ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΕΝΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

21

Γράφει ο Ευάγγελος Καρακώστας

Οι αποθαρρυντικές πληροφορίες για την έκβαση των διαπραγματεύσεων επί κρισιμότατων εθνικών ζητημάτων, δεν μπορεί να ιδωθεί υπό το στενό όριο της πολιτικής θεώρησης, αφήνοντας εκτός πεδίου κριτικής εκείνους που εκλέγουν τις πολιτικές ηγεσίες που προχωρούν σε μεθοδεύσεις εις βάρος της Πατρίδος. Οι περιπτώσεις του Κυπριακού και του Μακεδονικού είναι ενδεικτικές ενός Λαού ο οποίος ασυνείδητα ή συνειδητά επιλέγει την παράδοση και την κατοπινή συντριβή του.

Όταν η πρέσβειρα των ΗΠΑ στη Λευκωσία χαρακτηρίζει την διάσκεψη της προσεχούς Τετάρτης στο ΚρανΜοντανά ως «την καλύτερη ευκαιρία εδώ και δεκαετίες για επίλυση του Κυπριακού», τότε υπάρχουν σοβαρότατοι λόγοι ανησυχίας για επικείμενη συμφωνία-ταφόπλακα για τον Κυπριακό Ελληνισμό.

Χαρακτηριστικό μάλιστα των αμερικανικών διαθέσεων είναι το μήνυμα το οποίο η αμερικανίδα πρέσβειρα στέλνει προς τις «δύο κυπριακές κοινότητες» και τις εγγυήτριες δυνάμεις: «να συνεργαστούν πλήρως και να προσέλθουν στο τραπέζι των συνομιλιών με ειλικρινές πνεύμα καλής θέλησης και συμβιβασμού». Όπου βεβαίως «δύο κυπριακές κοινότητες», χαρακτηρίζονται ένα διεθνώς αναγνωρισμένο ανεξάρτητο Κράτος, η Κυπριακή Δημοκρατία και ένα ψευδοκράτος το οποίο δεν πέτυχε ποτέ την διεθνή του αναγνώριση!

Κι όμως! Η κυβέρνηση της Κύπρου και μαζί της εκείνη των Αθηνών, συμμετέχουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων έχοντας υποστεί μια συντριπτική ήττα προτού αυτές καν εκκινήσουν, υποβιβάζοντας το κυπριακό Κράτος σε κοινότητα, ισότιμη με το ψευδοκράτος του κατακτητή… Πως λοιπόν, μπορεί κανείς να προσδοκά επίλυση του ζητήματος, όταν έχει εκ προοιμίου γίνει αναντίρρητα αποδεκτή η μετατροπή του θύτη σε θύμα; Είναι προφανές για τον καθένα, προς τα που οδεύουν οι εξελίξεις, αλλά είναι περισσότερο σαφές ποιοι είναι οι υπεύθυνοι της εθνικής καταστροφής που έρχεται: είναι οι κυβερνήσεις Ελλάδος και Κύπρου, οι οποίες δεν μπορούν απλώς να χαρακτηριστούν κατώτερες των περιστάσεων αλλά ως δρώσες εις βάρος των εθνικών συμφερόντων.

Παρόμοια κατάσταση και εις ότι αφορά το ζήτημα της ονομασίας του κρατιδίου των Σκοπίων, με την ελληνική κυβέρνηση να οδεύει προς ένα προδοτικό συμβιβασμό που ανεπιφύλακτα συνιστά απεμπόληση εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου για ακόμη δραματικότερες εξελίξεις στο μέλλον. Η χρονική συγκυρία δε, κατά την οποία διαμορφώνεται το σκηνικό της οδυνηρής εθνικής ήττας, δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολιών για τις βαρύτατες ευθύνες κυβέρνησης και κομμάτων του «δημοκρατικού» τόξου: σε μια δηλαδή περίοδο όπου η ίδια η ύπαρξη του μορφώματος των Σκοπίων απειλείται με οριστικό αφανισμό από τον παγκόσμιο χάρτη!

