Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΣΑΦΕΙΕΣ, ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ – ΜΕΡΟΣ ΛΖ

 

Γράφει ο Α. Κωνσταντίνου

Iχνηλατούντες την πνευματική τροχιά του φερομένου ως κατ’ εξοχήν εκπροσώπου της  φυλετικής σκέψεως, Κόμητος Αρτύρ ντε Γκομπινώ, πέραν των διαχεομένων παραμυθολογικών στρεβλώσεων  περί του βίου και του έργου του πολυμαθούς στοχαστού, πρέπει να σημειώσουμε ότι υπήρξεν εκτός από ικανός διπλωμάτης και  σπουδαίος (άξιος σπουδής) συγγραφεύς  ποικίλων έργων εκτός του περιφήμου  «Essai sur l’ inegalite des races humaines» («Δοκίμιον περί της ανισότητος των ανθρωπίνων φυλών», 1853-1855). Συνέγραψεν επίσης την μελέτη διπλωματικής ιστορίας «Capodistrias» («Revue des Deux Mondes» – Τόμος 26, 1841), το μυθιστόρημα «Scaramouche», (1843), το «Μνημόνιον περί της παρούσης κοινωνικής καταστάσεως της Περσίας», (1856), το λεπτομερέστατον «Οι θρησκείες και οι φιλοσοφίες στην Κεντρική Ασία», (1865), την εξαιρετικήν «Ιστορία των Περσών» (1869), την βιογραφία του Νορμανδού – Βίκινγκ προγόνου του Ότταρ   Γιάρλ («Η ιστορία του Ότταρ   Γιάρλ και των απογόνων του»), (1879) καθώς και τα εξειδικευμένα περί σφηνοειδούς γραφής πονήματά του «Διάλεξη περί των σφηνοειδών γραφών»,(1858) και «Πραγματεία περί των σφηνοειδών γραφών», (1864).

Οι εκ του εργασιακού του αντικειμένου και εκ της ιστορικής αναδιφήσεως «περιπλανήσεις» του Κόμητος, τον οδήγησαν να διαμορφώσει την αντίληψη ότι η φυλή είναι η γεννήτρια παράμετρος που δημιουργεί τον πολιτισμό, διατυπώνων την άποψη ότι οι τρεις ανθρώπινες φυλές («Μαύρη», «Λευκή» και «Κιτρίνη») αποτελούσαν βιολογικώς επελθόντες φυσικούς φραγμούς του ανθρωπίνου είδους και ότι η «ανάμιξη των φυλών» έθραυε αυτούς τους φραγμούς, οδηγούσα στο χάος. Εχαρακτήριζε την Νότιο και την Ανατολικήν Ευρώπη, την Μέση Ανατολή, την κεντρική Ασία και τη Βόρειο Αφρική ως περιοχές «φυλετικώς συμφυρματικές».

Ο Γκομπινώ εξέφρασεν επίσης την άποψη ότι, η Μαύρη και η Κιτρίνη φυλή ανήκουν στην ίδια «οικογένεια» φυλών με την Λευκή και έχουν κοινό πρόγονο. Μη έχων σπουδάσει ούτε θεολογία, ούτε φυσικές επιστήμες, και συγγράφων προ της ευρείας διαδόσεως και εις βάθος κατανοήσεως  της εξελικτικής θεωρίας, ο Γκομπινώ εθεώρησεν τα αναγραφόμενα στην Βίβλο ως πραγματικήν αφήγηση της ανθρωπίνης Ιστορίας και στο σχετικόν του δοκίμιον περί ανισότητος των φυλών αποδέχεται ως κοινούς προγόνους της ανθρωπότητος … τον Αδάμ και την Εύα. Ωστόσον, πέραν αυτού στην χριστιανική διδασκαλία της Εκκλησίας δεν υπάρχει καμία άλλη ένδειξη υποδεικνύουσα ότι οι «έγχρωμες» φυλές είχαν κοινούς με την λευκή φυλή προγόνους τους Αδάμ και Εύα (στην αρχική αγγλική απόδοση του εν λόγω έργου, Joseph Arthur de Gobineau:  Moral and intellectual diversity of races», εκδόσεις Joshua Ballinger Lippincott & Co, Φιλαδέλφεια (1856), σελίδες 337/338).

