ΔΙΣΤΟΜΟ: ΓΙΑ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΜΑΥΡΩΣΑΝ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΣΦΑΓΙΑΣΘΕΝΤΩΝ

Ο Λαϊκός Σύνδεσμος-Χρυσή Αυγή, τιμά τη Μνήμη των 218 εκτελεσθέντων υπό των Γερμανών στο Δίστομο, 365 ημέρες τον χρόνο. Οι απατεώνες του αντισυνταγματικού τόξου, δεν την τιμούν ούτε καν την 10η Ιουνίου, οπότε και συνωστίζονται στο Μαυσωλείο όπου βρίσκονται τα οστά των θυμάτων, προκειμένου να κερδίσουν λίγα λεπτά δημοσιότητας από τα τσοντοκάναλα και τις ρυπαροφυλλάδες της διαπλοκής. Φέτος, όμως, απέδειξαν πως ο πολιτικαντισμός τους δεν έχει όρια…

Το μνημόσυνο της 10ης Ιουνίου μετετράπη σε ένα κακοστημένο σόου με πρωταγωνιστές τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Μανώλη Γλέζο. Κατά την διάρκεια της κατάθεσης των στεφάνων, όταν ήρθε η στιγμή της κατάθεσης από τον Γερμανό πρέσβη, η Ζωή Κωνσταντοπούλου γυρνώντας την πλάτη στο μνημείο (από αυτή τη μικρή, αλλά μεγάλης σημασίας κίνηση, φαίνεται ο σεβασμός της προς τα θύματα), πήρε το μικρόφωνο και σε καλοπροβαρισμένα αγγλικά άρχισε με το γνωστό της ύφος να του φωνάζει πως δεν έχει το δικαίωμα να τιμήσει τα θύματα της σφαγής. Αμέσως, έλαβε δράση ο Μανώλης Γλέζος, ο οποίος πήρε από το χέρι τον Γερμανό πρέσβη και οι δύο μαζί, στράτα-στρατούλα, κατέθεσαν το στεφάνι που πάνω του έφερε την γερμανική σημαία!

Συνοψίζοντας:

Πράξη πρώτη: Βλέπουμε μία απόγονο των ηθικών αυτουργών του φρικτού αυτού εγκλήματος να καταφέρεται εναντίον ενός απογόνου των φυσικών αυτουργών, μπροστά στο μνημείο, γυρνώντας μάλιστα την πλάτη προς αυτό.  Ακούγονται κάποιες φωνές  να λένε : «Όνειδος» μία λέξη που χρησιμοποιείται συχνά από την Κωνσταντοπούλου και στην προκειμένη περίπτωση αποδεικνύει περίτρανα το κατά πόσο «αυθόρμητες» ήταν οι αντιδράσεις αυτές.

Πράξη δεύτερη: Ένας εκ των ηθικών αυτουργών (που τολμά και χαιρετά μπροστά στο μνημείο με υψωμένη την γροθιά, λες και χαιρετά τον λατρεμένο του Χότζα) εμφανίζεται στο πλάνο, παίρνει από το χέρι τον Γερμανό πρέσβη και μαζί καταθέτουν το στεφάνι στο μνημείο. Ο «αγωνιστής» Γλέζος που μόνο στον ύπνο του (ίσως ούτε και εκεί) κατέβασε την γερμανική σημαία από την Ακρόπολη, είναι αυτός που φρόντισε να τοποθετηθεί η γερμανική σημαία στο μνημείο των θυμάτων.

Πράξη τρίτη: Το γνωστό σε όλους «happy end»… Όλοι οι πολιτικάντηδες μαζί παρευρέθησαν χασκογελώντας στην δεξίωση που ακολούθησε, απολαμβάνοντας τα πλούσια εδέσματα που προσέφερε ο δήμος. Ενώ, την ίδια ώρα οι συγγενείς των θυμάτων επέστρεφαν στα σπίτια τους για να ανάψουν το καντήλι στη μνήμη τους.

Έτσι λοιπόν τιμήθηκαν  οι 218 σφαγιασθέντες του Διστόμου από το κλεπτοκρατικό τόξο, αμαυρώνοντας την μνήμη τους και περιπαίζοντας τους συγγενείς των θυμάτων μετατρέποντάς τους  σε θεατές και χειροκροτητές μίας αισχρής παράστασης.