Το ερώτημα το οποίο βεβαίως ανακύπτει, είναι πως αντιμετωπίζει ο Ελληνικός Λαός τους αντεθνικούς αυτούς συμβιβασμούς, τους οποίους προτίθεται να υπογράψει η πολιτική του ηγεσία. Αρκεί θαρρώ να αναλογιστούμε, πως μόλις λίγες μέρες πριν και συγκεκριμένα την περασμένη Κυριακή, εκατοντάδες Έλληνες Εθνικιστές συγκεντρώθηκαν στη Θεσσαλονίκη προκειμένου αφενός να τιμήσουν το Μεγάλο Στρατηλάτη και αφετέρου να βροντοφωνάξουν την αντίθεσή τους στην πρόθεση της κυβέρνησης να συνηγορήσει σε ονοματοδοσία του γειτονικού κρατιδίου η οποία θα περιέχει τον όρο «Μακεδονία».

Δεν πάνε παρά μερικές δεκαετίες πίσω, όταν εκατομμύρια Ελλήνων διαδήλωναν σε όλη την Ελλάδα, διατρανώνοντας την θέλησή τους για την προάσπιση του ιερού ονόματος της γης των Μακεδόνων. Σήμερα, αυτά τα ίδια εκατομμύρια επιλέγουν την καθολική αδράνεια και απραξία, δίνοντας επί της ουσίας το σήμα που επιθυμεί να λάβει η πολιτική ηγεσία: η πολιτική του συμβιβασμού, είναι η ίδια η νοοτροπία που έχει καλλιεργηθεί σε ένα Λαό που επιλέγει την αυτοκτονία από τον Αγώνα της ζωής. Ιδού γιατί κάθε Λαός έχει την ηγεσία που πραγματικά του αξίζει!

Η ηττοπάθεια συνεπώς του σημερινού αντεθνικού Κράτους, δεν είναι παρά η νοοτροπία της ήττας και της υποχώρησης μιας ολόκληρης κοινωνίας, η οποία εκπαιδεύτηκε να βολεύεται και όχι να μάχεται. Είναι με απλά λόγια, η αποτύπωση στο ανώτερο επίπεδο, αυτής της ίδιας της διάθεσης ενός Λαού ο οποίος αρνείται να πολεμήσει για να ζήσει, αλλά μοιρολατρικά αναμένει το αναπόφευκτο τέλος του. Σε επίπεδο πολιτικό, ερμηνεύεται κατά τον τρόπο αυτό και το γεγονός ότι το Κίνημα των Ελλήνων Εθνικιστών είναι η τρίτη πολιτική δύναμη και όχι η πρώτη: η Χρυσή Αυγή υπόσχεται Αγώνα για Ελευθερία, Τιμή, Αξιοπρέπεια, αλλά δεν είναι αυτές οι προτεραιότητες της σημερινής κοινωνίας ή για να είμαστε πιο ακριβείς, της πλειοψηφίας αυτής.

Πρέπει τούτο να μας αποθαρρύνει στον Πολιτικό μας Αγώνα; Κάθε άλλο! Δεν αγωνιζόμαστε άλλωστε για εκείνους που αναζητούν απεγνωσμένα το βόλεμα, την καλοπέραση και τα πλούτη. Αγωνιζόμαστε και είτε το θέλετε είτε όχι περισώζουμε την Τιμή ενός ολάκερου Έθνους, περιφρονώντας τους δειλούς και τους προσκυνημένους, γκρεμίζοντας το πνεύμα της εθνικής ηττοπάθειας που διακατέχει ένα κράτος αντεθνικό και τυραννικό. Σε κάθε περίπτωση δε, όσο υπάρχει Ελλάδα θα ζει το Κίνημά μας και όσο υπάρχει το Κίνημα η Ελλάς θα ζει και θα μάχεται!

Πηγή: Αντεπίθεση