Ο Γκομπινώ θεωρούσε ότι η Λευκή φυλή υπερτερεί έναντι των άλλων φυλών στην δημιουργία όχι μόνον υλικοτεχνικής εξελίξεως αλλά και πολιτισμικής καλλιεργείας, καθώς και στην διατήρηση ευρύθμου πολιτειακής διακυβερνήσεως, «εν τάξει», ασχέτως του κρατούντος πολιτεύματος. Ωστόσον, επίστευεν επίσης ότι η ανάπτυξη του πολιτισμού σε άλλες περιόδους ήταν ολότελα διαφορετική από αυτήν της εποχής του και είκαζε ότι, οι άλλες φυλές ίσως είχαν μεγαλύτερες δυνατότητες σε εκείνες τις περιόδους κατά τις οποίες υπερτερούσαν εν σχέσει με την σύγχρονό του ιστορική περίοδο. Θεωρούσε, επίσης, ότι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός ήταν το σύμπλοκο των καλυτέρων στοιχείων που είχαν επιζήσει εκ των  αρχαίων πολιτισμών  και διέθετε τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά τους, τα οποία και του προσέδιδαν την ικανότητα να συνεχίζει υφιστάμενος. Η θεμελιώδης του θέση ήταν ότι, η ευρωπαϊκή πολιτιστική άνθηση από την Ελλάδα στην Ρώμη και κατόπιν στον γερμανικής προελεύσεως  μεταμεσαιωνικό πολιτισμό, ήτοι ιστορικών δρωμένων που μετεξελίχθησαν στον σύγχρονό του πολιτισμό, προήλθαν από  τον αρχαίον Ινδοευρωπαϊκό πολιτισμό, από την Ινδοευρωπαϊκή ηθικοπνευματική πολιτισμική καλλιέργεια (κουλτούρα) γνωστήν τότε και ως «Αρία», προς την οποίαν σαφώς και αντιστοιχούσαν συστατικώς.

Ο Γκομπινώ έγραψε αυτές τις θέσεις του με δεδομένη την πολιτιστικήν τροχιά του παρελθόντος της Ευρώπης, ενώ η ανάμιξη των φυλών εφαίνετο σαφώς αναπόφευκτος και κατ’ αυτόν θα οδηγούσε σε ολοέν αυξανόμενο χάος. Θεωρούσε ως κυρία αιτία της οικονομικής αναταραχής της εποχής του στην πατρίδα του Γαλλία την επελθούσα φυλετική «νόθευση». Αργότερον, όταν ήρχισαν να διαδίδονται τα πολιτιστικά στοιχεία από την Βρετανία και τις ΗΠΑ, ενώ ήρχισε να αναπτύσσεται και η Γερμανία, αναθεώρησε γράφων ότι «…η Λευκή φυλή έχει ακόμη την δυνατότητα να διασωθεί».

Αν και ο Γκομπινώ διείδε ελπίδες σωτηρίας των Λευκών με την επέκταση της ευρωπαϊκής ισχύος, δεν υπεστήριξεν την δημιουργίαν «οικονομικών αυτοκρατοριών» με πολυπολιτισμικό περιβάλλον, συμπεραίνων ότι η ανάπτυξη παρομοίων αυτοκρατοριών θα απεδεικνύετο καταστροφική για τις φυλές οι οποίες τις είχαν δημιουργήσει, καθώς αναποφεύκτως οδηγούσαν στην ανάμιξη των διακριτών φυλών και την δημιουργία «συμφύρματος». Αντιθέτως, θεωρούσε την τελευταία περίοδο του 19ου  αιώνος και την ανάπτυξη του ιμπεριαλισμού, ως μια θλιβερά διαδικασία αποσυνθέσεως του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Για να υποστηρίξει το συμπέρασμά του, ανεφέρετο συνεχώς στις παρελθούσες ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες και στις συνακόλουθες μετακινήσεις πληθυσμών, οι οποίοι δεν ανήκαν στην Λευκή φυλή, για να εξηγήσει την εθνογραφική σύνθεση των ευρωπαϊκών εθνών.

