; Γιατί οι εφημερίδες το πέρασαν επι τροχάδην λες και αποτελούσε ασήμαντο γεγονός;

Η επίθεση εναντίον μελών ενός νομίμου κοινοβουλευτικού κόμματος από ακροαριστερούς συμμορίτες δεν θίγει τους δημοκρατικούς θεσμούς; Δεν διασαλεύει την τάξη και την νομιμότητα; Δεν θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές; Ή μήπως για τη λογική της «δημοκρατίας» και της «ελευθερίας» υπάρχουν κόμματα και κόμματα. Τζάμια έσπασαν και έγινε χαμός. Και καλώς φυσικά έγινε χαμός. Διευκρινίζουμε ότι δεν θίγουμε το γεγονός επειδή τα επεισόδια και οι καταστροφές στην Ερμού έλαβαν τέτοια προβολή και δημοσιότητα.  Ορθώς έγινε. Αυτό που εμείς επικρίνουμε είναι ότι… όταν κινδυνεύουν ζωές Χρυσαυγιτών η δημοκρατία λουφάζει σαν μια γριά, αλκοολική πόρνη που αντιλαμβάνεται και κρίνει κατά περίπτωση. Ούτε καταδίκη, ούτε συμπαράσταση στα θύματα, ούτε κινητοποίηση της αστυνομίας για να βρει τους ένοχους.

Σκεφθείτε όμως εκείνη την ημέρα στον Ασπρόπυργο την ώρα που οι 30 ακροαριστεροί φονιάδες που έφεραν διακριτικά αστυνομικών, την ώρα που ήταν έτοιμοι να σπάσουν τα χέρια και τα πόδια των τεσσάρων Συναγωνιστών που ήταν ξαπλωμένοι στο έδαφος, να εμφανίζονταν από το πουθενά 10 ακόμη Συναγωνιστές μας. Όχι περισσότεροι, διότι για τους 30 ακροαριστερούς ψόφιους είναι αρκετοί και περισσεύουν και από θέση καθαρής άμυνας και προστασίας της ζωής και της σωματικής τους ακεραιότητας, να τους έκαναν του αλατιού. Τι θα συνέβαινε; Κατ αρχάς οι φαιδροί ψευτοεπαναστάτες, ως κόρες που απώλεσαν την παρθενία τους θα εμφανίζονταν στα κανάλια κλαίγοντας και θα κατηγορούσαν τους «Ναζιστές» που τους επιτέθηκαν δόλια και απροειδοποίητα και τους έκαναν τούμπανο στις σφαλιάρες, επειδή και καλά προετοίμαζαν μια ειρηνική αντιφασιστική, αντιρατσιστική εκδήλωση. Από εκεί και ύστερα θα έπαιρναν τα κανάλια τη σκυτάλη και μέσω αυτών, σύσσωμη η πολιτική και πνευματική comedia del arte που θα επιδίδονταν σε καταιγισμούς καταδικών, αφορισμών καθώς και σε μια άκρατη κινδυνολογία για την κατάλυση και κατάρρευση της δημοκρατίας, από τους Χρυσαυγίτες.

Έτσι δεν γίνεται πάντα; Εδώ δυο σφαλιάρες έφαγε ένας ακροαριστερός που χλεύαζε και έκανε άσεμνες χειρονομίες σε Συναγωνιστές και μέσα σε μια ώρα είχε βρεθεί ο ένοχος με μαρτυρίες και ντοκουμέντα. Στον Ασπρόπυργο όμως έσπασαν χέρια και κεφάλια και κανείς δεν θορυβήθηκε, κανείς δεν ίδρωσε, κανείς δεν καταδίκασε, κανείς δεν έψαξε τους ένοχους.

Μάλλον για την επιλεκτική δημοκρατία σημαντικότερο είναι να σπάνε υαλοπίνακες, παρά κεφάλια.

Τελειώνοντας θα επισημάνουμε ότι τίποτα και κανείς δεν μας πτοεί. Συνεχίζουμε τον αγώνα μας, μόνοι εναντίον όλων για την απελευθέρωση της Πατρίδας και την άνοδο του Ελληνικού Λαού.