ΠΡΟΣ ΝΕΟ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗ-ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

Γράφει η Ειρήνη Δημοπούλου

Μία περίοδος ενδοσχολικών εξετάσεων και εξετάσεων για την εισαγωγή στα ανώτερα και ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας για κάποιους πέρασε και για κάποιους  βρίσκεται σε εξέλιξη. Περίοδος ιδιαιτέρως ακατάλληλη για μελέτη,  για όσους μπορούν ακόμη και ακούν τους ήχους της Φύσης να τους καλούν από τα ανοιχτά παράθυρα στην αληθινή Ζωή, την ώρα που καθηγητές και γονείς επιμένουν πως «πρέπει να αποστηθίσεις για να «πετύχεις».

Η επιτυχία είναι άπιαστο εγχείρημα αν αναλογιστεί κανείς ότι οι περισσότεροι των ενηλίκων διασχίζουν την ζωή μηρυκάζοντας «αδικίες» του παρελθόντος, νοσταλγώντας ζωές που δεν έζησαν, υποκρινόμενοι την ευτυχία.

Το πρόβλημα στην πραγματικότητα, δεν είναι ότι απέτυχαν, αλλά ότι δεν τόλμησαν. Κάθε ένας έχει βεβαίως τα δικά του κριτήρια ζωής, αλλά μπορώ με πεποίθηση να πω ως μητέρα και ως εθνικίστρια, πως εμείς που υπήρξαμε ηλικιακά και παραμένουμε ψυχικά και πνευματικά νέοι, αυτό θέλουμε να κάνετε εσείς, οι νέοι και οι νέες Εθνικιστές: θέλουμε να τολμήσετε.

Η Εκπαίδευση στην υπηρεσία του Συστήματος

Το εκπαιδευτικό σύστημα είναι δομημένο με σκοπούς διαφορετικούς από αυτούς της ελληνικής σκέψεως και των συμφερόντων μας ως Ελλήνων. Όταν ο Αριστοτέλης υποστήριζε πως ένα καθεστώς δεν μπορεί να διατηρηθεί στην εξουσία παρά μόνον εκπαιδεύοντας τους πολίτες κατ’ εικόνα του, είχε απολύτως δίκαιο, και οι τωρινοί επικυρίαρχοι έχουν μελετήσει προσεκτικά τους Έλληνες φιλοσόφους. Οι κυβερνήσεις της Ελλάδος, με μερικές εξαιρέσεις, δεν θέλησαν να δημιουργήσουν Έλληνες στην σκέψη και στο ήθος, αλλά ενεργούμενα των δικών τους πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών σχεδιασμών, με σκοπό την εκμετάλλευση της εξουσίας. Καταργώντας την σχολική ποδιά, την διδασκαλία της «δύσκολης» και «άχρηστης» αρχαίας Ελληνικής, στρέφοντας τους μαθητές σε ξένα σχολεία και διεθνή baccalaureate, τι άλλο κάνουν από το να συλλέγουν ψηφοφόρους, να εθίζουν γονείς και μαθητές στην λογική της ήσσονος προσπάθειας, να επιβραβεύουν την μετριότητα έναντι της αριστείας, να προάγουν την ξενοδουλεία;

Όσες κυβερνήσεις προσπάθησαν να δημιουργήσουν εθνική Παιδεία, απέτυχαν γιατί έμειναν προσκολλημένες στους τύπους, στην επιφάνεια, στην εξωτερική αναπαραγωγή των φαινομένων, και ολιγώρησαν στην καλλιέργεια της ουσίας. Αλλά όσο κι αν καλλωπίσεις ένα φυτό που σέπεται από την ρίζα, η φθορά θα το καταβάλλει, εν τέλει.