Συμφώνως προς την αντίληψή του, οι μικτοί πληθυσμοί της Ισπανίας, το μεγαλύτερον τμήμα της Γαλλίας και της Ιταλίας, η νότιος Γερμανία, το μεγαλύτερον μέρος της Αυστρίας και της Ελβετίας, καθώς και τμήματα της Βρετανίας, προέκυψαν από την ιστορική εξέλιξη των πολιτισμών των Ελλήνων, των Ρωμαίων και των εισβολέων Οθωμανών Τούρκων, οι οποίοι «ήνοιξαν» την Ευρώπη σε μη-Αρίους πληθυσμούς, όπως οι λαοί της βορείου Αφρικής. Επίσης, το νότιο και δυτικό Ιράν, η νότιος Ισπανία και η νότιος Ιταλία αποτελούνται, εθνολογικώς, από μιαν «εκφυλισμένη» μιγαδική φυλή, η οποία προέκυψεν από επιμειξίες. Επίσης, κατά τον Γκομπινώ, ολόκληρος η βόρειος Ινδία απετελείτο πληθυσμιακώς κατά το πλείστον από άτομα της Κιτρίνης φυλής.

Το πρώτο βήμα προς τον πολιτισμό, συμφώνως προς τον Γκομπινώ είναι η ένωση αρκετών φυλών, μέσω  συμμαχίας ή κατακτήσεως, για να σχηματίσουν ένα έθνος. Ορισμένες εθνοτικές ταξινομικές ομάδες φαίνονται ικανές να προχωρήσουν στην συγκρότηση μια συλλογικής μονάδος αρκετά μεγάλης ώστε να αναπτυχθεί πολιτισμός, άλλες φαίνονται ανίκανες. Εκείνοι που αποτυγχάνουν δεν φαίνεται να αποτρέπονται από εξωτερικές αιτίες. Ευρίσκονται σε ψυχρά, εύκρατα και θερμά κλίματα, σε εύφορες εκτάσεις και σε άγονες ερήμους, σε όχθες ποταμών, σε ακτές και σε εσωτερικές χερσαίες περιοχές.

Οι συμμαχικές φυλές (πιθανότατα συγγενείς) οι οποίες συνδέονται για να σχηματίσουν ένα έθνος, αναμειγνύονται προοδευτικώς σε ένα ομοιογενές σύνολο με την προϊούσα ενδογαμία. Αναπτύσσονται πόλεις και, καθώς μεγαλώνουν, συρρέουν σε αυτές ξένοι. Αρχίζει να διαμορφώνεται μια διεθνής κοινωνία. Μεταξύ των νεοαφιχθέντων είναι και άτομα τα οποία ανήκουν  σε εθνοτικές ταξινομικές ομάδες οι οποίες ουδέποτε εφάνησαν ικανές  να εκκινήσουν έναν πολιτισμό. Εκδηλώνεται και εδραιώνεται ο «εκφυλισμός».

Εκτιμάται ότι η λέξη «εκφυλισμός», προσδιορίζουσα χαρακτηριστικώς έναν λαό, πρέπει να σημαίνει και σημασιοδοτεί ότι αυτός ο λαός δεν έχει πλέον το εγγενές πλεονέκτημα που κατείχε προηγουμένως, ότι «δεν έχει πλέον το ίδιο αίμα στις φλέβες του», δηλαδή η αξία του ετροποποιήθη σταδιακώς από διαδοχικές αναμείξεις. Ή αν το θέσουμε άλλως, παρά το ίδιο όνομα δεν έχει διατηρήσει την ίδια φυλή με τους ιδρυτές του. Στην πραγματικότητα, ο άνθρωπος της παρακμής, ο αποκαλούμενος και «εκφυλισμένος», είναι ένα διαφορετικό παράγωγο, από εθνοφυλετικής απόψεως, από τους ήρωες των μεγάλων ιστορικών εποχών.

Η ανωτέρω σύντομη περιγραφή συνοψίζει με αξιοσημείωτο σαφήνεια την υποκειμένη θεμέλιο ιδέα της σκέψεως του Γκομπινώ, την οποίαν εξέθεσεν εκτενέστατα στο διάσημο  βιβλίο του περί των ανθρωπίνων φυλών.

Πηγή: Εφημερίδα «Εμπρός»