Το εκπαιδευτικό σύστημα με το οποίο εκπαιδεύεστε, και εκπαιδεύονται όλοι οι Έλληνες σταδιακά, από την Μεταπολίτευση και εντεύθεν, έχει ως σκοπό του να δημιουργήσει πειθήνια όργανα του Συστήματος και όχι ανθρώπους οι οποίοι θα μπορούσαν εάν σκέπτονταν λογικά και με ανεπτυγμένη ψυχολογική και συναισθηματική νοημοσύνη, να το αμφισβητήσουν και να το ανατρέψουν.

Οι τρεις “τάξεις” των μαθητών

Θα έχετε παρατηρήσει πως στα υψηλά κλιμάκια της εξουσίας φθάνουν άτομα προερχόμενα από συγκεκριμένους εκπαιδευτικούς οργανισμούς, αμερικανικούς, γερμανικούς ή βρετανικούς, που είτε είναι απροσπέλαστοι εάν δεν ανήκει κανείς στον στενό πυρήνα της εξουσίας ή δεν προορίζεται να εκπαιδευτεί για αυτόν, είτε αποτελούν το Ιερό Δισκοπότηρο του αριβισμού.

Έτσι, στην πρώτη κατηγορία ανήκουν αυτοί που προορίζονται να κληρονομήσουν χρήμα και εξουσία. Οι περισσότεροι Έλληνες Πρωθυπουργοί και πολλοί πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες είναι απόφοιτοι αμερικανικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων που δραστηριοποιούνται στην πατρίδα μας όπως το Deree και το Anatolia. Απόφοιτοι του Αμερικανικού Κολλεγίου Αθηνών είναι δύο γνωστοί πολέμιοι των Ελλήνων εθνικιστών, οι «δεξιοί» Σαμαράς και Βορίδης.

Αυτοί που διαχειρίζονται την Οικονομία της χώρας αλλά και αυτοί που προπαγανδίζουν την πολιτική τους, έχουν φοιτήσει είτε σε αμερικανικά πανεπιστήμια όπως το Χάρβαρντ και το Μπέρκλεϊ όπως ο υπουργός Οικονομικών του Σαμαρά Γκίκας Χαρδούβελης, είτε στον ναό της λατρείας των Χρηματιστηρίων, στο London School of Economics : O Γιώργος Παπακωνσταντίνου, υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου, -ο οποίος διόλου τυχαίως πριν γίνει καπιταλιστής υπήρξε μέλος της ΕΚΟΝ-Ρήγας Φεραίος του ΚΚΕ-εσ-, και η Σία Κοσσιώνη του Σκάι είναι από αυτούς.

Αυτοί αποτελούν την ελίτ των «μάνατζερ», των διαχειριστών της εξουσίας.

Την δεύτερη κατηγορία αποτελεί η μεσαία τάξη των διεκπεραιωτών, αυτοί για τους οποίους εφευρέθηκε ο όρος της «δια βίου μάθησης». Είναι τα εργαλεία των φιλελευθέρων (ένας ευφημικός όρος για τους στραγγαλιστές των ελευθεριών), και βιτρίνες των κομμάτων και των συνδικαλιστών που υπόσχονται μια καλύτερη ζωή εάν ενταχθείς στο Σύστημα.

Την τρίτη κατηγορία αποτελούν οι πλατιές λαϊκές μάζες, οι οποίες δεν έχουν κανένα οικονομικό ενδιαφέρον, γι΄ αυτό και πρόθυμα το Σύστημα τους συμπιέζει και τους εξαθλιώνει, αποτελούν όμως τους τροφοδέκτες της λαϊκής κουλτούρας που διαχέεται από τις τηλεοράσεις, τα πρωινάδικα και τα μεσημεριανάδικα, είναι πάντοτε πεινασμένες για «το παραπάνω» και είναι πρόθυμες να το μιμηθούν, πάση θυσία, αυτό όμως έχει εξαρχής κατακυρωθεί στις δυο προηγούμενες ομάδες εκπαιδευομένων.

Η δικτατορία των Μαθηματικών

Και οι τρεις τάξεις των εκπαιδευομένων έχουν μια κοινή κλωστή που τους ενώνει. Η παιδεία που δέχονται, η οποία είναι και ο τρόπος σκέψης και αντίληψης της ζωής με τον οποίον ζυμώνονται, είναι αποκλειστικά μαθηματική. Όλο το εκπαιδευτικό σύστημα στρέφεται γύρω από τα λεγόμενα «θετικά» μαθήματα που είναι «χρήσιμα» και είναι «οι επιστήμες του μέλλοντος».

Αυτά όμως ούτε καλλιεργούν ήθος και αξίες, ούτε ενθαρρύνουν την κριτική σκέψη, αλλά αντίθετα, εθίζουν στην εφαρμογή θεωρημάτων που μπορεί να είναι σε πρώτη ανάγνωση μαθηματικά, αλλά μπορεί να είναι και κοινωνικά. Οι «θετικές επιστήμες», οι Υπολογιστές, η Οικονομία, είναι μια παγκόσμια γλώσσα με δικούς της κανόνες. Σε ένα  ανώτερο επίπεδο, τα Μαθηματικά ερμηνεύουν τον κόσμο που μας περιβάλλει. Πόσοι όμως από τα εκατομμύρια των αποφοίτων των σχολείων μας έχουν φθάσει σε αυτήν την κλίμακα της γνώσεως, και πόσες χαμένες ώρες δεν πέρασαν προσπαθώντας να μάθουν κάτι εν πολλοίς άχρηστο, αφού οι περισσότεροι δεν είναι ικανοί να λύσουν ένα απλό πρόβλημα πρακτικής αριθμητικής που κάποτε αποτελούσε κύριο μάθημα και επέτρεπε να ασκείται το μυαλό των μαθητών;

Τα Μαθηματικά και οι συναφείς «νέες» επιστήμες των Οικονομικών και των Υπολογιστών, προάγουν την ομοιόμορφη σκέψη, την τελεολογική ευθύγραμμη πορεία, τον πνευματικό μονόδρομο. Γι’ αυτό και αποτελούν το κατ’ εξοχήν όχημα της Νέας Τάξης Πραγμάτων, και το εργαλείο παρασκευής του πνευματικού χυλού των απάτριδων δούλων.

Εκπαίδευση και Εθνικισμός

Στο σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα ο μαθητής επιτρέπεται να βαριέται, να παπαγαλίζει, να διαγκωνίζεται, να κυνηγάει την «επιτυχία». Αποθαρρύνεται όμως από το να καλλιεργεί το πνεύμα και την ψυχή του, να σκέπτεται, να ονειροπολεί, να φαντάζεται, να κρίνει.

Για εμάς τους Εθνικιστές, το Σχολείο αποτελεί κυρίαρχο πομπό Πολιτισμού, του Ελληνικού πολιτισμού, από την προϊστορική αρχαιότητα και την δόξα των Κλασικών χρόνων, μέσω της Μεσαιωνικής Αυτοκρατορίας μας, και έως τον Λαϊκό μας Πολιτισμό που παραμένει ακόμη ζωντανός μέχρι τις μέρες μας, μέσα από τα έθιμα του Λαού μας, και τα ζωντανά χωριά μας.

Είναι για αυτό απαραίτητο να γίνετε όσο πιο πολλοί μπορείτε και θέλετε, δάσκαλοι και καθηγητές. Να διδάξετε στα σχολεία μας Ελλάδα, να μάθετε τα Ελληνόπουλα να σκέφτονται ελληνικά κι όχι νεοεποχήτικα, ηρωικά και όχι αδύναμα. Γίνετε δάσκαλοι εκεί που η οικογένεια αδυνατεί, παραπαίοντας ανάμεσα στο χαμένο ιδεατό και το αβέβαιο του Μέλλοντος.

Γίνεται σκυταλοδρόμοι της Φλόγας του Έθνους μας. Τολμήστε να δώσετε, και τότε πραγματικά θα είστε και θα αισθάνεστε επιτυχημένοι. Τύχη αγαθή.

Πηγή